အိုင္ေဆးခ်မ္းကိုႏွင့္သူ၏သူငယ္ခ်င္းမေလးတစ္ေယာက္အေႀကာင္း ၂
ခုဇာတ္လမ္းကိုစေျပာဖို႔က အရင္ေခါင္းစဥ္ကအေႀကာင္းအရာနဲ႔ ျပန္ဆက္စပ္မွရမယ္နဲ႔တူတယ္ဗ်။
အဲ့မွာဗ်ာ က်ေနာ္ေျပာခဲ့တယ္မလား။ ဟိုဇာတ္လမ္းေနာက္ဆံုးပို႔စ္မွာ က်ေနာ္ နာေရးကိစၥေႀကာင့္တိုင္ပတ္တယ္ဆိုတာေလ။ စိတ္ေမာလူေမာႀကီးေပါ့။ အဲ့ဒီလူနာဆံုးသြားေတာ့ အသုဘရွင္လုပ္ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဆံုးသြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက အမ်ိဳးထဲကအင္မတန္ေပါက္ေရာက္တဲ့သူဆိုေတာ့ကာ
ေတာင္ေပၚက အမ်ိဳးေတြတစ္အုပ္တစ္မႀကီးဆင္းခ်လာႀကတာကိုး။ တစ္ရက္တစ္ရက္ ရက္မလည္မခ်င္း အိုးႀကီးအိုးငယ္နဲ႔ျခံထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးေရးကအစ၊ အေလာင္းေျမက်တာဘာညာအပါအ၀င္ အားလံုးကိစၥျငိမ္းသြားျပန္ေတာ့ အဲ့ဒီအမ်ိဳးေတြဘုရားဖူးဟိုပို႔ဒီပို႔ေခါင္းကိုေနာက္ေန
တာပါပဲဆရာတို႔ရာ။ အဲ! အားလံုးလည္းပီးသြားေကာ အကုန္အလွ်ိဳလွ်ိဳျပန္ႀကေလသတည္းေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ အီေဖကိုယ္ေမာင္ခ်မ္း အူတူတူႀကီးက်န္ရစ္ခဲ့ပါေလေကာ။ ဘယ္သူမွကိုမက်န္ရစ္ခဲ့တာဗ်။ ဘုန္းေမာင္တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္သြားတယ္။ မန္းေလးကအဲ့ဒီျခံက ေဆာင္းတြင္းပိုင္းက်ေနာ့္ဇာတိ
ဖက္မယ္ တအားေအးတဲ့အခ်ိန္ကာလေလာက္ပဲ အေအးဒဏ္ေရွာင္တဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္အိမ္က လူႀကီးသူမေတြတစ္လ၊ႏွစ္လဆိုသလိုလာေနတတ္တာဆိုေတာ့ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆို တံခါးပိတ္ဂ်ိတ္ပဲ။ လူေတြတရုန္းရုန္းနဲ႔ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ျခံ၀င္းႀကီး တစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့ေလေတာ့
ဘယ္ေလာက္ေႀကာင္စီစီျဖစ္ေနမလဲစဥ္းစားသာႀကည့္ႀကေပေတာ့။
ဟဲဟဲ! အဲ့ဒီႀကားထဲ အသည္းကြဲတဲ့ျပႆနာေလးက ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတိုင္းရွိေနေလေတာ့ကာ မခံႏိုင္ဘူး ရူးမွာပဲဆိုတဲ့အေျခေနျဖစ္လာတာေပါ့ေလ။
လူကလည္းဘာလုပ္ရမွန္းမသိအူေႀကာင္ေႀကာင္ႀကီးျဖစ္စျပဳလာတယ္။ ေန႔ခင္းဖက္ဆိုအျပင္မထြက္ပဲ တေနကုန္စာထိုင္ဖတ္၊ ညေနေစာင္းမွအျပင္ထြက္ အာလူးဖုတ္လို႔ရတဲ့ေဘာ္ဒါေတြလိုက္ရွာ၊ ဘီယာဆိုင္ေခၚထိုင္ ေသာက္၊ ေတာင္စဥ္ေရမရေတြေလွ်ာက္ေျပာ၊ ညဥ့္နက္ေတာ့မွအိပ္ျပန္အိပ္၊
ဒီလိုနဲ႔ပဲလံုးခ်ာလည္လိုက္ေနေတာ့တာဗ်။ အဲ့လိုႀကီးအခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တာ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ အဲ့ဒီအိမ္မွာေက်ာင္းသားဘ၀ကစုေဆာင္းထားသမွ်စာအုပ္ေတြကလည္း ဖတ္စရာကုန္သေလာက္ျဖစ္သြားတယ္။ ေန႔လည္ဖက္ဆိုဖတ္စရာစာအုပ္မရွိေတာ့သလိုျဖစ္လာပီး အရည္ထြက္ေအာင္ပ်င္းလာပါေလေရာ။
ဒါနဲ႔ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ကိုသတိရသြားတယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာတံုးက သူ႔တို႔အိမ္ကစားအိမ္ေသာက္အိမ္ျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့ကာ အျမဲ၀င္ထြက္ေနရင္း က်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတာတစ္ခုရွိတယ္။ ဆံုးသြားရွာပီျဖစ္တဲ့ သူ႔မိဘေတြ၊ တိတိက်က်ေျပာရရင္သူ႔အေဖႀကီးက စာအုပ္အေဟာင္းေတြစုတာအင္မတန္
၀ါသနာပါေလေတာ့ကာ သူတို႔အိမ္က ဧည့္ခန္းမွာ စာအုပ္ေတြကိုစင္ေတြ၊နံကပ္ဘီရိုေတြနဲ႔ အမ်ားႀကီးသိုမွီးထားတာကိုးဗ်။ က်ေနာ္အင္မတန္သေဘာက်တာက ေရွးေခတ္က ရႈမ၀၊စႏၵာ ဘာညာအဲ့လို ဖတ္စရာေတြအျပည့္ပါတဲ့မဂၢဇင္းအေဟာင္းေတြကိုလည္း အထပ္လိုက္ေသေသသပ္သပ္စုထားတာဗ်။ အဲ့ဒါေလး
ေတြးမိတာနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳးအ၀တ္အစားေကာက္လဲလိုက္ပီး ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးေကာက္လြယ္ပီး အိမ္ကထြက္လာခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ ရည္ရြယ္တာက သူ႔ဆီသြားမယ္ တျခားစာအုပ္ေတြထက္ အဲ့ဒီေခတ္ေဟာင္းမဂၢဇင္းေတြ အထပ္လိုက္အိမ္သယ္ပီးဖတ္မယ္၊ ေနာက္ေန႔ျပန္ပို႔မယ္၊ ထပ္ငွါးမယ္၊ အဲ့လိုေပါ့ဗ်ာ။
အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ က်ေနာ္စိတ္ေလလႊင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းလဲမသိေသးဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ပ်င္းရိေနတာကို ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္ေနတာသက္သက္ပဲ။ အိပ္တယ္စားတယ္စာဖတ္တယ္ေလာေလာဆယ္ဒါပဲ။
ေန႔လည္၂ခ်က္တီးေလာက္ဆိုေတာ့ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာမရွိဘူးဆိုတာသိထားေလေတာ့ကာသူ႔အလုပ္တိုက္ကိုပဲလိုက္သြားတာေပါ့။
ေရာက္သြားေတာ့ အျပင္ကေနအကဲခတ္လိုက္တယ္ ရွိမရွိေပါ့။ အေရာင္းျပခန္းလိုလုပ္ထားတာဆိုေတာ့ကာ ေသာက္က်ိဳးနဲ မ်ားလိုက္တဲ့ မိန္းမေတြဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ခပ္တည္တည္နဲ႔ အထဲ၀င္သြားပီး ဟိုႀကည့္ဒီႀကည့္ေလွ်ာက္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ ျမင္ပါ့ဗ်ာ။ အသံေလးစာစာ စာစာနဲ႔ သူ႔ေဖာက္သယ္ေတြ
ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး လိမ္လည္ပီးသူ႔ပစၥည္းေတြေရာင္းဖို႔ႀကိဳးစား(မွားလို႔ဟီး) ေစ်း၀ယ္ေတြကို အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ ဧည့္ခံေနတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ သူ႔ဖာသူအာရံုမ်ားေနတာနဲ႔ က်ေနာ့္လည္းျမင္ဟန္မတူဘူး။ ဒါနဲ႔အနားကပ္လာတဲ့ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြကို ဟိုေမးဒီေမးေတြေလွ်ာက္ေမး.. ဒါေလးကဘယ္ေလာက္လဲဟင္?
ခုနစ္သိန္းပါအကို.. ဂိန္!(စိတ္ထဲမွာေအာ္မိတာ) မိန္းမေတြမ်ား ပက္ဆံအေတာ္ျဖဳန္းပါလား ခုနစ္သိန္းဆိုငါ အရက္၀ယ္ေသာက္ရင္ဘယ္ေလာက္ခံမလဲဆိုပီးစိတ္ထဲတြက္ႀကည့္ေနမိေသးတယ္ဟီး။ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာသြားေတာ့မွ လူရွင္းသြားတယ္။ ဒါနဲ႔က်ေနာ့္ကိုဟိုဟာဒီဟာေတြ ေမးသမွ်ရွင္းျပေနတဲ့ အေရာင္းစာေရးမ
ေလးကို မန္ေနဂ်ာရွိလားစကားေျပာခ်င္လို႔ဆိုပီးခပ္တည္တည္ေမးလိုက္ေတာ့.. .. ..
ဘာမ်ားအလိုရွိပါသလဲ အကို .. က်မဆိုင္ရွင္ပါရွင္
ဆိုပီးအနားေရာက္တာတယ္။ ဒင္းက က်ေနာ့္ကိုမမွတ္မိဘူးရယ္။ ဘယ္မွတ္မိမတံုး။ ဆံပင္ရွည္ႀကိဳက္တဲ့က်ေနာ္စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ ေရွ႕တစ္လက္မေနာက္ေျပာင္လို႔ေခၚတဲ့ ဂတံုးဆံေတာက္ဆံပင္ညွပ္ထားတာရယ္၊ ေမ်ာက္မွန္အနက္ႀကီးတပ္ထားတာရယ္ေႀကာင့္ရုတ္တရက္ႀကီး (ကြဲေနတာကလည္းႀကာပီဆိုေတာ့)
ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ။ ျပံဳးစိစိနဲ႔ လက္ပိုက္ပီး မ်က္နာခ်င္းဆိုင္လိုက္တာေတာင္ ဇေ၀ဇ၀ါမ်က္နာေလးနဲ႔ ျပံဳးျပေနတာ။ အဲ့ဒီေတာ့မွ မ်က္မွန္ခၽြတ္ျပလိုက္ရင္း ဟိုင္း! အခ်စ္ဆံုးေလး ဆိုပီး ေျပာင္စပ္စပ္မ်က္နာလုပ္ျပလိုက္မိတယ္။ ဖာေဂါင္း! ဆုိတဲ့အသံနဲ႔ လက္သီး၂လံုးေလာက္နံႀကားထဲေျပး၀င္လာတာ အသက္ရွဴေတာင္ႀကပ္သြား
တယ္ဟားဟား။ မုန္းတယ္.. နင့္ကိုငါမုန္းလိုက္တာ.. ဆိုပီး က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကို လက္သီးနဲ႔တဖုန္းဖုန္းပိတ္ထိုးေနတာကို အတင္းဖမ္းခ်ဳပ္ထားရင္း.. ငါအလုပ္မ်ားေနလို႔လာမေတြ႕တာပါဟာ ဆိုပီးေခ်ာ့ေနရတယ္။ သူ႔အလုပ္သမ ေလးေတြေတာ့ မ်က္လံုးေလးေတြျပဴးပီး၀ိုင္းႀကည့္ေနႀကတာေပါ့။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ကုန္တာလဲဆို
တဲ့အႀကည့္ေတြနဲ႔။ ဒီေလာက္ဆို ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈအတိုင္းအတာကိုသေဘာေပါက္ေလာက္ပီထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ စိတ္လိုလက္ရရွိတဲ့ အခါမွာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလသံနဲ႔ "ေမေလး" လို႔က်ေနာ္ေခၚေလ့ရွိပီး၊ တခါတေလတျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ေခၚသလို "ဗ်ိဳင္း" လို႔ေခၚတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးဆိုတာ
သူပါပဲ။ လူေတြေတာ့ဘယ္လိုထင္မယ္မသိဘူး။ က်ေနာ့္လက္ကိုမလႊတ္ေတာ့ဘူး အေသကိုင္ထားတာ။ သူ႔အလုပ္စားပြဲဆီေခၚသြားတာေတာင္ ခါးကိုအတင္းေဘးတိုက္ဖက္ထားရင္းဆြဲေခၚသြားတယ္။ မ်က္နာအမူအရာကအစခ်က္ခ်င္းေျပာင္းသြားပီး ခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္လို ခုန္ဆြဆြျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ကိုအေအး
တစ္ဗူးတိုက္ပီး သူ႔စားပြဲမယ္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခိုင္းထားတယ္။ သူ႔ဖာသာ အလုပ္ေတြမ်ားလိုက္ က်ေနာ့္ကို တတြတ္တြတ္လွမ္းစကားေျပာလိုက္ ဗ်ာကိုမ်ားေနတာပဲ။
ေနနည္းနည္းေစာင္းသြားေတာ့မွ သူ႔အလုပ္သမ ေလးေတြကိုမွာစရာရွိတာမွာပီး ကိုင္း! ခဏေစာင့္ အ၀တ္လဲလိုက္ဦးမယ္ ဆိုပီးအေနာက္ခန္းထဲ၀င္သြားလိုက္တယ္။
ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူ႔ကိုလွမ္းႀကည့္ပီး ဟီးဟီး ဆိုပီးရယ္လိုက္မိတယ္။ ခုနက စတိုင္နဲ႔မတူေတာ့ဘူးေလ။ ခုနက ဆံထံုးကစ္ကစ္မွာ ဆံထိုးေတြဘာေတြစိုက္၊ အေပၚေအာက္ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္၀မ္းဆက္နဲ႔ ခန္႔ခန္႔ႀကီးကေန.. ခု ဆံပင္ရွည္ေတြကိုျမင္းျမီးပံုစံ ေနာက္ေစ့မွာစုခ်ည္၊ အေပၚက တီရွပ္ႀကပ္ႀကပ္အျပာေရာင္၊ ေအာက္ကစကပ္
ဒူးဆစ္ေလာက္နဲ႔ ကေလးမေလးစတိုင္ျဖစ္သြားတာကိုး။ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတာကလည္း ပိုက္ဆံအိတ္လက္၀ါးေလာက္ကေလး။ ေက်ာင္းသူေလးစတိုင္ေပါ့။ ႏႈတ္ခမ္းကိုခပ္ေထာ္ေထာ္ေလးလုပ္(အထဲ၀င္ပီးႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးလာတာသိသာတယ္) ရင္းလွမ္းေမးလာတယ္။
ဘာဟီးဟီးလဲ? ကရ၀ိတ္စီးမွာလား... က်ားစီးမွာလား ႀကိဳက္တာကိုေရြးေတာ့အေမ
အေမႏွစ္ခုလံုးစီးမယ္ သမီး လို႔ျပန္ေနာက္ရင္း က်ေနာ္ရယ္ေနမိတယ္။ အေမဆိုတာ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္းေနာက္ေနႀကစကားပါ။ သူတို႔နဲ႔စကားေျပာတိုင္း က်ေနာ္က နတ္၀င္သယ္ေလသံနဲ႔ သမီးေလးတို႔ေရ အေမေဟ့ အေမ ဆိုပီးေပါက္ကရေလွ်ာက္ေျပာတတ္တာကိုး။ ကရ၀ိတ္စီးတယ္၊က်ားစီးတယ္ဆိုတာ ... ျမန္မာဘီယာ(ကရ၀ိတ္ပံု) နဲ႔ တိုင္းဂါးဘီယာတို႔
ကိုဆိုလိုတာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ အင္မတန္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ျပန္ဆံုရလို႔ အူျမဴးေနတဲ့ အဲ့ဒီဟာေလး က်ေနာ့္ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ကပါလာတယ္ဆိုပါေတာ့။ အေနာက္ကေန က်ေနာ့္ခါးကို အေသဖက္လိုက္၊ ေက်ာျပင္ကို တဖုန္းဖုန္းထုလိုက္၊ ခါးကိုကလိထိုးလိုက္နဲ႔ က်ေနာ့နားရြက္နားကို ကပ္ပီး ေပါက္ကရေတြေအာ္လိုက္နဲ႔လုပ္ေနေတာ့ ငယ္မူျပန္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္း
ႏွစ္ေယာက္ကိုတင္ေဆာင္လာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေလးက ဟိုယိမ္းဒီယိမ္းနဲ႔ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ကိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဘ၀မွာ အင္မတန္ခ်စ္တဲ့သူ၂ေယာက္ျပန္ဆံုရတာဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ ႀကံဳဖူးတဲ့လူေတြပဲသိလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔၂ေယာက္ ဘီယာဆိုင္ေကာင္းေကာင္းမွာထိုင္မယ္။ အကင္ေတြတနင့္တပိုးစား၊ဘီယာခြက္ေတြတစ္ခြက္ပီးတစ္ခြက္
စားပြဲေပၚျပည့္သြားတဲ့အထိေသာက္မယ္၊ ေသာက္တင္းေတြခ်ႀကမယ္။ မူးလာေတာ့မွ ငယ္ငယ္ကလို ေလတိုက္ခံတယ္ကြာဆိုပီး က်ေနာ့္ကိုအေနာက္ကေနခပ္တင္းတင္းဖက္ခိုင္းထားရင္း ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ပတ္ေမာင္းမယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြေလာေလာဆယ္ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ျပန္လည္ႏုပ်ိဳလိုက္ႀကမယ္ေလ။
အဲ့မွာဗ်ာ က်ေနာ္ေျပာခဲ့တယ္မလား။ ဟိုဇာတ္လမ္းေနာက္ဆံုးပို႔စ္မွာ က်ေနာ္ နာေရးကိစၥေႀကာင့္တိုင္ပတ္တယ္ဆိုတာေလ။ စိတ္ေမာလူေမာႀကီးေပါ့။ အဲ့ဒီလူနာဆံုးသြားေတာ့ အသုဘရွင္လုပ္ရတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ ဆံုးသြားတဲ့ပုဂၢိဳလ္ႀကီးက အမ်ိဳးထဲကအင္မတန္ေပါက္ေရာက္တဲ့သူဆိုေတာ့ကာ
ေတာင္ေပၚက အမ်ိဳးေတြတစ္အုပ္တစ္မႀကီးဆင္းခ်လာႀကတာကိုး။ တစ္ရက္တစ္ရက္ ရက္မလည္မခ်င္း အိုးႀကီးအိုးငယ္နဲ႔ျခံထဲမွာ ခ်က္ျပဳတ္ေကၽြးေမြးေရးကအစ၊ အေလာင္းေျမက်တာဘာညာအပါအ၀င္ အားလံုးကိစၥျငိမ္းသြားျပန္ေတာ့ အဲ့ဒီအမ်ိဳးေတြဘုရားဖူးဟိုပို႔ဒီပို႔ေခါင္းကိုေနာက္ေန
တာပါပဲဆရာတို႔ရာ။ အဲ! အားလံုးလည္းပီးသြားေကာ အကုန္အလွ်ိဳလွ်ိဳျပန္ႀကေလသတည္းေပါ့။ အဲ့ဒီမွာ အီေဖကိုယ္ေမာင္ခ်မ္း အူတူတူႀကီးက်န္ရစ္ခဲ့ပါေလေကာ။ ဘယ္သူမွကိုမက်န္ရစ္ခဲ့တာဗ်။ ဘုန္းေမာင္တစ္ေယာက္ထဲျဖစ္သြားတယ္။ မန္းေလးကအဲ့ဒီျခံက ေဆာင္းတြင္းပိုင္းက်ေနာ့္ဇာတိ
ဖက္မယ္ တအားေအးတဲ့အခ်ိန္ကာလေလာက္ပဲ အေအးဒဏ္ေရွာင္တဲ့အေနနဲ႔ က်ေနာ့္အိမ္က လူႀကီးသူမေတြတစ္လ၊ႏွစ္လဆိုသလိုလာေနတတ္တာဆိုေတာ့ က်န္တဲ့အခ်ိန္ဆို တံခါးပိတ္ဂ်ိတ္ပဲ။ လူေတြတရုန္းရုန္းနဲ႔ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနတဲ့ အိမ္နဲ႔ျခံ၀င္းႀကီး တစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့ေလေတာ့
ဘယ္ေလာက္ေႀကာင္စီစီျဖစ္ေနမလဲစဥ္းစားသာႀကည့္ႀကေပေတာ့။
ဟဲဟဲ! အဲ့ဒီႀကားထဲ အသည္းကြဲတဲ့ျပႆနာေလးက ခင္ဗ်ားတို႔သိတဲ့အတိုင္းရွိေနေလေတာ့ကာ မခံႏိုင္ဘူး ရူးမွာပဲဆိုတဲ့အေျခေနျဖစ္လာတာေပါ့ေလ။
လူကလည္းဘာလုပ္ရမွန္းမသိအူေႀကာင္ေႀကာင္ႀကီးျဖစ္စျပဳလာတယ္။ ေန႔ခင္းဖက္ဆိုအျပင္မထြက္ပဲ တေနကုန္စာထိုင္ဖတ္၊ ညေနေစာင္းမွအျပင္ထြက္ အာလူးဖုတ္လို႔ရတဲ့ေဘာ္ဒါေတြလိုက္ရွာ၊ ဘီယာဆိုင္ေခၚထိုင္ ေသာက္၊ ေတာင္စဥ္ေရမရေတြေလွ်ာက္ေျပာ၊ ညဥ့္နက္ေတာ့မွအိပ္ျပန္အိပ္၊
ဒီလိုနဲ႔ပဲလံုးခ်ာလည္လိုက္ေနေတာ့တာဗ်။ အဲ့လိုႀကီးအခ်ိန္ျဖဳန္းေနလိုက္တာ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ အဲ့ဒီအိမ္မွာေက်ာင္းသားဘ၀ကစုေဆာင္းထားသမွ်စာအုပ္ေတြကလည္း ဖတ္စရာကုန္သေလာက္ျဖစ္သြားတယ္။ ေန႔လည္ဖက္ဆိုဖတ္စရာစာအုပ္မရွိေတာ့သလိုျဖစ္လာပီး အရည္ထြက္ေအာင္ပ်င္းလာပါေလေရာ။
ဒါနဲ႔ေဘာ္ဒါတစ္ေယာက္ကိုသတိရသြားတယ္။ ေက်ာင္းသားဘ၀မွာတံုးက သူ႔တို႔အိမ္ကစားအိမ္ေသာက္အိမ္ျဖစ္ခဲ့ေလေတာ့ကာ အျမဲ၀င္ထြက္ေနရင္း က်ေနာ္ေကာင္းေကာင္းမွတ္မိေနတာတစ္ခုရွိတယ္။ ဆံုးသြားရွာပီျဖစ္တဲ့ သူ႔မိဘေတြ၊ တိတိက်က်ေျပာရရင္သူ႔အေဖႀကီးက စာအုပ္အေဟာင္းေတြစုတာအင္မတန္
၀ါသနာပါေလေတာ့ကာ သူတို႔အိမ္က ဧည့္ခန္းမွာ စာအုပ္ေတြကိုစင္ေတြ၊နံကပ္ဘီရိုေတြနဲ႔ အမ်ားႀကီးသိုမွီးထားတာကိုးဗ်။ က်ေနာ္အင္မတန္သေဘာက်တာက ေရွးေခတ္က ရႈမ၀၊စႏၵာ ဘာညာအဲ့လို ဖတ္စရာေတြအျပည့္ပါတဲ့မဂၢဇင္းအေဟာင္းေတြကိုလည္း အထပ္လိုက္ေသေသသပ္သပ္စုထားတာဗ်။ အဲ့ဒါေလး
ေတြးမိတာနဲ႔ ေရမိုးခ်ိဳးအ၀တ္အစားေကာက္လဲလိုက္ပီး ေက်ာပိုးအိတ္တစ္လံုးေကာက္လြယ္ပီး အိမ္ကထြက္လာခဲ့တယ္ဆိုပါေတာ့။ ရည္ရြယ္တာက သူ႔ဆီသြားမယ္ တျခားစာအုပ္ေတြထက္ အဲ့ဒီေခတ္ေဟာင္းမဂၢဇင္းေတြ အထပ္လိုက္အိမ္သယ္ပီးဖတ္မယ္၊ ေနာက္ေန႔ျပန္ပို႔မယ္၊ ထပ္ငွါးမယ္၊ အဲ့လိုေပါ့ဗ်ာ။
အမွန္တိုင္းေျပာရရင္ က်ေနာ္စိတ္ေလလႊင့္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုေတာ့ ဘာလုပ္ရမွန္းလဲမသိေသးဘူး။ ေလာေလာဆယ္ ပ်င္းရိေနတာကို ေျဖေဖ်ာက္ခ်င္ေနတာသက္သက္ပဲ။ အိပ္တယ္စားတယ္စာဖတ္တယ္ေလာေလာဆယ္ဒါပဲ။
ေန႔လည္၂ခ်က္တီးေလာက္ဆိုေတာ့ အဲ့ဒီသူငယ္ခ်င္းအိမ္မွာမရွိဘူးဆိုတာသိထားေလေတာ့ကာသူ႔အလုပ္တိုက္ကိုပဲလိုက္သြားတာေပါ့။
ေရာက္သြားေတာ့ အျပင္ကေနအကဲခတ္လိုက္တယ္ ရွိမရွိေပါ့။ အေရာင္းျပခန္းလိုလုပ္ထားတာဆိုေတာ့ကာ ေသာက္က်ိဳးနဲ မ်ားလိုက္တဲ့ မိန္းမေတြဗ်ာ။ ဒါနဲ႔ခပ္တည္တည္နဲ႔ အထဲ၀င္သြားပီး ဟိုႀကည့္ဒီႀကည့္ေလွ်ာက္လုပ္ေနလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းကိုေတာ့ ျမင္ပါ့ဗ်ာ။ အသံေလးစာစာ စာစာနဲ႔ သူ႔ေဖာက္သယ္ေတြ
ကို အမ်ိဳးမ်ိဳး လိမ္လည္ပီးသူ႔ပစၥည္းေတြေရာင္းဖို႔ႀကိဳးစား(မွားလို႔ဟီး) ေစ်း၀ယ္ေတြကို အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ ဧည့္ခံေနတယ္ဆိုပါေတာ့ဗ်ာ။ သူ႔ဖာသူအာရံုမ်ားေနတာနဲ႔ က်ေနာ့္လည္းျမင္ဟန္မတူဘူး။ ဒါနဲ႔အနားကပ္လာတဲ့ အေရာင္းစာေရးမေလးေတြကို ဟိုေမးဒီေမးေတြေလွ်ာက္ေမး.. ဒါေလးကဘယ္ေလာက္လဲဟင္?
ခုနစ္သိန္းပါအကို.. ဂိန္!(စိတ္ထဲမွာေအာ္မိတာ) မိန္းမေတြမ်ား ပက္ဆံအေတာ္ျဖဳန္းပါလား ခုနစ္သိန္းဆိုငါ အရက္၀ယ္ေသာက္ရင္ဘယ္ေလာက္ခံမလဲဆိုပီးစိတ္ထဲတြက္ႀကည့္ေနမိေသးတယ္ဟီး။ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာသြားေတာ့မွ လူရွင္းသြားတယ္။ ဒါနဲ႔က်ေနာ့္ကိုဟိုဟာဒီဟာေတြ ေမးသမွ်ရွင္းျပေနတဲ့ အေရာင္းစာေရးမ
ေလးကို မန္ေနဂ်ာရွိလားစကားေျပာခ်င္လို႔ဆိုပီးခပ္တည္တည္ေမးလိုက္ေတာ့.. .. ..
ဘာမ်ားအလိုရွိပါသလဲ အကို .. က်မဆိုင္ရွင္ပါရွင္
ဆိုပီးအနားေရာက္တာတယ္။ ဒင္းက က်ေနာ့္ကိုမမွတ္မိဘူးရယ္။ ဘယ္မွတ္မိမတံုး။ ဆံပင္ရွည္ႀကိဳက္တဲ့က်ေနာ္စိတ္ရႈပ္ရႈပ္နဲ႔ ေရွ႕တစ္လက္မေနာက္ေျပာင္လို႔ေခၚတဲ့ ဂတံုးဆံေတာက္ဆံပင္ညွပ္ထားတာရယ္၊ ေမ်ာက္မွန္အနက္ႀကီးတပ္ထားတာရယ္ေႀကာင့္ရုတ္တရက္ႀကီး (ကြဲေနတာကလည္းႀကာပီဆိုေတာ့)
ဘယ္မွတ္မိပါ့မလဲ။ ျပံဳးစိစိနဲ႔ လက္ပိုက္ပီး မ်က္နာခ်င္းဆိုင္လိုက္တာေတာင္ ဇေ၀ဇ၀ါမ်က္နာေလးနဲ႔ ျပံဳးျပေနတာ။ အဲ့ဒီေတာ့မွ မ်က္မွန္ခၽြတ္ျပလိုက္ရင္း ဟိုင္း! အခ်စ္ဆံုးေလး ဆိုပီး ေျပာင္စပ္စပ္မ်က္နာလုပ္ျပလိုက္မိတယ္။ ဖာေဂါင္း! ဆုိတဲ့အသံနဲ႔ လက္သီး၂လံုးေလာက္နံႀကားထဲေျပး၀င္လာတာ အသက္ရွဴေတာင္ႀကပ္သြား
တယ္ဟားဟား။ မုန္းတယ္.. နင့္ကိုငါမုန္းလိုက္တာ.. ဆိုပီး က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကို လက္သီးနဲ႔တဖုန္းဖုန္းပိတ္ထိုးေနတာကို အတင္းဖမ္းခ်ဳပ္ထားရင္း.. ငါအလုပ္မ်ားေနလို႔လာမေတြ႕တာပါဟာ ဆိုပီးေခ်ာ့ေနရတယ္။ သူ႔အလုပ္သမ ေလးေတြေတာ့ မ်က္လံုးေလးေတြျပဴးပီး၀ိုင္းႀကည့္ေနႀကတာေပါ့။ ဘာေတြမ်ားျဖစ္ကုန္တာလဲဆို
တဲ့အႀကည့္ေတြနဲ႔။ ဒီေလာက္ဆို ခင္ဗ်ားတို႔ က်ေနာ္နဲ႔ က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးရဲ႕ ရင္းႏွီးမႈအတိုင္းအတာကိုသေဘာေပါက္ေလာက္ပီထင္ပါတယ္ဗ်ာ။ စိတ္လိုလက္ရရွိတဲ့ အခါမွာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့ေလသံနဲ႔ "ေမေလး" လို႔က်ေနာ္ေခၚေလ့ရွိပီး၊ တခါတေလတျခားသူငယ္ခ်င္းေတြ ေခၚသလို "ဗ်ိဳင္း" လို႔ေခၚတတ္တဲ့ ေကာင္မေလးဆိုတာ
သူပါပဲ။ လူေတြေတာ့ဘယ္လိုထင္မယ္မသိဘူး။ က်ေနာ့္လက္ကိုမလႊတ္ေတာ့ဘူး အေသကိုင္ထားတာ။ သူ႔အလုပ္စားပြဲဆီေခၚသြားတာေတာင္ ခါးကိုအတင္းေဘးတိုက္ဖက္ထားရင္းဆြဲေခၚသြားတယ္။ မ်က္နာအမူအရာကအစခ်က္ခ်င္းေျပာင္းသြားပီး ခ်ာတိတ္မေလးတစ္ေယာက္လို ခုန္ဆြဆြျဖစ္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ကိုအေအး
တစ္ဗူးတိုက္ပီး သူ႔စားပြဲမယ္ ငုတ္တုတ္ထိုင္ခိုင္းထားတယ္။ သူ႔ဖာသာ အလုပ္ေတြမ်ားလိုက္ က်ေနာ့္ကို တတြတ္တြတ္လွမ္းစကားေျပာလိုက္ ဗ်ာကိုမ်ားေနတာပဲ။
ေနနည္းနည္းေစာင္းသြားေတာ့မွ သူ႔အလုပ္သမ ေလးေတြကိုမွာစရာရွိတာမွာပီး ကိုင္း! ခဏေစာင့္ အ၀တ္လဲလိုက္ဦးမယ္ ဆိုပီးအေနာက္ခန္းထဲ၀င္သြားလိုက္တယ္။
ျပန္ထြက္လာေတာ့ သူ႔ကိုလွမ္းႀကည့္ပီး ဟီးဟီး ဆိုပီးရယ္လိုက္မိတယ္။ ခုနက စတိုင္နဲ႔မတူေတာ့ဘူးေလ။ ခုနက ဆံထံုးကစ္ကစ္မွာ ဆံထိုးေတြဘာေတြစိုက္၊ အေပၚေအာက္ ေက်ာက္စိမ္းေရာင္၀မ္းဆက္နဲ႔ ခန္႔ခန္႔ႀကီးကေန.. ခု ဆံပင္ရွည္ေတြကိုျမင္းျမီးပံုစံ ေနာက္ေစ့မွာစုခ်ည္၊ အေပၚက တီရွပ္ႀကပ္ႀကပ္အျပာေရာင္၊ ေအာက္ကစကပ္
ဒူးဆစ္ေလာက္နဲ႔ ကေလးမေလးစတိုင္ျဖစ္သြားတာကိုး။ လက္ထဲမွာကိုင္ထားတာကလည္း ပိုက္ဆံအိတ္လက္၀ါးေလာက္ကေလး။ ေက်ာင္းသူေလးစတိုင္ေပါ့။ ႏႈတ္ခမ္းကိုခပ္ေထာ္ေထာ္ေလးလုပ္(အထဲ၀င္ပီးႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးလာတာသိသာတယ္) ရင္းလွမ္းေမးလာတယ္။
ဘာဟီးဟီးလဲ? ကရ၀ိတ္စီးမွာလား... က်ားစီးမွာလား ႀကိဳက္တာကိုေရြးေတာ့အေမ
အေမႏွစ္ခုလံုးစီးမယ္ သမီး လို႔ျပန္ေနာက္ရင္း က်ေနာ္ရယ္ေနမိတယ္။ အေမဆိုတာ က်ေနာ္တို႔အခ်င္းခ်င္းေနာက္ေနႀကစကားပါ။ သူတို႔နဲ႔စကားေျပာတိုင္း က်ေနာ္က နတ္၀င္သယ္ေလသံနဲ႔ သမီးေလးတို႔ေရ အေမေဟ့ အေမ ဆိုပီးေပါက္ကရေလွ်ာက္ေျပာတတ္တာကိုး။ ကရ၀ိတ္စီးတယ္၊က်ားစီးတယ္ဆိုတာ ... ျမန္မာဘီယာ(ကရ၀ိတ္ပံု) နဲ႔ တိုင္းဂါးဘီယာတို႔
ကိုဆိုလိုတာ။ အဲ့ဒီလိုနဲ႔ အင္မတန္ခ်စ္ခင္ရတဲ့သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ျပန္ဆံုရလို႔ အူျမဴးေနတဲ့ အဲ့ဒီဟာေလး က်ေနာ့္ ဆိုင္ကယ္ေနာက္ကပါလာတယ္ဆိုပါေတာ့။ အေနာက္ကေန က်ေနာ့္ခါးကို အေသဖက္လိုက္၊ ေက်ာျပင္ကို တဖုန္းဖုန္းထုလိုက္၊ ခါးကိုကလိထိုးလိုက္နဲ႔ က်ေနာ့နားရြက္နားကို ကပ္ပီး ေပါက္ကရေတြေအာ္လိုက္နဲ႔လုပ္ေနေတာ့ ငယ္မူျပန္ေနတဲ့သူငယ္ခ်င္း
ႏွစ္ေယာက္ကိုတင္ေဆာင္လာတဲ့ ဆိုင္ကယ္ေလးက ဟိုယိမ္းဒီယိမ္းနဲ႔ ေျမြလိမ္ေျမြေကာက္ကိုျဖစ္ေနတာေပါ့။ ဘ၀မွာ အင္မတန္ခ်စ္တဲ့သူ၂ေယာက္ျပန္ဆံုရတာဘယ္ေလာက္ ေပ်ာ္စရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ ႀကံဳဖူးတဲ့လူေတြပဲသိလိမ့္မယ္ထင္ပါတယ္။ က်ေနာ္တို႔၂ေယာက္ ဘီယာဆိုင္ေကာင္းေကာင္းမွာထိုင္မယ္။ အကင္ေတြတနင့္တပိုးစား၊ဘီယာခြက္ေတြတစ္ခြက္ပီးတစ္ခြက္
စားပြဲေပၚျပည့္သြားတဲ့အထိေသာက္မယ္၊ ေသာက္တင္းေတြခ်ႀကမယ္။ မူးလာေတာ့မွ ငယ္ငယ္ကလို ေလတိုက္ခံတယ္ကြာဆိုပီး က်ေနာ့္ကိုအေနာက္ကေနခပ္တင္းတင္းဖက္ခိုင္းထားရင္း ဆိုင္ကယ္ကို အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႔ပတ္ေမာင္းမယ္။ က်ေနာ္တို႔တေတြေလာေလာဆယ္ ၁၀ႏွစ္ေလာက္ ျပန္လည္ႏုပ်ိဳလိုက္ႀကမယ္ေလ။
Comments
Post a Comment