ကၽြန္ေတာ္ႏွင့္ ထူးဆန္းေသာသစ္သားရုပ္ထုေလး ၅

ပူလို႔အိုက္လို႔လားမသိဘူး အေပၚပိုင္းက အင္းက်ီလံုး၀မ၀တ္ထားပဲ ေဘာ္လီပန္းေရာင္၊ ေအာက္ပိုင္းက ထမီက
ဒေခါက္ေကြးေရာက္တဲ့အထိ ေလွ်ာက်ေနပီ။
ေအာက္ခံေဘာင္းဘီမ၀တ္ထားေတာ့ ျဖဴေဖြးေနတဲ့ ဖင္ေျပာင္ႀကီးက
မီးေရာင္ေအာက္မွာ ၀င္းလက္ေနတာပဲဗ်ာ။
ကိုယ့္ကိုကိုယ္စိတ္မထိန္းႏိုင္လိုက္ခင္
ဇာျခင္ေထာင္အနားစကိုအသာယာ မပီး ကုတင္ေပၚ
ကိုလွမ္းတက္လိုက္မိတယ္။
ငါ.. ငါ ဘာေတြလုပ္ေနမိပါလိမ့္
အဲ့လိုအသိစိတ္တစ္ခ်က္ေလာက္၀င္လာတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ္
လက္ေခ်ာင္းေတြက တုန္တုန္ရီရီနဲ႔
ေဘာ္လီပန္းေရာင္ရဲ႕ခ်ိပ္ေတြကိုျဖဳတ္ခ်ေနမိပီ။
ဇိုးဇိုးဇတ္ဇတ္နဲ႔ ေဘာ္လီကိုခၽြတ္၊ ေျခဒေခါက္ေကြးေရာက္ေနတဲ့ထမီကို
ပါ ေျခသလံုးေတြကို အသာမပီး ဂြင္းလံုးခၽြတ္ပီးယူလိုက္တယ္။
ေဘာ္လီနဲ႔ ထမီကို ကုတင္ေပၚကေနႀကမ္းျပင္ေပၚ
ဖတ္ကနဲပစ္ခ်လိုက္ပီးတဲ့ေနာက္မွာ ေမႊးေတးေတးရနံ႔ေလးသင္းေနတဲ့
ဆရာမရဲ႕ပါးျပင္
မို႔မို႔ေလးကို က်ေနာ္နမ္းရိႈက္ႀကည့္ေနမိတယ္။ အင္း..ကနဲ
ျငီးသံတစ္ခ်က္ထြက္လာေပမယ့္ ျပန္ျငိမ္က်သြားတယ္။
အပ်ိဳနံ႕ေခၚမလား ယဥ္ယဥ္ကေလးနဲ႔ေမႊးတဲ့ ကိုယ္နံ႔တစ္ခုေႀကာင့္
က်ေနာ္စိတ္ဆင္ရိုင္းက ေထာင္းကနဲထလာခဲ့တယ္ဗ်ာ။ ဆရာမ
မ်က္နာ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးကရွည္လ်ား
နက္ေမွာင္တဲ့ ဆံႏြယ္ထူထူေလးေတြႀကားထဲမွာ ဖူးဖူးကေလး။
နီေထြးေထြးေလးျဖစ္ေနတဲ့ ႏႈတ္ခမ္းအိအိကေလးကို
က်ေနာ့္ႏႈတ္ခမ္း၂လႊာနဲ႔အသာ ဖိကပ္ပီးစုပ္ယူလိုက္ေတာ့
ခ်ိဳျမျမအရသာေလး။ ၃-၄ခ်က္ေလာက္ခပ္ႀကမ္းႀကမ္းစုပ္လိုက္ရင္ပဲ
တအူးအူးတအားအားနဲ႔ ဆရာမအိပ္ေပ်ာ္ရာက
ႏိုးထသလိုျဖစ္လာတယ္။ ဒါေပမယ့္က်ေနာ္ဂရုမစိုက္ေတာ့ပဲ
ဆက္တိုက္အတင္းစုပ္နမ္းေနမိပီ။
အူးး အြန္းး .. ဘယ္.. ဘယ္သူလဲ..ဘာလုပ္တာလဲ
အတင္းစုပ္နမ္းေနတဲ့ႀကားထဲက ဗလံုးဗေထြးနဲ႔
အိပ္ယာကႏိုးလာတဲ့ေဒၚခင္ခ်ိဳေမက လွမ္းေမးရင္း
ရုန္းခ်င္သလိုကန္ခ်င္သလိုျဖစ္စျပဳလာတယ္။
က်ေနာ္က နမ္းစုပ္ေနရာက ခြာလိုက္ပီး မ်က္နာကိုမိုးရင္းအေပၚစီးက
တက္ဖိထားလိုက္တယ္။ ေအာက္ကေနမ်ား
ပါးလွမ္းရိုက္လိုက္မလားလို႔ေတြးထားေပမယ့္
ေႀကာက္စိတ္ေတာ့တစ္ခ်က္မွမရွိဘူး။ အိပ္ခ်င္မူးတူးမ်က္လံုးေတြကေန
ျပဴးက်ယ္စျပဳလာတဲ့မ်က္လံုးေတြနဲ႔
ပက္လက္ကေလး က်ေနာ့္ကိုေမာ့ႀကည့္ေနရာက
တစ္ကိုယ္လံုးတံုးလံုးျဖစ္ပီး တက္ခြခံေနရတာကို သိသြားဟန္နဲ႔
မ်က္နာက ရွက္ေသြးေတြျဖန္းကနဲထသြားရွာတယ္။ ဟင္!
ဆိုတဲ့အာေမဍိတ္ကေလးျမည္လာပီး သူ႕ရင္အံု၂ဖက္ကို
လက္ခုပ္ကေလးနဲ႔ အတင္းကာထားတယ္။
ဒါေပမယ့္ ထြားႀကိဳင္းလြန္းတဲ့ ႏို႔ႀကီး၂လံုးကို အျပည့္အ၀ေတာ့
မဖံုးကြယ္ႏိုင္ရွာဘူး။ က်ေနာ္လည္း
မာန္ဖီေနတဲ့စိတ္ကိုလႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ လည္တိုင္ေဖာ့ေဖာ့ကေလးကို
ရြရြကေလးငံု႔ပီးနမ္းလို္က္တယ္။ အို! ဆိုတဲ့အသံေလးနဲ႔
တီေကာင္ဆားထိသလိုတစ္ကိုယ္လံုးတြန္႔
လိမ္ပီးေခါင္းကိုဘယ္ညာခါရမ္းရင္း ေရွာင္တယ္။ က်ေနာ္ဂရုမစိုက္ပဲ
ဘယ္ျပန္ညာျပန္ လည္တိုင္တစ္ေလွ်ာက္နမ္းစုပ္ေပးလိုက္တယ္။
ေခၽြးေစးေလးေတြနဲ႔စံပယ္ပန္းအနံ႔ကေလးေရာထားတဲ့
အပ်ိဳႀကီးကိုယ္နံ႔ေႀကာင့္ က်ေနာ္စိတ္တအားထလာပီဗ်ာ။
လည္တိုင္ကိုစုပ္နမ္းေနရင္း
ဆရာမ လက္နဲ႔ကာထားလို႔မရတဲ့ ေပါင္လံုးတုတ္တုတ္ကေလးေတြကို
လက္နဲ႔ပြတ္သပ္ဆြရင္း အေမႊးေရးေရးကေလးထေနတဲ့ ပါကင္ပိတ္ောက္ဖုတ္ဆီကို လက္ကအလိုလိုေရာက္သြားပီ။ အာ..အာ..
လို႔ျမည္သံေလးထြက္လာသလို
ႏို႔၂လံုးကိုဖံုးထားတဲ့လက္ကိုလႊတ္ခ်လိုက္
ရင္း အဖုတ္ကိုလွမ္းေဆာ့ေနတဲ့ က်ေနာ့္လက္ကို
လက္ေကာက္၀တ္ကေနအတင္းလာဆုပ္ကိုင္ထားတယ္။ အခ်ိန္ကိုက္ပဲ
အကာအကြယ္မဲ့သြားတဲ့ ႏို႔ႀကီးႏွစ္လံုးရဲ႕ပန္းေသြးေရာင္ထေနတဲ့
ႏို႔သီးေခါင္းေတြကို ဘယ္ေကာညာပါ
ဆက္တိုက္တျပြတ္ျပြတ္ျမည္ေအာင္ က်ေနာ္စို႔
ပစ္္လိုက္မိပီ။
ေယာက်္ားေတြနဲ႔ကင္းကင္းရွင္းရွင္းေနတတ္တယ္လို႔ နာမည္ႀကီးတဲ့
အသားျဖဴဆြတ္ဆြတ္ကိုယ္လံုးေတာင့္ေတာင့္နဲ႔ရူပေဗဒသင္တဲ့
ဆရာမေလးခမ်ာ ဘာလုပ္ရမွန္းမသိဒုကၡေတြ႔ေနရွာပီ။
ယင္ဖိုေတာင္မသမ္းဖူးဘူးဆိုတာလည္းမွန္ေႀကာင္း
အေရေတြဒလေဟာထြက္က်လာတဲ့ အဖုတ္က သက္ေသခံေနရွာတယ္။
ခုဆို သူ႔ခမ်ာအိပ္စံုမႈန္မႊားမဟုတ္ေတာ့ပဲ ေကာင္းေကာင္းႀကီး
အသိစိတ္၀င္ေနသလို က်ေနာ္အတင္းဆြပီး သမ
ေနတာကိုအံကေလးတင္းတင္းႀကိတ္ရင္း
ခံေနရွာတယ္။ မေတာ္မတရားအလုပ္ခံေနရတာကို
ဘာလို႔မေအာ္ဟစ္တာလဲဆိုတာ စဥ္းစားစရာပဲ။ ဒါေပမယ့္
က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္ကလည္း တသက္လံုးစိတ္ကူးထဲမထည့္ဖူးတဲ့ ခုလို
သိကၡာရွိ ကိုယ့္ဆရာမ ေခတၱျဖစ္ဖူးသူလို
အတင္းအိပ္ယာေပၚတက္ပီးဒီလိုလုပ္ေနမိတာဘာေႀကာင့္
မွန္းကိုမသိေတာ့ဘူးဗ်ာ။ ျဖန္႔ခ်ထားလိုက္ရင္
တင္းပါးေအာက္အထိေရာက္တဲ့
ဆံပင္ရွည္နက္နက္တစ္ေထြးႀကီးေတြႀကားထဲမွာ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို
တင္းတင္းကိုက္ရင္း ရွက္ေသြးဖ်ာ၊ ႏို႔စို႔ခံရင္း
အဖုတ္ကိုလက္ေခ်ာင္းနဲ႔အေမႊခံေနရွာတဲ့ ေဒၚခင္ခ်ိဳေမက
အသိစိတ္၀င္လာတာနဲ႔အမွ်
က်ေနာ္ဘယ္သူလဲဆိုတာကိုေကာ ေသေသခ်ာခ်ာသိသြားပီဆိုတာ
သူ႔မ်က္၀န္းေတြကေဖာ္ျပေနတယ္။ ေလာေလာဆယ္
ေႀကာက္လန္႔ရမယ့္အစား နာမည္ႀကီးတဲ့ အပ်ိဳႀကီးဆရာမကို အားရပါးရ
အသားကုန္တြယ္ပစ္လိုက္ဖို႔ပဲ က်ေနာ့္ေသြးပြက္ပြက္ဆူေနတဲ့
ခႏၶာကိုယ္ကတြန္းအား
ေပးေနတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ေဘာင္းဘီတိုကို
ခပ္သြက္သြက္ကေလးေလွ်ာခ်လိုက္ေတာ့ အရမ္းႀကီးကို
နီရဲမာတင္းေနတဲ့ တန္ဆာက ေဖ်ာင္းကနဲထြက္က်လာတယ္။
ခါတိုင္းနဲ႕မတူတာက သံပိုက္လံုးလိုက်စ္လစ္မာေက်ာေနတဲ့အျပင္
တဆတ္ဆတ္တုန္ခါပီး ဟိုရမ္းဒီရမ္းနဲ႔ေဒါသထြက္
ေနတဲ့ ေျမြတစ္ေကာင္လိုျဖစ္ေနတာပါပဲ။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္ေတာင္
လန္႔သလိုျဖစ္သြားတယ္။ ေခါင္းေထာင္ပီးလွမ္းႀကည့္ေနတဲ့
ရူပေဗဒဆရာမေလး ေဒၚခင္ခ်ိဳေမခမ်ာ.. မ်က္လံုးေလးအျပဴးသား
ထိတ္လန္႔တႀကားလွမ္းႀကည့္ေနတဲ့အျပင္ အို! လို႔ေတာင္အသံထြက္ပီး
ေသြးပ်က္ေနရွာပီ

အိ!
ဆရာမေလးေဒၚခင္ခ်ိဳေမရဲ႕ႏႈတ္ဖ်ားကေန
ကေယာင္ကတမ္းႀကိတ္ေအာ္လိုက္သံေလး ထြက္က်လာသလို
အသာဖိပီးထိုးထည့္လိုက္ရာက အရည္စိုရႊဲေနတဲ့
အဖုတ္အေျမာင္းလိုက္အတိုင္း ဇြိကနဲေလွ်ာတိုက္ပီးအေပၚကို
ေခ်ာ္ထြက္သြားတဲ့ က်ေနာ့္မာတင္းေနတဲ့ အေခ်ာင္း
ရဲ႕ထိပ္ဖူးဆီက က်ဥ္ကနဲျဖစ္သြားသလိုခံစားလိုက္ရတယ္။
သန္႔စင္တဲ့၀င္းမႊတ္မႊတ္ႏို႔ႀကီး၂လံုးကို အသားကုန္အစို႔ခံထားရတာရယ္၊
အဖုတ္ကိုအဆြခံထားရတာရယ္ေႀကာင့္ ေပ်ာ့ေခြေနရွာတဲ့ သူမ ခမ်ာ
ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ျပတ္ထြက္သြားမတတ္ကိုက္ထားရင္း မ်က္ရည္
ေတြရစ္၀ိုင္းေနတဲ့ မ်က္၀န္းေလးေတြနဲ႔
က်ေနာ့္ကိုအသနားခံသလိုေမာ့ႀကည့္ေနရွာတယ္။