က်ေနာ့္ပီယာႏိုဆရာမေလး ၃၀

အဲ့ဒီေန.ကေနအေတာ္သာတဲ့ေန.ေပါ့။ ေကာင္းကင္ျပာျပာေနာက္ခံမွာ တိမ္ေတြအဆုပ္လိုက္ပြင့္ေနတဲ့ေန.။ ဘ၀မွာ အေမွာင္တိက်မဲ့ေန.လို.ဘယ္သူကေကာထင္ထားမလဲဗ်ာ။
ေဆာင္းအကုန္ေႏြအကူး မေအးလြန္း မပူလြန္းေသးတဲ့ ေနထိုင္လို.ေကာင္းရံုေန.တစ္ေန.ေပါ့။ အဲ့ဒီတေလာက အလုပ္ေတြပါးတဲ့အျပင္ ပြဲေတာ္ေတြဆက္ေနတဲ့ ကာလမို.က်ေနာ္ ဆရာမေလးတို.နဲ.
ေန.စဥ္ဆိုသလိုေပ်ာ္ေနခဲ့တဲ့ေန.ေတြေပါ့။ ဘယ္ေတာ့မွမျငီးေငြ. သြားတဲ့အခ်စ္ေတြကိုရက္ဆက္ခံစား အဲ့ဒီတစ္ထပ္တိုက္ပုျဖဴျဖဴေလးသာ က်ေနာ့္ကမၻာငယ္လို.ထင္ေနခဲ့ရတဲ့ေန.ရက္ေတြပါဗ်ာ။
စာေတြတူတူဖတ္ႀက၊ စစ္တုရင္ကစားႀက၊ခ်က္ျပဳတ္စားေသာက္ႀက.. ဘယ္ေတာ့မွမကုန္ဆံုးႏိုင္တဲ့ အမတ ေန.ရက္ေတြေပါ့။ အဲ့ဒီမနက္မတိုင္ခင္ညက က်ေနာ္အန္တီေလးတို.အိမ္ကိုသံႀကိဳးတပ္
ဂစ္တာတစ္လံုး ယူသြားပီး Slow Rock: သီခ်င္းေတြကို အန္တီေလးရဲ.ပီယာႏိုနဲ.တြဲတီးရင္း ဆိုႀကေသးတာမွတ္မိတယ္။ လိမ့္ေနတဲ့ေက်ာက္တံုးမ်ားဆိုတဲ့ Rock ဂီတBand: ရဲ. နတ္သမီးဆိုတဲ့သီ
ခ်င္းကိုတြဲဖက္ညီညီ တီးခတ္ခဲ့တာလည္းမွတ္မိေသးတယ္။ က်ေနာ္ရယ္ဆရာမေလးရယ္မညိဳညိဳရယ္.. ၃ေယာက္သား မညိဳညိဳေဖာက္ထားတဲ့ လိုင္ခ်ီးသီးနဲ.စိမ္ထားတဲ့၀ိုင္ေတြကိုအေတာ္မ်ားမ်ား
ေသာက္ျဖစ္ခဲ့တယ္။ ရီေ၀ေ၀ညမွာနာနာက်င္က်င္ အသံေတြနဲ.က်ေနာ္ေရာ့ခ္သီခ်င္းေတြေအာ္ဟစ္ေနခဲ့တာဆရာမေလးရဲ. ပီယာႏိုအလူးအလွိမ့္ေတြက ပီးျပည့္စံုေစသလိုပဲ။ လက္အံေသေအာင္က်
ေနာ္တို.ဆိုႀကတီးႀကပီးေတာ့ အိမ္ေရွ.ဒန္းျဖဴျဖဴေလးေပၚမွာ၃ေယာက္သား ပူးပူးကပ္ကပ္ထိုင္ရင္း စကားေတြေျပာႀကေသးတယ္။ သူတို.၂ေယာက္ေကာက်ေနာ္ပါ ေသာက္ထားတဲ့၀ိုင္အရွိန္
ေႀကာင့္စိတ္လြတ္ကိုယ္လြတ္ျဖစ္ေနခဲ့တာေတာ့ေသခ်ာတယ္။ သူတို.၂ေယာက္လံုးရဲ.ပုခံုးေတြကိုအလည္မွာထိုင္ေနတဲ့ က်ေနာ္ကသိုင္းဖက္ထားရင္း က်ေနာ္မူးေနရင္လုပ္ေနက်ျဖစ္တဲ့ ကဗ်ာေတြတစ္ပုဒ္ပီးတစ္ပုဒ္ရြတ္ျပေနမိတယ္။
အခ်စ္ဆိုတာ..I.R.Aေသနတ္သမား ေရွာင္ဒီလြန္ရဲ.ေသနတ္ေျပာင္းက ထြက္လာတဲ့ ... ဒုတိယေျမာက္က်ည္ဆံ.. ...

အစရွိတဲ့ေခတ္ေပၚကဗ်ာေတြဆိုတာ Rock: သီခ်င္းလိုေတြနာက်င္ျပင္းရွလြန္းပီး၊ ဆရာမင္းသု၀ဏ္ရဲ.ဂႏၱ၀င္ကဗ်ာ တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ့ လယ္ေတာကအျပန္ ကဗ်ာဆုိတာ.. ... ...
ပန္ခ်င္တယ္..ခေရဖူး.ေမာင္ခူးကာေပး ... ... ... ....
... ... .... ... ...
.. သူ.ေခါင္းမွာနွင္းဆီပြင့္နဲ. ဂုဏ္တင့္တယ္ေလး။

ခေရဖူးေလးကိုမလိုခ်င္ပဲစြန္.ခြါပီး ႏွင္းဆီပြင့္ကိုပန္သြားလည္း..အိုသူေပ်ာ္ပါေစဆိုပီးအျပံဳးမပ်က္ေႀကာင္းအသိေပးရင္းတိတ္တိတ္ေလးႀကိတ္ေဆြးရရွာတယ္လို.ဆိုလိုတယ္ဆိုေတာ့ က်ေနာ္တီး
ခတ္ေနတဲ့ စပိန္ဂီတဆိုတာ မေပါက္ကြဲပဲတိတ္တိတ္ေလးေႀကကြဲတာမို. သေဘာသဘာ၀တူတူျဖစ္ေႀကာင္း ဆရာမေလးနဲ.အညိဳ.ကို လူတတ္ႀကီးလုပ္ပီးရွင္းျပလိုက္ကဗ်ာေတြရြတ္ျပလိုက္နဲ.
မေမ့ႏိုင္တဲ့ညတစ္ညေပါ့။ ကဗ်ာေတြရြတ္ျပရင္း စ်န္၀င္သြားေတာ့ တေျဖးေျဖးႀကီးက်ယ္လာပီ။ေနာက္ဆံုး ဂရိစာဆို ဟိုးမားရဲ. ဂႏၱ၀င္ကဗ်ာရွည္ႀကီးတစ္ပုဒ္ကို ႀကိဳက္တဲ့အပိုဒ္ေတြရြတ္ျပရင္းသံ
ေနသံထားနဲ.ရွင္းျပေနမိတယ္။
ႏွစ္ေပါင္း၃၀ႀကာသြားတယ္ဗ်ာ.. အဲ့ဒီကဗ်ာထဲက ဇတ္လိုက္က.. သေဘာၤပ်က္ပီး အဲ့ဒီကၽြန္းေပၚေရာက္သြားတာ။ နတ္မိမယ္ေတြနဲ.အတူတူကာမသုခကိုခံစားရတယ္... ...အဆံုးမဲ့တဲ့..
ဘယ္ေတာ့မွမေသတဲ့ အမတကၽြန္းေပၚမွာ ႀကိဳက္သေလာက္ေန ေနရတာကိုသူကျပန္မယ္လို. လုပ္တယ္ဗ်ာ.. ... စားစရာေနစရာဘာမွမပူရတဲ့အျပင္နတ္သမီးေတြနဲ.ေပ်ာ္ေနရရက္နဲ. ေလနီ
ႀကမ္းေတြအျမဲတိုက္ေနတဲ့ သူ.ဇာတိကၽြန္းကိုျပန္ဖို.ျပင္တယ္... ... ဘယ္လိုအေမႊးနံ.သာေတြနဲ.မွ ဖံုးအုပ္ဖို.မျဖစ္ႏိုင္ေတာ့တဲ့ သက္လတ္ပိုင္းေရာက္ေနတဲ့ သူ.ခ်စ္သူကို..ျပန္ေတြ.ဖို.အေရး ...
ပင္လယ္ျပင္ႀကီးကို ေလွငယ္ေလးနဲ.ျဖတ္ပီးျပန္ဖို.ျပင္တယ္.. ဘာေႀကာင့္လဲ.. အခ်စ္ေပါ့ဗ်ာ.. နားေထာင္က်ေနာ္ရြတ္ျပမယ္.. ...
အို..အခ်င္းနတ္မိမယ္တို.
ငါသည္ကားဂတိထားခဲ့၏ ... .... ... ...
... ... ... ....
... ... .... .... ....
ရီေ၀ေ၀နဲ.ကဗ်ာရွည္ကိုရြတ္ျပရင္း သတိထားလိုက္ေတာ့.. အညိဳေကာဆရာမေလးေကာမ်က္ရည္က်ေနႀကတယ္ဗ်။ ေသာက္ထားတဲ့ ၀ိုင္အရက္ေႀကာင့္လား။ က်ေနာ့္ကဗ်ာေကာင္းလို.လားေတာ့က်ေနာ္ေ၀ခြဲလို.မရဘူး။ မ်က္ရည္ေတြသုတ္ေနႀကတာျမင္ရတယ္။ က်ေနာ့္ကဗ်ာရြတ္တာပီး သြားေတာ့ အားလံုးျငိမ္သက္သြားႀကတယ္။ တိတ္ဆိတ္ေနတာ
နည္းနည္းႀကာလာေတာ့မွ ဆရာမေလးကက်ေနာ့္ကို ဖက္ပီး အတင္းနမ္းတယ္။ ပီးမွ အညိဳ.ဖက္လွည့္ပီး..
ညိဳ... ငါကေလး ..ေလးကိုအိမ္ျပန္မလႊတ္ေတာ့ဘူး .. ဒီညငါသူ.ကိုအရမ္းခ်စ္ခ်င္ေနလို. နင္သြားအိပ္ေခ်လို.ေျပာပီး အညိဳျပန္ေျဖတာကိုေတာင္မေစာင့္ေတာ့ပဲက်ေနာ့္ကို အတင္းဖက္ပီး
နႈတ္ခမ္းခ်င္းေတ့ပီးနမ္းတယ္။ အညိဳက ႀကည္ႏူးေနတဲ့အသံနဲ. ေအးပါဟယ္.. ခ်စ္ႀကစမ္း..စိတ္ႀကိဳက္ခ်စ္ႀကဆိုပီး ယိုင္တိုင္တိုင္နဲ. အိမ္ထဲ၀င္ပီးအိပ္သြားေရာ။ က်ေနာ္နဲ.ခ်စ္သူဆရာမေလးတို.
အိမ္ေရွ.ကဒန္းေလးေပၚမွာအရူးအမူးဆက္ခ်စ္ႀကတယ္။ အဲ့ဒီညက ဆရာမေလးရဲ. ညည္းညဴသံေတြ.. တသက္လံုးမခြဲပဲဒီလိုပဲခ်စ္ေနာ္ဆိုတာေတြက်ေနာ္ဘယ္ေတာ့မွမေမ့ဘူး။ မနက္မိုးလင္းေတာ့မွ က်ေနာ္ႏိုးလာေတာ့ အန္တီေလးရဲ.အိပ္ယာထဲမွာေရာက္ေနမွန္း သတိထားမိတယ္။ အန္တီေလးက ျမိဳ.သစ္မွာ ဒီေန.ပီယာႏိုသင္တန္းေပးရမွာမို.လို. ကားဂိတ္ကိုသြားဖို.
ျပင္ဆင္ေနတာ။ က်ေနာ္လည္းအသာေလးထလာပီး ေရမိုးခ်ိဳးမနက္စာစားပီး အညိဳနဲ.တူတူအန္တီေလးကို ကားဂိတ္လိုက္ပို.တယ္။ ပီးတာနဲ.အိမ္ျပန္မယ္လို.ေတြးေနတံုး အညိဳက မ်က္နာငယ္
ေလးနဲ.တိုးတိုးကပ္ေျပာလာတယ္။ ေမာင္!! အညိဳနဲ.ခဏလိုက္ခဲ့ေပးပါ ေစ်း၀ယ္မလို.ဆိုေတာ့ လိုက္ကူေပးရေသးတယ္။ ေစ်း၀ယ္ပီး ျပန္ခါနီးက်ေတာ့ အညိဳကေလသံတိုးတိုးနဲ. ကပ္ေျပာတယ္။
ေမာင္.. အညိဳေတာ္ေတာ္ေလး .. ျဖစ္ေနတယ္သိလား !! အညိဳ.ကိုသနားရင္ အိမ္လိုက္ခဲ့ေပးပါလားတဲ့။
က်ေနာ္လည္း ဘာမွဆက္မေျပာပဲ ေစ်းျခင္းေတာင္းေလးနဲ.အညိဳ. ကိုတင္ပီး ယူကလစ္၀င္းထဲျပန္လာခဲ့တယ္။ လမ္းမွာစက္ဘီးလက္ကိုင္ကိုကိုင္ထားတဲ့က်ေနာ့္လက္ဖ်ံကိုပြတ္ရင္းနဲ.ကိုအညိဳ
စိတ္ထေနမွန္းက်ေနာ္သိေနတယ္။ သူ.ခမ်ာလည္း က်ေနာ္နဲ.မ -ိုး ရတာတစ္လေလာက္ရွိတဲ့အျပင္ဒီရက္ပိုင္းေတြမွာ က်ေနာ္နဲ.ဆရာမေလးတို.ေန.တိုင္း -ိုး တာကိုေခ်ာင္းပီးရြစိစိျဖစ္ေနရွာမယ္
ဆိုတာက်ေနာ္သိပါတယ္ေလ။ ခပ္ျမန္ျမန္ေလးနင္းေနတဲ့က်ေနာ့္ကို ေမာ့ေမာ့ႀကည့္ပီး
ေမာင္..ျမန္ျမန္ေရာက္ေအာင္နင္းကြာ လို.ပန္းေသြးေရာင္ထေနတဲ့မ်က္နာေလးနဲ.သတိလွမ္းလွမ္းေပးေနတယ္...