ထို႔ေႀကာင့္ channko ဟုေခၚသည္ ၈
ခုခါမွာေတာ့ အဲ့ဒီအျဖစ္အပ်က္ေလးေတြက ျပံဳးစရာ၊ရယ္စရာေလးေတြေပါ့ဗ်ာ။
အဲ့ဒီေန႔က ေနာက္ပိုင္းပြဲစဥ္ေတြဖ်က္သိမ္းလိုက္ရတယ္။ အရင္တစ္ေခါက္က ဖုတ္ဖုတ္အင္ဂ်ဴရီ ရပီးတစ္ေခါက္နဲ႔ဒိုင္ပြဲရပ္ခဲ့သလို .. ဒီတစ္ခါေတာ့ေ၀ွးဥအင္ဂ်ဴရီနဲ႔ပြဲေစာေစာသိမ္းလိုက္ရတယ္။ အာသာမေျပခ်က္ဗ်ာ။ စိတ္အာသာမေျပတာေျပာပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့ဘာ
မွကိုမလုုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ နာတာသက္သာသြားမွ မ်က္နာငယ္ေလးနဲ႔ ထိုင္ႀကည့္ေနတဲ့သူ႔ကိုေမးလိုက္တယ္။ ဘာလုပ္တာလဲဟာ.. ဆိုေတာ့ ေဂြးတြဲလြဲေလးကို ႀကည့္ပီးစိတ္ယားလာလို႔တဲ့ ဥတစ္လံုးကို လက္သည္းနဲ႔ေျပာင္တင္းတင္းျဖစ္ေအာင္ညွစ္ထားရင္း စုပ္ႀကည့္ရာကကိုက္
ဆြဲလိုက္မိတာ။ အတိုင္းအဆကိုမခ်ိန္လိုက္မိဘူးတဲ့။ ဒီလိုအထိနာသြားမွေတာ့ ဟိုမင္းသမီးေလသံနဲ႔ေျပာရရင္ "ရွင့္ဟာႀကီးက ေသာင္လည္းမေသာင္ႏိုင္ေတာ့ပါလား" ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္သြားပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒီတိုင္းေလးပဲ ဖင္တံုးလံုးဖက္အိပ္ရင္း ဟိုပြတ္ဒီပြတ္နဲ႔တေနကုန္လိုက္ရတာေပါ့။
ေနာက္ပိုင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြက ဘာမွထူးျခားတာမရွိပါဘူး။
သူလိုငါလို အတြဲေတြလိုပါပဲ။ တခါတေလအျပင္တူတူထြက္တယ္.. ဟိုဟာေလးဒီဟာေလးစား(အဲ.. ရုပ္ရွင္ေတာ့တစ္ခါမွတူတူမႀကည့္ဖူးဘူးရယ္) တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္သူ႔အိပ္ယာေလးေပၚေရာက္သြား အုပ္ႀက.. ဒီေလာက္ပါပဲ။ ရည္းစားလားဘာလားလည္းမသိပါဘူး။ ခ်စ္တယ္
ကြယ္ဘာညာ ဘာမွလည္းမေျပာဘူး။ တခါသား စကားစပ္မိရင္း က်မအိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါႀကရင္ ခုလိုကိုယ္လံုးေလးမဟုတ္ေတာ့ပဲ ဖက္တီးပုတ္မႀကီးမ်ားျဖစ္ေနမလားေနာ္ လို႔အေျပာမွာ က်ေနာ္က ခပ္တည္တည္နဲ႔ မင္းကဘယ္သူနဲ႔အိမ္ေထာင္ျပဳမွာတံုးလို႔ အေမး သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဟန္
ျဖစ္တဲ့ ခပ္ေစာင္းေစာင္းမို္က္ႀကည့္တစ္ခ်က္ႀကည့္တာခံလိုက္ရတယ္။ ပီးမွ အဟက္! ဆိုပီးတစ္ခ်က္ရယ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ တျခားကိစၥေတြဆီစကားလမ္းေႀကာင္းလႊဲသြားေရာဗ်။
ေနာက္ပိုင္းျပႆနာေလးေတြစလာတာကေတာ့.. အင္းေလ.. သူ႔အျပစ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုေခၚရမလဲ က်ေနာ္တို႔ရွင္သန္ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ေနာက္ခံခ်င္းကမတူႀကတာကိုး။
ဥပမာဗ်ာ.. က်ေနာ့္ေမြးေန႔ေရာက္လာေကာဆိုပါေတာ့။ အဲ့လိုေမြးေန႔ေတြဘာေန႔ညာေန႔ေတြ က်ေနာ္ေတာ့ျဖင့္ သိပ္ပီး အေရးလုပ္မေနဘူးရယ္။ သက္သက္ပကာသနေတြလို႔ျမင္ေလေတာ့ကာ အခါတိုင္းဆို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ ဘယ္တံုးကေမြးေန႔လည္းေတြဘာေတြမသိလိုက္တာ
ေတြျဖစ္ဖူးတယ္။ အဲ့တစ္ေခါက္ႀကေတာ့ ရွင့္ေမြးေန႔ မနက္ေစာေစာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားမယ္တဲ့။ အိုေကေပါ့။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္းႀကီး ျပဴးျပဲထပီး လစ္ရတာေပါ့။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေလးဘာေလးျပဳပီးတဲ့ သကာလ ဗိုက္ဆာေတာင္ မုန္႔စားမယ္တဲ့။ သြားေစသတည္းေပါ့။ ဇာတ္လမ္း
ကအဲ့ဒီမွာစတာ မုန္႔စားရင္းစလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႔ေပ်ာ္ေနႀကေသးတယ္။ ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္ထားပဲ က်ေနာ့္ကိုဖက္နမ္းတယ္ဗ်။ ရိပ္ကနဲျမင္အလိုက္မွာ တြန္းထုတ္လိုက္မိတယ္။ မ်က္နာက ကြက္ကနဲပ်က္သြားတယ္။ တြန္းဖယ္လိုက္တာက တျခားမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ့္တို႔
အေရွ႕စားပြဲမွာထိုင္ေနတာက မိသားစုတစ္ခုဗ်။ ကေလးေတြပါေနတယ္။ ကေလးေတြက ဒီဖက္ကိုလွမ္းေငးေနႀကတာ။ ဆိုေတာ့ကာ မျဖစ္သင့္ဘူးထင္လို႔။ ကြန္ဆားဗတစ္ ျဖစ္တယ္ပဲဆိုဆိုဗ်ာ က်ေနာ္အဲ့ဒါမ်ိဳးကိုလက္မခံဘူး။ အဲ့ဒီမွာသူက ဖီလင္ေတြအျပည့္နဲ႔နမ္းတာလည္းျဖစ္မွာေပါ့
ရႈပ္ကုန္ေရာ.. သူကေဒါသတအားထြက္သြားတယ္ဗ်။
ဘာျဖစ္တာလဲ!!! ဘာျဖစ္တာလဲ!!!
တိုးတိုးေျပာ..ငါ့ေကာင္ ဟိုဖက္၀ိုင္းက ကေလးေတြျမင္ေနရလို႔ကြာ
ရင္ဘတ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ေအာင့္သြားလဲ ရွင္သိသလား?
ေဟာဗ်ာ.. မင္းဒါေလးေတာင္နားမလည္ဘူးလားကြ
အို! မသိဘူးး
အဲ့ဒီမွာGap ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ႀကားမွာ ကြာဟခ်က္။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ အသက္အရြယ္ပဲေနမွာပါ။ က်ေနာ္ကလူလတ္ပိုင္းေရာက္ခါနီး လူငယ္တစ္ေယာက္။ သူကဆယ္ေက်ာ္သက္ကေန ဒီဖက္ကိုအကူးခ်ာတိတ္မေလး။ဒါပါပဲ။
က်ေနာ့္မွာမေကာင္းတဲ့အခ်က္က တစ္ခုခုဆို ေဒါသအထြက္ျမန္တတ္တာဗ်။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိေပမယ့္ တခါတေလႀကထိန္းရခက္တယ္။ ျဖစ္ပီးေတာ့မွေနာင္တရမိေပမယ့္ တစ္ခုခုဆို မဆင္ျခင္ပဲ ေလွ်ာက္ေျပာပစ္တာမ်ိဳး။ က်ေနာ္ရွင္းျပေနတာကို ေဒါသမေျပတဲ့အခ်ိဳးမ်ိဳးလာလုပ္ေနေတာ့
ကာ က်ေနာ္လည္းစိတ္ကတိုလာပါေလေရာ။
မင့္ကိုငါက အင္မတန္အထင္ႀကီးခဲ့တာေနာ္.. လူကသာလက္ေတာင့္ေလာက္ကေလး ပညာေတြအင္မတန္တတ္..ဥာဏ္ရည္ေတြအင္မတန္ျမင့္တဲ့ေကာင္မေလးဆိုပီး..
... ... ....
ခုဟာက ျပႆနာမဟုတ္တာကိုျပႆနာလုပ္ေနတာ ငါစိတ္ကိုတိုလာပီ.. မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ?
... .... ....
အိပ္ယာေပၚမွာ ငါဘယ္ေလာက္ေသာင္းက်န္းတတ္လဲ မင္းအသိပဲ.. ခုဟာက မင့္အိပ္ခန္းမဟုတ္ဘူး.. လူျမင္ကြင္းကြ.. လူျမင္ကြင္း
က်ေနာ္စိတ္တိုပီး ေလွ်ာက္ေျပာေနသမွ်ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပီး ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ ေသာက္ဂရုမစိုက္တာလိုလိုလုပ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ေျပာလက္စရပ္သြားေတာ့မွ ပီးပီလား? သြားစို႔ တဲ့။
ဒါနဲ႔ထထြက္လာႀကေရာဆိုပါေတာ့။ လမ္းေလွ်ာက္လာႀကရင္းတေနရာေရာက္ေတာ့ ခဏရပ္ဦး ဒီနားေလးခဏလမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္ မနက္ေစာေစာပိုင္းေလးတဲ့။ ဒါနဲ႔အဲ့နားမွာ ခ်ာခ်ာလည္လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ေနႀကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကာလာေတာ့ က်ေနာ္ကခုနကစိတ္တိုေနသမွ်ေျပစ
ျပဳလာပီ။ တ၀ဲလယ္လယ္နဲ႔ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ေနႀကတာကို သတိထားမိပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ကိုမ်ိဳသိပ္ထားဟန္နဲ႔ ငါတို႔ဘာလုပ္ေနႀကတာလဲဟင္? လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ မ်က္နာခပ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ျမက္ခင္းေပၚ ခံုတန္းေလးေတြေပၚ၊ သစ္ပင္ပင္စည္ေတြေပၚကို လက္ညွိဳးထိုးျပပီး
အဲ့ဒါဘာေတြလဲ!! အဲ့ဒါဘာေတြလဲ!! တဲ့
အဲ့ဒီေတာ့မွေသေသခ်ာလိုက္ႀကည့္မိတယ္။ အဟီး အသည္းႏွလံုးပံုေလးေတြဗ်။ စကၠဴေလးေတြနဲ႔လုပ္ထားတာ။ အသည္းေပၚမွာသူနဲ႔က်ေနာ့္နာမည္အတိုေကာက္ေလးေတြ။ (မေန႔ညက လာလုပ္ထားတာဆိုလား) အဲ့ဒီေတာ့မွသတိထားမိတယ္။ ေနရာအႏွံ႔ပဲ..ဟိုဟိုဒီဒီအကုန္ပ်ံ႕က်ဲထားတာ။
အဲ့ဒီမွာခုနက စိတ္တိုေနတာေျပကာစ က်ေနာ္က အလိုလိုအူျမဴးလာလို႔ တဟီးဟီးနဲ႔ရယ္လိုက္မိတယ္။ ဘာရယ္တာလဲ? လို႔ခပ္တည္တည္နဲ႔ေမးလာတာကို ကေလးမဟုတ္သူငယ္မဟုတ္ေတြေလွ်ာက္လုပ္ထားရသလားဆိုပီး စလိုက္ေတာ့(တကယ္လည္းက်ေနာ့္စိတ္ထဲကေလးဆန္ေနသလား
လို႔.. က်ေနာ္အသက္မ်ားႀကီးေနတာလား..အဲ့လိုေျပာရေအာင္လည္း အဲ့တံုးက်ေနာ္လည္းငယ္ပါေသးတယ္) ေဒါေဖာင္းပါေလေရာ။ သူကေဒါသထြက္ပီး ရွဴးရွဴးရွားရွားျဖစ္ေလေလ က်ေနာ့္၀သီအရေပါက္ကရေတြေလွ်ာက္ေျပာေလေလေပါ့။ (ေကာင္းေတာ့မေကာင္းဘူးဗ်ာ)
ဟီးဟီး.. ဒါေလးေတြျမင္ေတာ့ ငါတို႔ငယ္ငယ္က တန္ေဆာင္မုန္းမွာ ပံ့သကူပစ္တာသတိရလိုက္တာဟာ
ရွင္ေနာ္.. ေတာ္လိုက္ေတာ့ က်မ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး
တကယ္ေျပာတာ အဲ့ဒီတံုးကထဲက သူမ်ားတကာေတြ ရလိုက္တဲ့ပံ့သကူ၊ ငါကေတာ့ မ်က္လံုးကိုကန္းတာဟ တစ္ခါမွကိုမရတာအဟီး
"ကိုxxx "
ခင္ညာ?
ရွင္ေလွာင္စရာေျပာင္စရာျဖစ္သြားတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ျပန္မယ္ခု.. ခုခ်က္ခ်င္းျပန္မယ္
အဲ့ဒီလိုေတြျဖစ္ပီးတဲ့သကာလ က်ေနာ္လည္းအလုပ္ကိစၥရွိေတာ့ ျမန္ျမန္လစ္၊ သူလည္းက်ေနာ့္မ်က္နာကိုေတာင္ေသခ်ာမႀကည့္ပဲျပန္သြားခဲ့တာေပါ့။
ေနာက္ေန႔ေတြႀကေတာ့ အလုပ္မ်ားေနေတာ့ သြားမေခ်ာ့ျဖစ္ဖူးရယ္။ ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း က်ေနာ္က ေခ်ာ့ဖို႔ထက္ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္သြားသြားလုပ္ေလေတာ့ကာ ပိုဆိုးကုန္တာေပါ့။
ဟလို!
ဟိုင္း! ကေလးေလး ကိုယ္မင့္ကိုသတိရေနတာဟ
အင္း.. ဘာကေနဘယ္လို?
တီဗီကေန ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလာေနတာလွမ္းႀကည့္ရင္း သတိရသြားတာ
မင္းသမီးနဲ႔တူေနလို႔လား?
ဟုတ္ပူးေလ.. ခုျပေနတာ ပါ၀ါရိန္းဂ်ားဇာတ္ကား
ဘာေျပာတယ္?
ဟီးဟီး ပါ၀ါရိန္းဂ်ား အ၀ါေရာင္ကိုႀကည့္ရတာ ကေလးေလးမ်က္နာနဲခပ္ဆင္ဆင္ရယ္.. ပံ့သကူပစ္တဲ့ပါ၀ါရိန္းဂ်ားေလး
ေတာက္! ဂြပ္!
အဲ့ဒီေန႔က ေနာက္ပိုင္းပြဲစဥ္ေတြဖ်က္သိမ္းလိုက္ရတယ္။ အရင္တစ္ေခါက္က ဖုတ္ဖုတ္အင္ဂ်ဴရီ ရပီးတစ္ေခါက္နဲ႔ဒိုင္ပြဲရပ္ခဲ့သလို .. ဒီတစ္ခါေတာ့ေ၀ွးဥအင္ဂ်ဴရီနဲ႔ပြဲေစာေစာသိမ္းလိုက္ရတယ္။ အာသာမေျပခ်က္ဗ်ာ။ စိတ္အာသာမေျပတာေျပာပါတယ္။ ခႏၶာကိုယ္ကေတာ့ဘာ
မွကိုမလုုပ္ႏိုင္ေတာ့ဘူး။ နာတာသက္သာသြားမွ မ်က္နာငယ္ေလးနဲ႔ ထိုင္ႀကည့္ေနတဲ့သူ႔ကိုေမးလိုက္တယ္။ ဘာလုပ္တာလဲဟာ.. ဆိုေတာ့ ေဂြးတြဲလြဲေလးကို ႀကည့္ပီးစိတ္ယားလာလို႔တဲ့ ဥတစ္လံုးကို လက္သည္းနဲ႔ေျပာင္တင္းတင္းျဖစ္ေအာင္ညွစ္ထားရင္း စုပ္ႀကည့္ရာကကိုက္
ဆြဲလိုက္မိတာ။ အတိုင္းအဆကိုမခ်ိန္လိုက္မိဘူးတဲ့။ ဒီလိုအထိနာသြားမွေတာ့ ဟိုမင္းသမီးေလသံနဲ႔ေျပာရရင္ "ရွင့္ဟာႀကီးက ေသာင္လည္းမေသာင္ႏိုင္ေတာ့ပါလား" ဆိုတာမ်ိဳးျဖစ္သြားပီေပါ့ဗ်ာ။ ဒီတိုင္းေလးပဲ ဖင္တံုးလံုးဖက္အိပ္ရင္း ဟိုပြတ္ဒီပြတ္နဲ႔တေနကုန္လိုက္ရတာေပါ့။
ေနာက္ပိုင္းအျဖစ္အပ်က္ေတြက ဘာမွထူးျခားတာမရွိပါဘူး။
သူလိုငါလို အတြဲေတြလိုပါပဲ။ တခါတေလအျပင္တူတူထြက္တယ္.. ဟိုဟာေလးဒီဟာေလးစား(အဲ.. ရုပ္ရွင္ေတာ့တစ္ခါမွတူတူမႀကည့္ဖူးဘူးရယ္) တစ္ပတ္တစ္ခါေလာက္သူ႔အိပ္ယာေလးေပၚေရာက္သြား အုပ္ႀက.. ဒီေလာက္ပါပဲ။ ရည္းစားလားဘာလားလည္းမသိပါဘူး။ ခ်စ္တယ္
ကြယ္ဘာညာ ဘာမွလည္းမေျပာဘူး။ တခါသား စကားစပ္မိရင္း က်မအိမ္ေထာင္ျပဳတဲ့အခါႀကရင္ ခုလိုကိုယ္လံုးေလးမဟုတ္ေတာ့ပဲ ဖက္တီးပုတ္မႀကီးမ်ားျဖစ္ေနမလားေနာ္ လို႔အေျပာမွာ က်ေနာ္က ခပ္တည္တည္နဲ႔ မင္းကဘယ္သူနဲ႔အိမ္ေထာင္ျပဳမွာတံုးလို႔ အေမး သူ႔ကိုယ္ပိုင္ဟန္
ျဖစ္တဲ့ ခပ္ေစာင္းေစာင္းမို္က္ႀကည့္တစ္ခ်က္ႀကည့္တာခံလိုက္ရတယ္။ ပီးမွ အဟက္! ဆိုပီးတစ္ခ်က္ရယ္ခ်င္ေယာင္ေဆာင္ တျခားကိစၥေတြဆီစကားလမ္းေႀကာင္းလႊဲသြားေရာဗ်။
ေနာက္ပိုင္းျပႆနာေလးေတြစလာတာကေတာ့.. အင္းေလ.. သူ႔အျပစ္လည္းမဟုတ္ပါဘူး။ ဘယ္လိုေခၚရမလဲ က်ေနာ္တို႔ရွင္သန္ႀကီးျပင္းလာတဲ့ ေနာက္ခံခ်င္းကမတူႀကတာကိုး။
ဥပမာဗ်ာ.. က်ေနာ့္ေမြးေန႔ေရာက္လာေကာဆိုပါေတာ့။ အဲ့လိုေမြးေန႔ေတြဘာေန႔ညာေန႔ေတြ က်ေနာ္ေတာ့ျဖင့္ သိပ္ပီး အေရးလုပ္မေနဘူးရယ္။ သက္သက္ပကာသနေတြလို႔ျမင္ေလေတာ့ကာ အခါတိုင္းဆို ကိုယ့္ဟာကိုယ္ေတာင္ ဘယ္တံုးကေမြးေန႔လည္းေတြဘာေတြမသိလိုက္တာ
ေတြျဖစ္ဖူးတယ္။ အဲ့တစ္ေခါက္ႀကေတာ့ ရွင့္ေမြးေန႔ မနက္ေစာေစာ ဘုန္းႀကီးေက်ာင္းသြားမယ္တဲ့။ အိုေကေပါ့။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္းႀကီး ျပဴးျပဲထပီး လစ္ရတာေပါ့။ ေကာင္းမႈကုသိုလ္ေလးဘာေလးျပဳပီးတဲ့ သကာလ ဗိုက္ဆာေတာင္ မုန္႔စားမယ္တဲ့။ သြားေစသတည္းေပါ့။ ဇာတ္လမ္း
ကအဲ့ဒီမွာစတာ မုန္႔စားရင္းစလိုက္ေနာက္လိုက္နဲ႔ေပ်ာ္ေနႀကေသးတယ္။ ရုတ္တရက္ မထင္မွတ္ထားပဲ က်ေနာ့္ကိုဖက္နမ္းတယ္ဗ်။ ရိပ္ကနဲျမင္အလိုက္မွာ တြန္းထုတ္လိုက္မိတယ္။ မ်က္နာက ကြက္ကနဲပ်က္သြားတယ္။ တြန္းဖယ္လိုက္တာက တျခားမဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ။ က်ေနာ့္တို႔
အေရွ႕စားပြဲမွာထိုင္ေနတာက မိသားစုတစ္ခုဗ်။ ကေလးေတြပါေနတယ္။ ကေလးေတြက ဒီဖက္ကိုလွမ္းေငးေနႀကတာ။ ဆိုေတာ့ကာ မျဖစ္သင့္ဘူးထင္လို႔။ ကြန္ဆားဗတစ္ ျဖစ္တယ္ပဲဆိုဆိုဗ်ာ က်ေနာ္အဲ့ဒါမ်ိဳးကိုလက္မခံဘူး။ အဲ့ဒီမွာသူက ဖီလင္ေတြအျပည့္နဲ႔နမ္းတာလည္းျဖစ္မွာေပါ့
ရႈပ္ကုန္ေရာ.. သူကေဒါသတအားထြက္သြားတယ္ဗ်။
ဘာျဖစ္တာလဲ!!! ဘာျဖစ္တာလဲ!!!
တိုးတိုးေျပာ..ငါ့ေကာင္ ဟိုဖက္၀ိုင္းက ကေလးေတြျမင္ေနရလို႔ကြာ
ရင္ဘတ္ထဲမွာဘယ္ေလာက္ေအာင့္သြားလဲ ရွင္သိသလား?
ေဟာဗ်ာ.. မင္းဒါေလးေတာင္နားမလည္ဘူးလားကြ
အို! မသိဘူးး
အဲ့ဒီမွာGap ဗ်ာ။ က်ေနာ္တို႔ႏွစ္ေယာက္ႀကားမွာ ကြာဟခ်က္။ ဘာေႀကာင့္လဲဆိုေတာ့ အသက္အရြယ္ပဲေနမွာပါ။ က်ေနာ္ကလူလတ္ပိုင္းေရာက္ခါနီး လူငယ္တစ္ေယာက္။ သူကဆယ္ေက်ာ္သက္ကေန ဒီဖက္ကိုအကူးခ်ာတိတ္မေလး။ဒါပါပဲ။
က်ေနာ့္မွာမေကာင္းတဲ့အခ်က္က တစ္ခုခုဆို ေဒါသအထြက္ျမန္တတ္တာဗ်။ ကိုယ့္ကိုကိုယ္သိေပမယ့္ တခါတေလႀကထိန္းရခက္တယ္။ ျဖစ္ပီးေတာ့မွေနာင္တရမိေပမယ့္ တစ္ခုခုဆို မဆင္ျခင္ပဲ ေလွ်ာက္ေျပာပစ္တာမ်ိဳး။ က်ေနာ္ရွင္းျပေနတာကို ေဒါသမေျပတဲ့အခ်ိဳးမ်ိဳးလာလုပ္ေနေတာ့
ကာ က်ေနာ္လည္းစိတ္ကတိုလာပါေလေရာ။
မင့္ကိုငါက အင္မတန္အထင္ႀကီးခဲ့တာေနာ္.. လူကသာလက္ေတာင့္ေလာက္ကေလး ပညာေတြအင္မတန္တတ္..ဥာဏ္ရည္ေတြအင္မတန္ျမင့္တဲ့ေကာင္မေလးဆိုပီး..
... ... ....
ခုဟာက ျပႆနာမဟုတ္တာကိုျပႆနာလုပ္ေနတာ ငါစိတ္ကိုတိုလာပီ.. မင္းဘာျဖစ္ေနတာလဲ?
... .... ....
အိပ္ယာေပၚမွာ ငါဘယ္ေလာက္ေသာင္းက်န္းတတ္လဲ မင္းအသိပဲ.. ခုဟာက မင့္အိပ္ခန္းမဟုတ္ဘူး.. လူျမင္ကြင္းကြ.. လူျမင္ကြင္း
က်ေနာ္စိတ္တိုပီး ေလွ်ာက္ေျပာေနသမွ်ကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ပီး ဟိုေငးဒီေငးနဲ႔ ေသာက္ဂရုမစိုက္တာလိုလိုလုပ္ေနတယ္။ က်ေနာ္ေျပာလက္စရပ္သြားေတာ့မွ ပီးပီလား? သြားစို႔ တဲ့။
ဒါနဲ႔ထထြက္လာႀကေရာဆိုပါေတာ့။ လမ္းေလွ်ာက္လာႀကရင္းတေနရာေရာက္ေတာ့ ခဏရပ္ဦး ဒီနားေလးခဏလမ္းေလွ်ာက္ရေအာင္ မနက္ေစာေစာပိုင္းေလးတဲ့။ ဒါနဲ႔အဲ့နားမွာ ခ်ာခ်ာလည္လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ေနႀကတယ္။ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကာလာေတာ့ က်ေနာ္ကခုနကစိတ္တိုေနသမွ်ေျပစ
ျပဳလာပီ။ တ၀ဲလယ္လယ္နဲ႔ဒီပတ္၀န္းက်င္မွာပဲ လမ္းပတ္ေလွ်ာက္ေနႀကတာကို သတိထားမိပီး ရယ္ခ်င္စိတ္ကိုမ်ိဳသိပ္ထားဟန္နဲ႔ ငါတို႔ဘာလုပ္ေနႀကတာလဲဟင္? လို႔ေမးလိုက္ေတာ့ မ်က္နာခပ္ပ်က္ပ်က္နဲ႔ ျမက္ခင္းေပၚ ခံုတန္းေလးေတြေပၚ၊ သစ္ပင္ပင္စည္ေတြေပၚကို လက္ညွိဳးထိုးျပပီး
အဲ့ဒါဘာေတြလဲ!! အဲ့ဒါဘာေတြလဲ!! တဲ့
အဲ့ဒီေတာ့မွေသေသခ်ာလိုက္ႀကည့္မိတယ္။ အဟီး အသည္းႏွလံုးပံုေလးေတြဗ်။ စကၠဴေလးေတြနဲ႔လုပ္ထားတာ။ အသည္းေပၚမွာသူနဲ႔က်ေနာ့္နာမည္အတိုေကာက္ေလးေတြ။ (မေန႔ညက လာလုပ္ထားတာဆိုလား) အဲ့ဒီေတာ့မွသတိထားမိတယ္။ ေနရာအႏွံ႔ပဲ..ဟိုဟိုဒီဒီအကုန္ပ်ံ႕က်ဲထားတာ။
အဲ့ဒီမွာခုနက စိတ္တိုေနတာေျပကာစ က်ေနာ္က အလိုလိုအူျမဴးလာလို႔ တဟီးဟီးနဲ႔ရယ္လိုက္မိတယ္။ ဘာရယ္တာလဲ? လို႔ခပ္တည္တည္နဲ႔ေမးလာတာကို ကေလးမဟုတ္သူငယ္မဟုတ္ေတြေလွ်ာက္လုပ္ထားရသလားဆိုပီး စလိုက္ေတာ့(တကယ္လည္းက်ေနာ့္စိတ္ထဲကေလးဆန္ေနသလား
လို႔.. က်ေနာ္အသက္မ်ားႀကီးေနတာလား..အဲ့လိုေျပာရေအာင္လည္း အဲ့တံုးက်ေနာ္လည္းငယ္ပါေသးတယ္) ေဒါေဖာင္းပါေလေရာ။ သူကေဒါသထြက္ပီး ရွဴးရွဴးရွားရွားျဖစ္ေလေလ က်ေနာ့္၀သီအရေပါက္ကရေတြေလွ်ာက္ေျပာေလေလေပါ့။ (ေကာင္းေတာ့မေကာင္းဘူးဗ်ာ)
ဟီးဟီး.. ဒါေလးေတြျမင္ေတာ့ ငါတို႔ငယ္ငယ္က တန္ေဆာင္မုန္းမွာ ပံ့သကူပစ္တာသတိရလိုက္တာဟာ
ရွင္ေနာ္.. ေတာ္လိုက္ေတာ့ က်မ သည္းမခံႏိုင္ေတာ့ဘူး
တကယ္ေျပာတာ အဲ့ဒီတံုးကထဲက သူမ်ားတကာေတြ ရလိုက္တဲ့ပံ့သကူ၊ ငါကေတာ့ မ်က္လံုးကိုကန္းတာဟ တစ္ခါမွကိုမရတာအဟီး
"ကိုxxx "
ခင္ညာ?
ရွင္ေလွာင္စရာေျပာင္စရာျဖစ္သြားတယ္ေပါ့ ဟုတ္လား ျပန္မယ္ခု.. ခုခ်က္ခ်င္းျပန္မယ္
အဲ့ဒီလိုေတြျဖစ္ပီးတဲ့သကာလ က်ေနာ္လည္းအလုပ္ကိစၥရွိေတာ့ ျမန္ျမန္လစ္၊ သူလည္းက်ေနာ့္မ်က္နာကိုေတာင္ေသခ်ာမႀကည့္ပဲျပန္သြားခဲ့တာေပါ့။
ေနာက္ေန႔ေတြႀကေတာ့ အလုပ္မ်ားေနေတာ့ သြားမေခ်ာ့ျဖစ္ဖူးရယ္။ ဖုန္းဆက္ေတာ့လည္း က်ေနာ္က ေခ်ာ့ဖို႔ထက္ ေနာက္တီးေနာက္ေတာက္သြားသြားလုပ္ေလေတာ့ကာ ပိုဆိုးကုန္တာေပါ့။
ဟလို!
ဟိုင္း! ကေလးေလး ကိုယ္မင့္ကိုသတိရေနတာဟ
အင္း.. ဘာကေနဘယ္လို?
တီဗီကေန ဇာတ္လမ္းတစ္ခုလာေနတာလွမ္းႀကည့္ရင္း သတိရသြားတာ
မင္းသမီးနဲ႔တူေနလို႔လား?
ဟုတ္ပူးေလ.. ခုျပေနတာ ပါ၀ါရိန္းဂ်ားဇာတ္ကား
ဘာေျပာတယ္?
ဟီးဟီး ပါ၀ါရိန္းဂ်ား အ၀ါေရာင္ကိုႀကည့္ရတာ ကေလးေလးမ်က္နာနဲခပ္ဆင္ဆင္ရယ္.. ပံ့သကူပစ္တဲ့ပါ၀ါရိန္းဂ်ားေလး
ေတာက္! ဂြပ္!
Comments
Post a Comment