ကၽြန္ေတာ့ သူနာျပဳဆရာမေလး ၁၉
ေဆးရံုထဲေရာက္သြားေတာ့ညေနေစာင္းေနပီဗ်။
ဆင္၀င္ေအာက္က အုတ္ခံုနားမွာစက္ဘီးကိုေဒါက္ေထာက္ပီးေထာင္ထားလိုက္တယ္။ ထိုင္ရမလိုထရမလိုဂနာမျငိမ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ညာဖက္လက္ေခ်ာင္းေတြစိတ္လႈပ္ရွားလို.တုန္ေနတာ
ေတာ္ေတာ္ေလးသိသာေနတယ္။ သက္ျပင္းႀကိတ္ခ်လိုက္ရင္း က်ေနာ္၀တ္ထားတဲ့AR>>တံဆိပ္တရုတ္စပို.ရွပ္အျပာေရာင္ႏုႏုေလးနဲ.ဂ်င္းပန္အနက္ေရာင္ကိုဆြဲဆန္.လိုက္ဆြဲမလိုက္လုပ္ေနမိတယ္
ေဆးရံုထဲ၀င္ပီးသြားေခၚရမွာလား၊ ဒီေနရာမွာပဲေစာင့္ေနရမလား..ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ႀကံရာမရျဖစ္ပီး အုတ္ခံေလးေပၚတက္ပီးေဆာင့္ေႀကာင့္ထိုင္ ရင္းေခါင္းကုတ္ဖင္ကုတ္ျဖစ္ေနတံုး. ..
သံမံတလင္းနဲ.ဖိနပ္ရွပ္တိုက္လို.ထြက္လာတဲ့အသံႀကားရတယ္။ လူတစ္ေယာက္အျပင္ကိုထြက္လာတာ။ က်ေနာ္ရုတ္တရက္လွမ္းမႀကည့္ရဲလို.ေခါင္း ငံု.ေနမိတယ္။ ေျခသံရပ္သြားေတာ့မွမရဲတရဲ..
ေမာ့ႀကည့္လိုက္ေတာ့.. ... ...
ေဒါက္တာမေလးရီရီဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ့္ငယ္ငယ္ကသူငယ္ခ်င္း ပံု.ပံု. ဂ်ဴတီကုတ္ျဖဴျဖဴေလးကို လက္ဖ်ံေပၚေခါက္ပီးတင္ထားတယ္၊မနက္ကလိုဆံထံုးနဲ.မဟုတ္ေတာ့ပဲ ဆံပင္အရွည္ႀကီး
ကိုထံုးစံအတိုင္းအေရွ.ဖက္ကို ခ်ထားပီးလက္ကိုင္ပ၀ါျဖဴျဖဴေလးနဲ.စည္းေႏွာင္ထားလို.၊ အျဖဴေရာင္အခံမွာပန္းပြင့္၀ါ၀ါေလးေတြပါတဲ့ ဘေလာက္စ္လက္ျပတ္ကေလးနဲ.ထမီအနက္ေရာင္ကေလးကို
ပိပိျပားျပားေလး၀တ္ထားတယ္။ သြယ္လ်လ်ကိုယ္လံုးကေလးနဲ.အရပ္ျမင့္ျမင့္ဆိုေတာ့ႀကည့္ေကာင္းလြန္းေနတယ္ဗ်ာ။ တခါကတင္းလြန္းလွတဲ့ မ်က္နာေလးက ခုမခ်ိဳမခ်ဥ္ျပံဳးတံု.တံု.ေလး၊ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးက စိုလက္လက္ျဖစ္ေနတာစိတ္ယားစရာေလး(ခုမွႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးလာမွန္းသိသာေနတယ္)၊ ေလညွင္းေလးကေဆးရံုအေရွ.က ပန္းခင္းေလးကိုတိုးခတ္ရင္းျဖတ္တိုက္လာေတာ့
ဆရာ၀န္မေလးရဲ.ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆံႏြယ္ရွည္ေတြက လႊင့္ပါေနတာကိုလက္ကေလးနဲ.ထိန္းထားရင္း က်ေနာ့္ကိုျပံဳးျပေနရွာတယ္။
အုတ္ခံုေလးေပၚကေနက်ေနာ္ဖ်တ္ကနဲခုန္ဆင္းလိုက္ရင္း ဆရာ၀န္မေလးကို လက္၅ေခ်ာင္းေထာင္ျပလိုက္ရင္းခပ္တည္တည္ေမးဆတ္ျပလိုက္တယ္။
ဟိုးငယ္ငယ္က ျမင္းလွည္းေလးေပၚကေနငိုရင္း ေအာ္သြားတဲ့ ပူစီေပါင္း၅ပန္းကန္ျပားဆိုတာ သူသတိရေသးလားလို.စမ္းလိုက္တာေလ။ ခ်က္ခ်င္းမ်က္လံုးညိဳညိဳေလးေတြက အံု.မိႈင္းသြားပီး
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲတက္လာတာကိုမ်က္နာခ်င္းဆိုင္ရပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္ျမင္လိုက္ရတယ္ဗ်ာ။ ဘုရားေရ!! သူမေမ့ေသးဘူးေပါ့.. ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာႀကာခဲ့တာေတာင္ ခုထိငယ္ငယ္ကေကာင္မေလးလို
စိတ္ထိခိုက္လြယ္ေနေသးသတဲ့လားကြယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ထိခိုက္ေနပီဗ်ာ။ က်ေနာ့္ကိုမ်က္နာလႊဲပီး ဟိုးအေ၀းကိုေငး ရင္းမ်က္ေတာင္ေတြကိုပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လႈပ္ေနရွာတယ္။
အေျခေနကိုထိန္းတဲ့သေဘာနဲ.က်ေနာ္သူ.လက္ထဲက အိတ္အနက္ကေလးကိုဆြဲယူပီး စက္ဘီးေဒါက္ကိုျဖဳတ္ရင္း စက္ဘီးကယ္ရီယာေပၚတက္ဖို. လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ.ျပလိုက္တယ္။ ေစြ.ကနဲ
တင္ပလႊဲေလးေဘးတိုက္တက္ထိုင္ပီးတာနဲ.က်ေနာ္စက္ဘီးကိုနင္းထြက္ခဲ့တယ္။
ေဆးရံုအျပင္ဖက္ေရာက္သြားတာနဲ.အေနာက္ကေန က်ေနာ့္ခါးကိုသူ.ညာဖက္လက္နဲ.သိုင္းဖက္ရင္း က်ေနာ့္ေက်ာကို မ်က္နာလာအပ္ထားတယ္။
က်ေနာ္စက္ဘီးကိုကမ္းနားလမ္းဖက္ကို ဦးတည္ပီးနင္းေနမိတယ္။ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေျပာစရာစကားေတြအျပည့္ ဒါေပမယ့္ခုထိေျပာလို.မထြက္ေသးဘူး။ ကမ္းနားလမ္း ျမစ္ကမ္းပါးအျမင့္
ႀကီးႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာရွိတဲ့ မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ေရာင္းတဲ့ ခံုပုပုေလးေတြနဲ.ဆိုင္တစ္ဆိုင္အေရွ.ေရာက္မွစက္ဘီးကိုရပ္လိုက္တယ္။ အစြန္အက်ဆံုး စားပြဲျပာျပာေလးတစ္ခုမွာထိုင္လိုက္ရင္း.. ...
မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္၂ခြက္လို.လွမ္းမွာလိုက္တယ္။
ျမစ္ကမ္းပါးထေနာင္းပင္ေအာက္မွာ ေလေအးေအးေလးေတြတိုက္ေနတယ္။ ငါးႀကင္းကြက္ဖန္ခြက္ႀကီးထဲကမန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ခ်ိဳခ်ိဳကိုေမာ့ခ်လိုက္ပီး က်ေနာ့္အိပ္ကပ္ထဲကစီးကရက္
တစ္လိပ္ထုတ္ပီးဖြာရင္း အေရွ.မွာထိုင္ေနတဲ့ဆရာ၀န္မေလးကို စိုက္ႀကည့္ေနမိတယ္။ သူကလည္းေဖ်ာ္ရည္ေမာ့လိုက္ က်ေနာ့္ကိုစူးရဲရဲေလးျပန္စိုက္ႀကည့္လိုက္နဲ. စိတ္လႈပ္ရွားေနမွန္းေတာ္
ေတာ္ေလးသိသာေနတာေပါ့။ ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာ၊မတ္ခ္အန္တိုနီတို. ကိုရူးေအာင္ဖမ္းစားခဲ့တဲ့ အီဂ်စ္ေျပကအလွဘုရင္မ ကလီယိုပက္ထရာ ဆိုတာတျခားသူမျဖစ္ႏိုင္ဘူး..ခုက်ေနာ့္ေရွ.မွာေတာင့္
ေတာင့္ေလးထိုင္ရင္းရီေ၀ေ၀ေလးက်ေနာ့္ကိုေငးေနတဲ့ ေဟာ့ဒီဆရာ၀န္မေလးပဲျဖစ္မယ္ဗ်ာ။
ရီရီ..(အဲ) ပံု.ပံု.!!
ရွင္!!
က်ေနာ္ရုတ္တရက္ေခၚလိုက္ေတာ့ အလန္.တႀကားေလး က်ေနာ့္ကိုေငးေနရာကျပန္ေျဖတယ္။
ဘယ္မွာလဲ ငါ့အတြက္ ပူစီေပါင္း၅ပန္းကန္ျပား?
အာကြာ..
နင့္ပူစီေပါင္းကိုငါေမွ်ာ္ခဲ့တာ အႏွစ္၂၀ေလာက္ႀကာသြားတယ္ဟာ.. ..
ေတာ္ပါဟာ.. ေက်ာင္းတက္တံုးက ပံု.လာရွာတယ္ေနာ္..ဖိုးသက္ေလးကသာေမ့ေနတာ ဟြန္း!!
ဟင္.. တကယ္လား?
အင္း.. ဖိုးသက္ေလးကနာမည္ႀကီးေလ.. ဖဲတအားရိုက္.. ဂစ္တာတီးတာနာမည္ႀကီး.. စာေမးပြဲေတြတဖုန္းဖုန္းက် ..ဟုတ္လား?
ဟမ္! (အဲ့ဒါေတြတကယ္ဗ်)
ပံု. ကတစ္ရက္မွမေမ့ခဲ့ပါဘူးေနာ္.. ဖိုးသက္ေလးကသာျပန္ေတြ.ေတာ့ လံုး၀မမွတ္မိတာ.. ...
ေအာ.. ငါသိတဲ့သူငယ္ခ်င္းက ရုပ္ဆိုးဆိုး မဲတူမေလးကိုး .. ခုလိုေခ်ာေခ်ာလွလွေဒါက္တာရီရီ မွန္းဘယ္လိုမွတ္မိမလဲ..
က်ေနာ္အဲ့လိုျပံဳးစစနဲ.ေျပာလိုက္ေတာ့ မ်က္နာေလးကရွက္ေသြးျဖာ သြားပီး ရွက္စႏိုးပံုစံေလးနဲ. ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ပီးေခါင္းငံု.သြားျပန္ေရာဗ်။ က်ေနာ္သူ.ဟန္ပန္ကေလးကိုႀကည္ႀကည္
ႏူးႏူးနဲ.ေငးႀကည့္ေနရင္း ဟိုးေရတြင္းနားမွာ သူ.ကိုအႏိုင့္အထက္လုပ္ခဲ့မိတာသတိရသြားတယ္။ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ထိခိုက္တယ္ဗ်ာ။ ယုန္သူငယ္မကေလးလိုျဖဴစင္ပီး တသက္လံုးက်ေနာ့္
ကိုမေမ့ႏိုင္ရွာတဲ့ သူ.အေပၚအဲ့ဒီလိုလုပ္ခဲ့မိတာ ယူႀကံဳးမရျဖစ္မိတာအမွန္ပါ။
ပံု.ပံု. ငါေလ..ဟို..ဟို..ေရတြင္းမွာေလ.. ...အဲ့ဒါ... ငါ... ငါ
ေတာ္ပီဟာ.. မေျပာနဲ.ေတာ့ (မ်က္လံုးစံုမိွတ္ပီး ေအာ္ရွာတယ္)
ငါနင္မွန္းမသိလုိ. ငါ.. .. ေလ..
က်ေနာ္ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိလို.သူ.ကိုအသနားခံတဲ့အႀကည့္နဲ.ေႀကာင္ေငးေနမိတယ္။ ၂ေယာက္လံုးဘာစကားမွဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ၁မိနစ္...၃မိနစ္...၅မိနစ္
က်ေနာ္တို.ထိုင္ေနတဲ့အေပၚက ထေနာင္းရြက္ေတြကိုေလတိုးသံတရွဲရွဲကလႊဲပီး ဘာသံမွမႀကားရေလာက္ေအာင္တိတ္ဆိတ္ေနပီ။
..... .... .... .... .... .... ... .... ........
..... ... .... ..... ... .... .... .... .........
.... ..... .... .... ... ... ... ... ... ... .....
... .... ... ... ... .... .... ... .... ... .... ..
အရီးေမ ကငါ့ကိုေျပာတယ္..နင္နဲ.ငါ့ကိုေပးစားမလို.တဲ့.. ... ...
က်ေနာ့္ကိုေမာ့ႀကည့္ပီး တုန္ယင္ေနတဲ့ေလသံနဲ.တိုးတိုးေျပာပီးေခါင္းေလးျပန္ငံု.သြားတယ္။ ခဏျငိမ္သြားပီး ဆရာ၀န္မေလး မတ္တပ္ရပ္ဆတ္ကနဲရပ္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္လန္.ပီးေမာ့ႀကည့္မိ
ေတာ့..အံတင္းတင္းႀကိတ္ပီး..ေတာ္ေတာ္အားတင္းထားတဲ့ေလသံနဲ.က်ေနာ့္ကိုလွမ္းေျပာတယ္..
ဖိုးသက္ေလး..နင္ကငယ္ငယ္ကအတိုင္းပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး ... ငါ့ကိုႏိုင္စားေပးတယ္..
နင္ငါ့ကိုေရွာင္ေနေတာ့..ငါအရမ္း၀မ္းနည္းတယ္သိလား... ေရတြင္းမွာျဖစ္တဲ့ကိစၥ ငါေလ..ငါ.. နင့္ကိုစိတ္မဆိုးပါဘူးဟာ..
ငါမွတသက္လံုးနင့္ကို ေမ့မရခဲ့တာဟာ... ...
အဲ့လိုဆက္တိုက္ေျပာပီး လွစ္ကနဲသမင္မေလး လိုထြက္ေျပးသြားရွာတယ္။ အေအးဖိုးရွင္းပီး က်ေနာ္ထလိုက္သြားေတာ့ စက္ဘီးေလးေဘးမွာ ေခါင္းငံု.ပီးတုန္တုန္ယင္ယင္နဲ.ရပ္ရင္းေခါင္းကို
အတင္းငံု.ထားတယ္။ ဆရာ၀န္မေလး ကိုတင္ပီး စက္ဘီးေလးကိုနင္းရင္း ထြက္လာခဲ့ေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ လိႈက္ဖိုေနရင္း သက္ျပင္းေတြခိုးခ်ေနမိတယ္ဗ်ာ။
* ပူစီေပါင္း၅ပန္းကန္ျပား=မိုးပ်ံပူေပါင္း၅လံုး ကိုဆိုလိုပါသည္။
(ကိုခ်ိဳခ်ဥ္ေရေက်းဇူးပဲဗ်ာ)
ဆင္၀င္ေအာက္က အုတ္ခံုနားမွာစက္ဘီးကိုေဒါက္ေထာက္ပီးေထာင္ထားလိုက္တယ္။ ထိုင္ရမလိုထရမလိုဂနာမျငိမ္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်ာ။ က်ေနာ့္ညာဖက္လက္ေခ်ာင္းေတြစိတ္လႈပ္ရွားလို.တုန္ေနတာ
ေတာ္ေတာ္ေလးသိသာေနတယ္။ သက္ျပင္းႀကိတ္ခ်လိုက္ရင္း က်ေနာ္၀တ္ထားတဲ့AR>>တံဆိပ္တရုတ္စပို.ရွပ္အျပာေရာင္ႏုႏုေလးနဲ.ဂ်င္းပန္အနက္ေရာင္ကိုဆြဲဆန္.လိုက္ဆြဲမလိုက္လုပ္ေနမိတယ္
ေဆးရံုထဲ၀င္ပီးသြားေခၚရမွာလား၊ ဒီေနရာမွာပဲေစာင့္ေနရမလား..ဘာလုပ္ရမွန္းမသိေတာ့ဘူး။ ႀကံရာမရျဖစ္ပီး အုတ္ခံေလးေပၚတက္ပီးေဆာင့္ေႀကာင့္ထိုင္ ရင္းေခါင္းကုတ္ဖင္ကုတ္ျဖစ္ေနတံုး. ..
သံမံတလင္းနဲ.ဖိနပ္ရွပ္တိုက္လို.ထြက္လာတဲ့အသံႀကားရတယ္။ လူတစ္ေယာက္အျပင္ကိုထြက္လာတာ။ က်ေနာ္ရုတ္တရက္လွမ္းမႀကည့္ရဲလို.ေခါင္း ငံု.ေနမိတယ္။ ေျခသံရပ္သြားေတာ့မွမရဲတရဲ..
ေမာ့ႀကည့္လိုက္ေတာ့.. ... ...
ေဒါက္တာမေလးရီရီဒါမွမဟုတ္ က်ေနာ့္ငယ္ငယ္ကသူငယ္ခ်င္း ပံု.ပံု. ဂ်ဴတီကုတ္ျဖဴျဖဴေလးကို လက္ဖ်ံေပၚေခါက္ပီးတင္ထားတယ္၊မနက္ကလိုဆံထံုးနဲ.မဟုတ္ေတာ့ပဲ ဆံပင္အရွည္ႀကီး
ကိုထံုးစံအတိုင္းအေရွ.ဖက္ကို ခ်ထားပီးလက္ကိုင္ပ၀ါျဖဴျဖဴေလးနဲ.စည္းေႏွာင္ထားလို.၊ အျဖဴေရာင္အခံမွာပန္းပြင့္၀ါ၀ါေလးေတြပါတဲ့ ဘေလာက္စ္လက္ျပတ္ကေလးနဲ.ထမီအနက္ေရာင္ကေလးကို
ပိပိျပားျပားေလး၀တ္ထားတယ္။ သြယ္လ်လ်ကိုယ္လံုးကေလးနဲ.အရပ္ျမင့္ျမင့္ဆိုေတာ့ႀကည့္ေကာင္းလြန္းေနတယ္ဗ်ာ။ တခါကတင္းလြန္းလွတဲ့ မ်က္နာေလးက ခုမခ်ိဳမခ်ဥ္ျပံဳးတံု.တံု.ေလး၊ ႏႈတ္ခမ္းဖူးဖူးေလးက စိုလက္လက္ျဖစ္ေနတာစိတ္ယားစရာေလး(ခုမွႏႈတ္ခမ္းနီဆိုးလာမွန္းသိသာေနတယ္)၊ ေလညွင္းေလးကေဆးရံုအေရွ.က ပန္းခင္းေလးကိုတိုးခတ္ရင္းျဖတ္တိုက္လာေတာ့
ဆရာ၀န္မေလးရဲ.ခပ္ေျဖာင့္ေျဖာင့္ဆံႏြယ္ရွည္ေတြက လႊင့္ပါေနတာကိုလက္ကေလးနဲ.ထိန္းထားရင္း က်ေနာ့္ကိုျပံဳးျပေနရွာတယ္။
အုတ္ခံုေလးေပၚကေနက်ေနာ္ဖ်တ္ကနဲခုန္ဆင္းလိုက္ရင္း ဆရာ၀န္မေလးကို လက္၅ေခ်ာင္းေထာင္ျပလိုက္ရင္းခပ္တည္တည္ေမးဆတ္ျပလိုက္တယ္။
ဟိုးငယ္ငယ္က ျမင္းလွည္းေလးေပၚကေနငိုရင္း ေအာ္သြားတဲ့ ပူစီေပါင္း၅ပန္းကန္ျပားဆိုတာ သူသတိရေသးလားလို.စမ္းလိုက္တာေလ။ ခ်က္ခ်င္းမ်က္လံုးညိဳညိဳေလးေတြက အံု.မိႈင္းသြားပီး
မ်က္ရည္ေတြ၀ဲတက္လာတာကိုမ်က္နာခ်င္းဆိုင္ရပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္ျမင္လိုက္ရတယ္ဗ်ာ။ ဘုရားေရ!! သူမေမ့ေသးဘူးေပါ့.. ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာႀကာခဲ့တာေတာင္ ခုထိငယ္ငယ္ကေကာင္မေလးလို
စိတ္ထိခိုက္လြယ္ေနေသးသတဲ့လားကြယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္တိုင္လည္း စိတ္ထိခိုက္ေနပီဗ်ာ။ က်ေနာ့္ကိုမ်က္နာလႊဲပီး ဟိုးအေ၀းကိုေငး ရင္းမ်က္ေတာင္ေတြကိုပုတ္ခတ္ပုတ္ခတ္လႈပ္ေနရွာတယ္။
အေျခေနကိုထိန္းတဲ့သေဘာနဲ.က်ေနာ္သူ.လက္ထဲက အိတ္အနက္ကေလးကိုဆြဲယူပီး စက္ဘီးေဒါက္ကိုျဖဳတ္ရင္း စက္ဘီးကယ္ရီယာေပၚတက္ဖို. လက္ဟန္ေျခဟန္နဲ.ျပလိုက္တယ္။ ေစြ.ကနဲ
တင္ပလႊဲေလးေဘးတိုက္တက္ထိုင္ပီးတာနဲ.က်ေနာ္စက္ဘီးကိုနင္းထြက္ခဲ့တယ္။
ေဆးရံုအျပင္ဖက္ေရာက္သြားတာနဲ.အေနာက္ကေန က်ေနာ့္ခါးကိုသူ.ညာဖက္လက္နဲ.သိုင္းဖက္ရင္း က်ေနာ့္ေက်ာကို မ်က္နာလာအပ္ထားတယ္။
က်ေနာ္စက္ဘီးကိုကမ္းနားလမ္းဖက္ကို ဦးတည္ပီးနင္းေနမိတယ္။ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ ေျပာစရာစကားေတြအျပည့္ ဒါေပမယ့္ခုထိေျပာလို.မထြက္ေသးဘူး။ ကမ္းနားလမ္း ျမစ္ကမ္းပါးအျမင့္
ႀကီးႏႈတ္ခမ္းေပၚမွာရွိတဲ့ မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ေရာင္းတဲ့ ခံုပုပုေလးေတြနဲ.ဆိုင္တစ္ဆိုင္အေရွ.ေရာက္မွစက္ဘီးကိုရပ္လိုက္တယ္။ အစြန္အက်ဆံုး စားပြဲျပာျပာေလးတစ္ခုမွာထိုင္လိုက္ရင္း.. ...
မန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္၂ခြက္လို.လွမ္းမွာလိုက္တယ္။
ျမစ္ကမ္းပါးထေနာင္းပင္ေအာက္မွာ ေလေအးေအးေလးေတြတိုက္ေနတယ္။ ငါးႀကင္းကြက္ဖန္ခြက္ႀကီးထဲကမန္က်ည္းေဖ်ာ္ရည္ခ်ိဳခ်ိဳကိုေမာ့ခ်လိုက္ပီး က်ေနာ့္အိပ္ကပ္ထဲကစီးကရက္
တစ္လိပ္ထုတ္ပီးဖြာရင္း အေရွ.မွာထိုင္ေနတဲ့ဆရာ၀န္မေလးကို စိုက္ႀကည့္ေနမိတယ္။ သူကလည္းေဖ်ာ္ရည္ေမာ့လိုက္ က်ေနာ့္ကိုစူးရဲရဲေလးျပန္စိုက္ႀကည့္လိုက္နဲ. စိတ္လႈပ္ရွားေနမွန္းေတာ္
ေတာ္ေလးသိသာေနတာေပါ့။ ဂ်ဴးလိယက္ဆီဇာ၊မတ္ခ္အန္တိုနီတို. ကိုရူးေအာင္ဖမ္းစားခဲ့တဲ့ အီဂ်စ္ေျပကအလွဘုရင္မ ကလီယိုပက္ထရာ ဆိုတာတျခားသူမျဖစ္ႏိုင္ဘူး..ခုက်ေနာ့္ေရွ.မွာေတာင့္
ေတာင့္ေလးထိုင္ရင္းရီေ၀ေ၀ေလးက်ေနာ့္ကိုေငးေနတဲ့ ေဟာ့ဒီဆရာ၀န္မေလးပဲျဖစ္မယ္ဗ်ာ။
ရီရီ..(အဲ) ပံု.ပံု.!!
ရွင္!!
က်ေနာ္ရုတ္တရက္ေခၚလိုက္ေတာ့ အလန္.တႀကားေလး က်ေနာ့္ကိုေငးေနရာကျပန္ေျဖတယ္။
ဘယ္မွာလဲ ငါ့အတြက္ ပူစီေပါင္း၅ပန္းကန္ျပား?
အာကြာ..
နင့္ပူစီေပါင္းကိုငါေမွ်ာ္ခဲ့တာ အႏွစ္၂၀ေလာက္ႀကာသြားတယ္ဟာ.. ..
ေတာ္ပါဟာ.. ေက်ာင္းတက္တံုးက ပံု.လာရွာတယ္ေနာ္..ဖိုးသက္ေလးကသာေမ့ေနတာ ဟြန္း!!
ဟင္.. တကယ္လား?
အင္း.. ဖိုးသက္ေလးကနာမည္ႀကီးေလ.. ဖဲတအားရိုက္.. ဂစ္တာတီးတာနာမည္ႀကီး.. စာေမးပြဲေတြတဖုန္းဖုန္းက် ..ဟုတ္လား?
ဟမ္! (အဲ့ဒါေတြတကယ္ဗ်)
ပံု. ကတစ္ရက္မွမေမ့ခဲ့ပါဘူးေနာ္.. ဖိုးသက္ေလးကသာျပန္ေတြ.ေတာ့ လံုး၀မမွတ္မိတာ.. ...
ေအာ.. ငါသိတဲ့သူငယ္ခ်င္းက ရုပ္ဆိုးဆိုး မဲတူမေလးကိုး .. ခုလိုေခ်ာေခ်ာလွလွေဒါက္တာရီရီ မွန္းဘယ္လိုမွတ္မိမလဲ..
က်ေနာ္အဲ့လိုျပံဳးစစနဲ.ေျပာလိုက္ေတာ့ မ်က္နာေလးကရွက္ေသြးျဖာ သြားပီး ရွက္စႏိုးပံုစံေလးနဲ. ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ပီးေခါင္းငံု.သြားျပန္ေရာဗ်။ က်ေနာ္သူ.ဟန္ပန္ကေလးကိုႀကည္ႀကည္
ႏူးႏူးနဲ.ေငးႀကည့္ေနရင္း ဟိုးေရတြင္းနားမွာ သူ.ကိုအႏိုင့္အထက္လုပ္ခဲ့မိတာသတိရသြားတယ္။ က်ေနာ္ေတာ္ေတာ္စိတ္ထိခိုက္တယ္ဗ်ာ။ ယုန္သူငယ္မကေလးလိုျဖဴစင္ပီး တသက္လံုးက်ေနာ့္
ကိုမေမ့ႏိုင္ရွာတဲ့ သူ.အေပၚအဲ့ဒီလိုလုပ္ခဲ့မိတာ ယူႀကံဳးမရျဖစ္မိတာအမွန္ပါ။
ပံု.ပံု. ငါေလ..ဟို..ဟို..ေရတြင္းမွာေလ.. ...အဲ့ဒါ... ငါ... ငါ
ေတာ္ပီဟာ.. မေျပာနဲ.ေတာ့ (မ်က္လံုးစံုမိွတ္ပီး ေအာ္ရွာတယ္)
ငါနင္မွန္းမသိလုိ. ငါ.. .. ေလ..
က်ေနာ္ဘာဆက္ေျပာရမွန္း မသိလို.သူ.ကိုအသနားခံတဲ့အႀကည့္နဲ.ေႀကာင္ေငးေနမိတယ္။ ၂ေယာက္လံုးဘာစကားမွဆက္မေျပာျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တိတ္ဆိတ္သြားတယ္။ ၁မိနစ္...၃မိနစ္...၅မိနစ္
က်ေနာ္တို.ထိုင္ေနတဲ့အေပၚက ထေနာင္းရြက္ေတြကိုေလတိုးသံတရွဲရွဲကလႊဲပီး ဘာသံမွမႀကားရေလာက္ေအာင္တိတ္ဆိတ္ေနပီ။
..... .... .... .... .... .... ... .... ........
..... ... .... ..... ... .... .... .... .........
.... ..... .... .... ... ... ... ... ... ... .....
... .... ... ... ... .... .... ... .... ... .... ..
အရီးေမ ကငါ့ကိုေျပာတယ္..နင္နဲ.ငါ့ကိုေပးစားမလို.တဲ့.. ... ...
က်ေနာ့္ကိုေမာ့ႀကည့္ပီး တုန္ယင္ေနတဲ့ေလသံနဲ.တိုးတိုးေျပာပီးေခါင္းေလးျပန္ငံု.သြားတယ္။ ခဏျငိမ္သြားပီး ဆရာ၀န္မေလး မတ္တပ္ရပ္ဆတ္ကနဲရပ္လိုက္ေတာ့ က်ေနာ္လန္.ပီးေမာ့ႀကည့္မိ
ေတာ့..အံတင္းတင္းႀကိတ္ပီး..ေတာ္ေတာ္အားတင္းထားတဲ့ေလသံနဲ.က်ေနာ့္ကိုလွမ္းေျပာတယ္..
ဖိုးသက္ေလး..နင္ကငယ္ငယ္ကအတိုင္းပဲ ဘာမွမေျပာင္းလဲဘူး ... ငါ့ကိုႏိုင္စားေပးတယ္..
နင္ငါ့ကိုေရွာင္ေနေတာ့..ငါအရမ္း၀မ္းနည္းတယ္သိလား... ေရတြင္းမွာျဖစ္တဲ့ကိစၥ ငါေလ..ငါ.. နင့္ကိုစိတ္မဆိုးပါဘူးဟာ..
ငါမွတသက္လံုးနင့္ကို ေမ့မရခဲ့တာဟာ... ...
အဲ့လိုဆက္တိုက္ေျပာပီး လွစ္ကနဲသမင္မေလး လိုထြက္ေျပးသြားရွာတယ္။ အေအးဖိုးရွင္းပီး က်ေနာ္ထလိုက္သြားေတာ့ စက္ဘီးေလးေဘးမွာ ေခါင္းငံု.ပီးတုန္တုန္ယင္ယင္နဲ.ရပ္ရင္းေခါင္းကို
အတင္းငံု.ထားတယ္။ ဆရာ၀န္မေလး ကိုတင္ပီး စက္ဘီးေလးကိုနင္းရင္း ထြက္လာခဲ့ေတာ့ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ထဲမွာ လိႈက္ဖိုေနရင္း သက္ျပင္းေတြခိုးခ်ေနမိတယ္ဗ်ာ။
* ပူစီေပါင္း၅ပန္းကန္ျပား=မိုးပ်ံပူေပါင္း၅လံုး ကိုဆိုလိုပါသည္။
(ကိုခ်ိဳခ်ဥ္ေရေက်းဇူးပဲဗ်ာ)
Comments
Post a Comment