က်ေနာ့္ပီယာႏိုဆရာမေလး ၁၇
ေနာက္ေန.ဆရာမေလး ခရီးထြက္ဖို.ေလယဥ္ကြင္းကိုဆင္းေတာ့က်ေနာ္လိုက္မပို.ျဖစ္ခဲ့ပါဘူး။ မညိဳညိဳတစ္ေယာက္လိုက္ပို.တယ္။
ခြဲခါနီးအေျခေနတစ္ခုကိုရင္ဆိုင္ဖို. အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူးလို. သူကေျပာပီးေလယဥ္ကြင္းကိုလိုက္မလာခိုင္းတာေလ။ က်ေနာ္ကေလဆိပ္ေျပးလမ္းအဆံုးမွာရွိတဲ့ ေဂါက္ကြင္းထဲကျမက္ခင္းစိမ္း
စိမ္းေပၚသြားထိုင္ရင္း ေလယဥ္တက္သြားတာကိုေဆြးရီရီေငးႀကည့္ေနခဲ့တာေပါ့ေလ။ ဂၽြန္ဒဲဗားရဲ.Leaving on a jet plane:သီခ်င္းထဲက ဘယ္ခ်ိန္တစ္ခါျပန္လာႏိုင္မယ္ဆိုတာငါမသိ..ဆိုတဲ့စာ
သားေလးကိုတိုးတိုးရြတ္ဆိုရင္းမ်က္ရည္က်ခဲ့ရတာေပါ့။
ပြဲခင္းထဲအေမေပ်ာက္တဲ့..ကေလးငယ္လို..ကူကယ္ရာမဲ့တဲ့ဘ၀... ... ....
က်ေနာ့္ညာလက္ခံုေပၚ... မိုးေတြအႀကိမ္ႀကိမ္ရြာက်.. ... . ျပန္လာခဲ့ပါ.. မမ၀င္နီ
(channko၏မိုးေတြရြာတဲ့အခါကဗ်ာမွ)
က်ေနာ့္ဘ၀ႀကီးေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္သြားသလိုပဲ။ အန္တီေလးမရွိေတာ့တဲ့ ေန.ေတြကိုအံႀကိတ္ရင္းျဖတ္သန္းေနခဲ့ရတယ္။ ဘယ္ေတာ့မဆိုျပံဳးေနပီးတက္တက္ျကြျကြရွိတဲ့ေကာင္ေလးဘ၀
ကေနညိွဳးငယ္တဲ့မ်က္နာေပးနဲ.ေလာကႀကီးကိုမႈန္ေတေတႀကည့္ေနတတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာတယ္။ လြမ္းတယ္...လြမ္းတယ္..က်ေနာ့္ဆရာမေလးကိုျပန္ေခၚေပးႀကပါဗ်ာ။ ညညေတြဆို
အိပ္လို.မေပ်ာ္ဘူး..ဖဲႀကိဳးေလးေတြႀကဲခ်ထားတဲ့လမ္းကေလးေတြရွိတဲ့ျမိဳ.လို. စာေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ကတင္စားဖူးတဲ့ က်ေနာ္တို.ျမိဳ.ေလးကလမ္းတကာကိုစက္ဘီးေလးနဲ.ေလွ်ာက္နင္း
ပီးအန္တီေလးကိုလိုက္ရွာေနမိတယ္။ ဂစ္တာကိုင္ပီး လက္ေခ်ာင္းေတြကိုစိတ္ရွိလက္ရွိလြတ္ေပးလိုက္ေတာ့လဲ ေႀကကြဲေနတဲ့သံစဥ္ေတြပဲထြက္ထြက္က်လာတယ္။ စိတ္ေျဖရာျဖစ္ေအာင္တေန.
တေန. ေဖေဖတို.အလုပ္ေတြကူလုပ္ေပးေနရင္းတတ္ႏိုင္သေလာက္ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနရတယ္။
ဒီလိုနဲ.ဆရာမေလးထြက္သြားတာ၂လေလာက္ႀကာလာခဲ့ပီ။ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ဆိုရေအာင္လည္း အဲ့ဒီေခတ္က အေ၀းေကာလ္ေတြက ၀င္ဖို.မလြယ္၊ ရျပန္ေတာ့လည္းႀကားတခ်က္မ
ႀကားတခ်က္မို.ဘယ္လိုမွအလြမ္းမေျပပါဘူးဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ.တေန.က်ေတာ့ ေဖေဖခိုင္းလိုက္တဲ့အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ.ျမိဳ.ျပင္ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတေလာက မိုးတြင္းႀကီးကိုေတာ္ေတာ္ေလး
ပူေနတာ
၂-၃ရက္ရွိပီ။ က်ေနာ္လည္းျမင္းေခါင္းတံဆိပ္စြပ္က်ယ္ေလးနဲ. ေဘာင္းဘီတိုေလး၀တ္ပီး စက္ဘီးနင္းလာခဲ့တယ္။ ခိုင္းလိုက္တဲ့ကိစၥပီးေတာ့ အိမ္အျပန္ ကန္ပတ္လမ္းနားေရာက္ေတာ့ညေန၄
နာရီေလာက္ရွိပီ။မိုးကခပ္အံု.အံု.ျဖစ္လာလို.ခပ္သြက္သြက္ေလး က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေလးကိုနင္းေနမိတယ္။ ရုတ္တရက္ ကန္ပတ္လမ္းနဲ.ေက်ာင္းလမ္းေထာင့္ကလူျပတ္တဲ့ေနရာမွာ လူ၃ေယာက္နဲ.
အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနတာေတြ.ရတယ္။ အနားေရာက္လာမွ ဖတ္ကနဲႀကည့္လိုက္ေတာ့.. ဟာ..အမ်ိဳးသမီးကမညိဳညိဳပါလား။ စက္ဘီးကိုဘရိတ္ဆြဲလိုက္ပီး ခုန္ဆင္းရင္းေမးလိုက္တယ္။
အညိဳ!! ဘာျဖစ္တာလဲ??
ဖိုးသက္!! အညိဳ.ကိုဒီေကာင္ေတြ... ... ....
တခ်က္ေလာက္ဟိုေကာင္ေတြကိုလွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ရုပ္ေတြကိုႀကည့္တာနဲ. မင္းမႏိုင္ကြက္သစ္ကေကာင္ေတြမွန္းက်ေနာ္သိလုိက္တယ္။က်ေနာ္တို.နယ္ခံေတြနဲ.ရုပ္မတူဘူးေလ။ အသားအ
ရည္ရုပ္သြင္ျပင္ေတြကကိုကြာတာ။ကေလကေခ်ေတြေနတဲ့ရပ္ကြက္ကေပါ့။ က်ေနာ္အေျခအေနကိုရိပ္မိတယ္။ မညိဳညိဳကလည္းဒီဖက္ကိုဘာလာလုပ္တာမွန္းမသိပါဘူးဗ်ာ။ ခ်က္ခ်င္းခပ္ျပံဳးျပံဳး
လုပ္ပီး ဟိုေကာင္၃ေကာင္ကိုစကားစလိုက္တယ္။
ေဘာ္ဒါတို.က်ေနာ့္ အမကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးတာေက်းဇူးဗ်.. ခုက်ေနာ္သူ.ကိုလာႀကိဳတာ..အိုေကေနာ္..
ခ်ာတိတ္ေလး..မင္းဒိုးေတာ့ကြာ..လာမရႈပ္နဲ.
ဖူးးးး!! က်ေနာ္သက္ျပင္းခိုးခ်လိုက္တယ္။ မလြယ္ေတာ့မွန္းလည္းသိလိုက္ပီ။ေျပာေနရင္းနဲ.တစ္ေယာက္က မညိဳညိဳရဲ.ပုခံုးကိုလွမ္းကိုင္လိုက္လို.မညိဳညိဳကလက္နဲ.ပုတ္ခ်လိုက္ပီးရန္ေတြ.ေနသံ
ကိုႀကားေနရပီ။ က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေလးကိုအသာေလးတြန္းပီး ျပိဳင္ဘီးေဘာင္တန္းကိုအေပၚကိုအသာေလးဆြဲမလိုက္ေတာ့ျကြတက္လာတယ္။ ဆြဲျဖဳတ္လိုက္ရင္ ၂ေပေလာက္ရွိတဲ့သံပိုက္လံုးျဖစ္
သြားေအာင္တမင္ထည့္ထားတာဗ်။ အသက္ကိုခပ္ျပင္းျပင္းရွဴပီး ေျခေထာက္ေတြကိုေကြးထားလိုက္တယ္။ အညိဳ!! ေနာက္ဆုတ္!!! အဲ့လိုေအာ္ပလိုက္တာရယ္၊ သံပိုက္လံုးကိုျပိဳင္ဘီးကဆြဲခၽြတ္
လိုက္ပီးအနားမွာရွိတဲ့အနီးဆံုးေကာင္ရဲ.မ်က္ခြက္ကိုျဖတ္ရိုက္ပလိုက္တာရယ္က ဆက္တိုက္ပဲ။ ခ်က္ေကာင္းမိသြားေတာ့ ေခြကနဲပဲ။ လာေလ!! ေဟ့ေကာင္.. က်ေနာ္အသံကုန္ဟစ္ပီးေနာက္တစ္ေကာင္ကိုဆက္ရိုက္တယ္..အလစ္မဟုတ္ေတာ့က်ေနာ့္ရိုက္ခ်က္ေတြကိုဒီေကာင္ကလက္နဲ.ကာလို.မွီသြားတယ္။ ကာမိတဲ့အျပင္သံပိုက္လံုးကိုဖမ္းကိုင္လိုက္
ႏိုင္ေတာ့က်ေနာ္ဆက္ရိုက္လို.မရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ.က်ေနာ္လည္း ဒိုင္ပင္ပစ္ပီးအဲ့ဒီေကာင္ကို၀င္လံုးတယ္။ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ေနရင္း က်ေနာ္ဒီေကာင့္အေပၚစီးကေနဖိမိတာနဲ.မ်က္ခြက္ကိုဘယ္ျပန္ညာျပန္လက္သီးစာေကၽြးေနမိတယ္။ ရုတ္တရက္က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ပူကနဲျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ပူကနဲျဖစ္မွလွိမ့္ခ်လိုက္မိတယ္။ က်န္ေနတဲ့တစ္ေကာင္က အေနာက္ကေနခ်ိန္းႀကိဳးနဲ.ရိုက္တာဗ်။ က်ေနာ္ထလို.မရေသးခင္မွာပဲရိုက္ခ်က္ေတြဆက္တုိက္၀င္လာတယ္။ လက္နဲ.
ကာမိေတာ့လက္ဖ်ံေတြပဲရိုက္မိေနတယ္။ ႀကာလာရင္က်ေနာ္မလြယ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။
ေဟး..ေဟး..ဆိုပီးလူေတြေအာ္သံေတြနဲ.ေျပးလာတဲ့အသံေတြႀကားမွရိုက္ေနတာေတြရပ္ပီး ဟို၃ေကာင္ေျပးသြားတာျမင္လိုက္ရတယ္။
လူေတြအနားေရာက္လာပီးဟိုေမးဒီေမးလုပ္ေနတာကိုမညိဳညိဳျပန္ေျဖေနသံႀကားရတယ္။ က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေဘာင္တန္းေလး ကိုေျမႀကီးေပၚကလိုက္ရွာပီး စက္ဘီးမွာျပန္တပ္လိုက္ပီး။ အညိဳ!!
ျပန္မယ္လို.ခပ္တင္းတင္းေခၚလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ေက်ာကစြပ္က်ယ္ေတြအလႊားလိုက္ကြာက်ေနတာရယ္ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္ေနတာရယ္၊လက္ဖ်ံေပၚထင္ေနတဲ့ခ်ိန္းႀကိဳးအရာေတြနဲ.လူပံုစံကလည္း
ေတာ္ေတာ္ေလးစုတ္ျပတ္သတ္ေနပီ။ ေဒါသလည္းေတာ္ေတာ္ထြက္ေနတယ္။ က်ေနာ္သာဒီဖက္လမ္းကိုမလာဘူးဆိုပါေတာ့။ ဘာေတြဘယ္လိုဆက္ျဖစ္မလဲဆိုတာေတြးပီး မညိဳညိဳကိုေဒါသ
ျဖစ္ေနမိတယ္။ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖစ္ေနတဲ့ မညိဳညိဳကိုလူေတြႀကားထဲက ဆြဲထုတ္ပီး က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေဘာင္တန္းေပၚတက္ထိုင္ခိုင္းပီးနင္းထြက္လာခဲ့တယ္။ မညိဳညိဳကေတာ့တိတ္တိတ္ေလး
ေဘာင္တန္းေပၚထိုင္ပီးလိုက္လာတယ္။ ယူကလစ္၀င္းဖက္ေရာက္ခါနီးမွာပဲ အံု.ေနတဲ့မိုးက တေ၀ါေ၀ါရြာခ်လာတယ္။ ၂ေယာက္လံုးစိုရႊဲသြားေပမယ့္ အိမ္ေရာက္ခါနီးလာလို.ခပ္သုတ္သုတ္ေလး
ဆက္နင္းလာခဲ့တယ္။ ေအးစက္စက္မိုးေရေတြေႀကာင့္ခုနကေဒါသေတြေတာ္ေတာ္ေလးျငိမ္းသြားပီး စိတ္ကနည္းနည္းႀကည္လင္လာတယ္။ ပထမေတြးထားတာက မညိဳညိဳကိုအိမ္ျပန္ပို.ေပးပီး
တာနဲ.ခ်က္ခ်င္းျပန္၊ေဘာ္ဒါေတြေခၚပီးမင္းမႏိုင္ကြက္သစ္ထဲသြား၊ခုနက၃ေကာင္ကိုလိုက္ရွာမလို.ေပါ့။
ဒါေပမယ့္မညိဳညိဳတို.အိမ္ေရာက္သြားေတာ့စိတ္ကေျပစျပဳလာပီ။
လူကခ်မ္းလည္းခ်မ္း၊ဗို္က္ကလည္းဆာ၊ ေက်ာျပင္ကလည္းစပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္စျပဳလာပီ။ မိုးေတြကလည္းတ၀ုန္း၀ုန္းနဲ.ပတ္၀န္းက်င္ေတာင္ဘာမွမျမင္ရေတာ့တဲ့အထိရြာခ်ေနတာေလ။ အိမ္ထဲေရာက္တာနဲ. စိုရႊဲေနတဲ့အ၀တ္ေတြလဲဖို.ေနမွာ မညိဳညိဳသူ.အခန္းထဲတန္း၀င္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္းစိုရႊဲေနတဲ့စြပ္က်ယ္အျပဲနဲ.ေဘာင္းဘီတိုနဲ.ပဲမီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ပီး အိုးေတြခြက္ေတြ
လွန္ေလာပီးထမင္းနဲ.ဟင္းေတြခူးခတ္ပီးဆာဆာနဲ.ေလြးေနမိတယ္။ စားေသာက္ပီးေတာ့မွ ဖုန္ေတြသဲေတြနဲ.စုတ္ျပတ္ေနတဲ့က်ေနာ့္ကိုယ္ကို သတိရလို. ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္ပီးေရေလာင္းပီးခ်ိဳး
ဆပ္ျပာတိုက္ေဆးေႀကာေနမိတယ္။ စြပ္က်ယ္ကေတာ့၀တ္လို.မရေတာ့မယ့္အတူတူ ခၽြတ္ပီးေရခ်ိဳးခန္းႀကမ္းျပင္ေပၚပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္။ ကိုယ္တံုးလံုး၊ေဘာင္းဘီတိုနဲ.ေရခ်ိဳးခန္းထဲကထြက္လာ
ေတာ့အျပင္မွာေတာ္ေတာ္ေလးေမွာင္ေနပီ။ မိုးကသည္းသည္းမဲမဲရြာလို.ေကာင္းတံုး။
အညိဳ... က်ေနာ္ျပန္ပီ..တံခါးလာပိတ္ေခ်လို.ေအာ္ပီး အိမ္ေရွ.ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။
အေနာက္ကေနေျပးလိုက္လာတဲ့ေျခသံႀကားရတယ္။
ဖိုးသက္..ေနဦးဆိုပီး မညိဳညိဳေျပာလိုက္သံႀကားလို.လွည့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့
ခြဲခါနီးအေျခေနတစ္ခုကိုရင္ဆိုင္ဖို. အဆင္သင့္မျဖစ္ေသးဘူးလို. သူကေျပာပီးေလယဥ္ကြင္းကိုလိုက္မလာခိုင္းတာေလ။ က်ေနာ္ကေလဆိပ္ေျပးလမ္းအဆံုးမွာရွိတဲ့ ေဂါက္ကြင္းထဲကျမက္ခင္းစိမ္း
စိမ္းေပၚသြားထိုင္ရင္း ေလယဥ္တက္သြားတာကိုေဆြးရီရီေငးႀကည့္ေနခဲ့တာေပါ့ေလ။ ဂၽြန္ဒဲဗားရဲ.Leaving on a jet plane:သီခ်င္းထဲက ဘယ္ခ်ိန္တစ္ခါျပန္လာႏိုင္မယ္ဆိုတာငါမသိ..ဆိုတဲ့စာ
သားေလးကိုတိုးတိုးရြတ္ဆိုရင္းမ်က္ရည္က်ခဲ့ရတာေပါ့။
ပြဲခင္းထဲအေမေပ်ာက္တဲ့..ကေလးငယ္လို..ကူကယ္ရာမဲ့တဲ့ဘ၀... ... ....
က်ေနာ့္ညာလက္ခံုေပၚ... မိုးေတြအႀကိမ္ႀကိမ္ရြာက်.. ... . ျပန္လာခဲ့ပါ.. မမ၀င္နီ
(channko၏မိုးေတြရြာတဲ့အခါကဗ်ာမွ)
က်ေနာ့္ဘ၀ႀကီးေဇာက္ထိုးမိုးေမွ်ာ္ျဖစ္သြားသလိုပဲ။ အန္တီေလးမရွိေတာ့တဲ့ ေန.ေတြကိုအံႀကိတ္ရင္းျဖတ္သန္းေနခဲ့ရတယ္။ ဘယ္ေတာ့မဆိုျပံဳးေနပီးတက္တက္ျကြျကြရွိတဲ့ေကာင္ေလးဘ၀
ကေနညိွဳးငယ္တဲ့မ်က္နာေပးနဲ.ေလာကႀကီးကိုမႈန္ေတေတႀကည့္ေနတတ္တဲ့လူတစ္ေယာက္ျဖစ္လာတယ္။ လြမ္းတယ္...လြမ္းတယ္..က်ေနာ့္ဆရာမေလးကိုျပန္ေခၚေပးႀကပါဗ်ာ။ ညညေတြဆို
အိပ္လို.မေပ်ာ္ဘူး..ဖဲႀကိဳးေလးေတြႀကဲခ်ထားတဲ့လမ္းကေလးေတြရွိတဲ့ျမိဳ.လို. စာေရးဆရာႀကီးတစ္ေယာက္ကတင္စားဖူးတဲ့ က်ေနာ္တို.ျမိဳ.ေလးကလမ္းတကာကိုစက္ဘီးေလးနဲ.ေလွ်ာက္နင္း
ပီးအန္တီေလးကိုလိုက္ရွာေနမိတယ္။ ဂစ္တာကိုင္ပီး လက္ေခ်ာင္းေတြကိုစိတ္ရွိလက္ရွိလြတ္ေပးလိုက္ေတာ့လဲ ေႀကကြဲေနတဲ့သံစဥ္ေတြပဲထြက္ထြက္က်လာတယ္။ စိတ္ေျဖရာျဖစ္ေအာင္တေန.
တေန. ေဖေဖတို.အလုပ္ေတြကူလုပ္ေပးေနရင္းတတ္ႏိုင္သေလာက္ေမ့ေပ်ာက္ႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားေနရတယ္။
ဒီလိုနဲ.ဆရာမေလးထြက္သြားတာ၂လေလာက္ႀကာလာခဲ့ပီ။ ဖုန္းအဆက္အသြယ္ဆိုရေအာင္လည္း အဲ့ဒီေခတ္က အေ၀းေကာလ္ေတြက ၀င္ဖို.မလြယ္၊ ရျပန္ေတာ့လည္းႀကားတခ်က္မ
ႀကားတခ်က္မို.ဘယ္လိုမွအလြမ္းမေျပပါဘူးဗ်ာ။ ဒီလိုနဲ.တေန.က်ေတာ့ ေဖေဖခိုင္းလိုက္တဲ့အလုပ္ကိစၥတစ္ခုနဲ.ျမိဳ.ျပင္ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။ အဲ့ဒီတေလာက မိုးတြင္းႀကီးကိုေတာ္ေတာ္ေလး
ပူေနတာ
၂-၃ရက္ရွိပီ။ က်ေနာ္လည္းျမင္းေခါင္းတံဆိပ္စြပ္က်ယ္ေလးနဲ. ေဘာင္းဘီတိုေလး၀တ္ပီး စက္ဘီးနင္းလာခဲ့တယ္။ ခိုင္းလိုက္တဲ့ကိစၥပီးေတာ့ အိမ္အျပန္ ကန္ပတ္လမ္းနားေရာက္ေတာ့ညေန၄
နာရီေလာက္ရွိပီ။မိုးကခပ္အံု.အံု.ျဖစ္လာလို.ခပ္သြက္သြက္ေလး က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေလးကိုနင္းေနမိတယ္။ ရုတ္တရက္ ကန္ပတ္လမ္းနဲ.ေက်ာင္းလမ္းေထာင့္ကလူျပတ္တဲ့ေနရာမွာ လူ၃ေယာက္နဲ.
အမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ရုန္းရင္းဆန္ခတ္ျဖစ္ေနတာေတြ.ရတယ္။ အနားေရာက္လာမွ ဖတ္ကနဲႀကည့္လိုက္ေတာ့.. ဟာ..အမ်ိဳးသမီးကမညိဳညိဳပါလား။ စက္ဘီးကိုဘရိတ္ဆြဲလိုက္ပီး ခုန္ဆင္းရင္းေမးလိုက္တယ္။
အညိဳ!! ဘာျဖစ္တာလဲ??
ဖိုးသက္!! အညိဳ.ကိုဒီေကာင္ေတြ... ... ....
တခ်က္ေလာက္ဟိုေကာင္ေတြကိုလွမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ရုပ္ေတြကိုႀကည့္တာနဲ. မင္းမႏိုင္ကြက္သစ္ကေကာင္ေတြမွန္းက်ေနာ္သိလုိက္တယ္။က်ေနာ္တို.နယ္ခံေတြနဲ.ရုပ္မတူဘူးေလ။ အသားအ
ရည္ရုပ္သြင္ျပင္ေတြကကိုကြာတာ။ကေလကေခ်ေတြေနတဲ့ရပ္ကြက္ကေပါ့။ က်ေနာ္အေျခအေနကိုရိပ္မိတယ္။ မညိဳညိဳကလည္းဒီဖက္ကိုဘာလာလုပ္တာမွန္းမသိပါဘူးဗ်ာ။ ခ်က္ခ်င္းခပ္ျပံဳးျပံဳး
လုပ္ပီး ဟိုေကာင္၃ေကာင္ကိုစကားစလိုက္တယ္။
ေဘာ္ဒါတို.က်ေနာ့္ အမကိုေစာင့္ေရွာက္ေပးတာေက်းဇူးဗ်.. ခုက်ေနာ္သူ.ကိုလာႀကိဳတာ..အိုေကေနာ္..
ခ်ာတိတ္ေလး..မင္းဒိုးေတာ့ကြာ..လာမရႈပ္နဲ.
ဖူးးးး!! က်ေနာ္သက္ျပင္းခိုးခ်လိုက္တယ္။ မလြယ္ေတာ့မွန္းလည္းသိလိုက္ပီ။ေျပာေနရင္းနဲ.တစ္ေယာက္က မညိဳညိဳရဲ.ပုခံုးကိုလွမ္းကိုင္လိုက္လို.မညိဳညိဳကလက္နဲ.ပုတ္ခ်လိုက္ပီးရန္ေတြ.ေနသံ
ကိုႀကားေနရပီ။ က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေလးကိုအသာေလးတြန္းပီး ျပိဳင္ဘီးေဘာင္တန္းကိုအေပၚကိုအသာေလးဆြဲမလိုက္ေတာ့ျကြတက္လာတယ္။ ဆြဲျဖဳတ္လိုက္ရင္ ၂ေပေလာက္ရွိတဲ့သံပိုက္လံုးျဖစ္
သြားေအာင္တမင္ထည့္ထားတာဗ်။ အသက္ကိုခပ္ျပင္းျပင္းရွဴပီး ေျခေထာက္ေတြကိုေကြးထားလိုက္တယ္။ အညိဳ!! ေနာက္ဆုတ္!!! အဲ့လိုေအာ္ပလိုက္တာရယ္၊ သံပိုက္လံုးကိုျပိဳင္ဘီးကဆြဲခၽြတ္
လိုက္ပီးအနားမွာရွိတဲ့အနီးဆံုးေကာင္ရဲ.မ်က္ခြက္ကိုျဖတ္ရိုက္ပလိုက္တာရယ္က ဆက္တိုက္ပဲ။ ခ်က္ေကာင္းမိသြားေတာ့ ေခြကနဲပဲ။ လာေလ!! ေဟ့ေကာင္.. က်ေနာ္အသံကုန္ဟစ္ပီးေနာက္တစ္ေကာင္ကိုဆက္ရိုက္တယ္..အလစ္မဟုတ္ေတာ့က်ေနာ့္ရိုက္ခ်က္ေတြကိုဒီေကာင္ကလက္နဲ.ကာလို.မွီသြားတယ္။ ကာမိတဲ့အျပင္သံပိုက္လံုးကိုဖမ္းကိုင္လိုက္
ႏိုင္ေတာ့က်ေနာ္ဆက္ရိုက္လို.မရေတာ့ဘူး။ ဒါနဲ.က်ေနာ္လည္း ဒိုင္ပင္ပစ္ပီးအဲ့ဒီေကာင္ကို၀င္လံုးတယ္။ လံုးေထြးသတ္ပုတ္ေနရင္း က်ေနာ္ဒီေကာင့္အေပၚစီးကေနဖိမိတာနဲ.မ်က္ခြက္ကိုဘယ္ျပန္ညာျပန္လက္သီးစာေကၽြးေနမိတယ္။ ရုတ္တရက္က်ေနာ့္ေက်ာျပင္ပူကနဲျဖစ္သြားတယ္။ ေနာက္တစ္ခ်က္ပူကနဲျဖစ္မွလွိမ့္ခ်လိုက္မိတယ္။ က်န္ေနတဲ့တစ္ေကာင္က အေနာက္ကေနခ်ိန္းႀကိဳးနဲ.ရိုက္တာဗ်။ က်ေနာ္ထလို.မရေသးခင္မွာပဲရိုက္ခ်က္ေတြဆက္တုိက္၀င္လာတယ္။ လက္နဲ.
ကာမိေတာ့လက္ဖ်ံေတြပဲရိုက္မိေနတယ္။ ႀကာလာရင္က်ေနာ္မလြယ္ေတာ့ဘူးဗ်ာ။
ေဟး..ေဟး..ဆိုပီးလူေတြေအာ္သံေတြနဲ.ေျပးလာတဲ့အသံေတြႀကားမွရိုက္ေနတာေတြရပ္ပီး ဟို၃ေကာင္ေျပးသြားတာျမင္လိုက္ရတယ္။
လူေတြအနားေရာက္လာပီးဟိုေမးဒီေမးလုပ္ေနတာကိုမညိဳညိဳျပန္ေျဖေနသံႀကားရတယ္။ က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေဘာင္တန္းေလး ကိုေျမႀကီးေပၚကလိုက္ရွာပီး စက္ဘီးမွာျပန္တပ္လိုက္ပီး။ အညိဳ!!
ျပန္မယ္လို.ခပ္တင္းတင္းေခၚလိုက္တယ္။ က်ေနာ့္ေက်ာကစြပ္က်ယ္ေတြအလႊားလိုက္ကြာက်ေနတာရယ္ စပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္ေနတာရယ္၊လက္ဖ်ံေပၚထင္ေနတဲ့ခ်ိန္းႀကိဳးအရာေတြနဲ.လူပံုစံကလည္း
ေတာ္ေတာ္ေလးစုတ္ျပတ္သတ္ေနပီ။ ေဒါသလည္းေတာ္ေတာ္ထြက္ေနတယ္။ က်ေနာ္သာဒီဖက္လမ္းကိုမလာဘူးဆိုပါေတာ့။ ဘာေတြဘယ္လိုဆက္ျဖစ္မလဲဆိုတာေတြးပီး မညိဳညိဳကိုေဒါသ
ျဖစ္ေနမိတယ္။ တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖစ္ေနတဲ့ မညိဳညိဳကိုလူေတြႀကားထဲက ဆြဲထုတ္ပီး က်ေနာ့္ျပိဳင္ဘီးေဘာင္တန္းေပၚတက္ထိုင္ခိုင္းပီးနင္းထြက္လာခဲ့တယ္။ မညိဳညိဳကေတာ့တိတ္တိတ္ေလး
ေဘာင္တန္းေပၚထိုင္ပီးလိုက္လာတယ္။ ယူကလစ္၀င္းဖက္ေရာက္ခါနီးမွာပဲ အံု.ေနတဲ့မိုးက တေ၀ါေ၀ါရြာခ်လာတယ္။ ၂ေယာက္လံုးစိုရႊဲသြားေပမယ့္ အိမ္ေရာက္ခါနီးလာလို.ခပ္သုတ္သုတ္ေလး
ဆက္နင္းလာခဲ့တယ္။ ေအးစက္စက္မိုးေရေတြေႀကာင့္ခုနကေဒါသေတြေတာ္ေတာ္ေလးျငိမ္းသြားပီး စိတ္ကနည္းနည္းႀကည္လင္လာတယ္။ ပထမေတြးထားတာက မညိဳညိဳကိုအိမ္ျပန္ပို.ေပးပီး
တာနဲ.ခ်က္ခ်င္းျပန္၊ေဘာ္ဒါေတြေခၚပီးမင္းမႏိုင္ကြက္သစ္ထဲသြား၊ခုနက၃ေကာင္ကိုလိုက္ရွာမလို.ေပါ့။
ဒါေပမယ့္မညိဳညိဳတို.အိမ္ေရာက္သြားေတာ့စိတ္ကေျပစျပဳလာပီ။
လူကခ်မ္းလည္းခ်မ္း၊ဗို္က္ကလည္းဆာ၊ ေက်ာျပင္ကလည္းစပ္ဖ်င္းဖ်င္းျဖစ္စျပဳလာပီ။ မိုးေတြကလည္းတ၀ုန္း၀ုန္းနဲ.ပတ္၀န္းက်င္ေတာင္ဘာမွမျမင္ရေတာ့တဲ့အထိရြာခ်ေနတာေလ။ အိမ္ထဲေရာက္တာနဲ. စိုရႊဲေနတဲ့အ၀တ္ေတြလဲဖို.ေနမွာ မညိဳညိဳသူ.အခန္းထဲတန္း၀င္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္းစိုရႊဲေနတဲ့စြပ္က်ယ္အျပဲနဲ.ေဘာင္းဘီတိုနဲ.ပဲမီးဖိုေခ်ာင္ထဲ၀င္ပီး အိုးေတြခြက္ေတြ
လွန္ေလာပီးထမင္းနဲ.ဟင္းေတြခူးခတ္ပီးဆာဆာနဲ.ေလြးေနမိတယ္။ စားေသာက္ပီးေတာ့မွ ဖုန္ေတြသဲေတြနဲ.စုတ္ျပတ္ေနတဲ့က်ေနာ့္ကိုယ္ကို သတိရလို. ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္ပီးေရေလာင္းပီးခ်ိဳး
ဆပ္ျပာတိုက္ေဆးေႀကာေနမိတယ္။ စြပ္က်ယ္ကေတာ့၀တ္လို.မရေတာ့မယ့္အတူတူ ခၽြတ္ပီးေရခ်ိဳးခန္းႀကမ္းျပင္ေပၚပစ္ခ်ထားခဲ့တယ္။ ကိုယ္တံုးလံုး၊ေဘာင္းဘီတိုနဲ.ေရခ်ိဳးခန္းထဲကထြက္လာ
ေတာ့အျပင္မွာေတာ္ေတာ္ေလးေမွာင္ေနပီ။ မိုးကသည္းသည္းမဲမဲရြာလို.ေကာင္းတံုး။
အညိဳ... က်ေနာ္ျပန္ပီ..တံခါးလာပိတ္ေခ်လို.ေအာ္ပီး အိမ္ေရွ.ကိုထြက္လာခဲ့တယ္။
အေနာက္ကေနေျပးလိုက္လာတဲ့ေျခသံႀကားရတယ္။
ဖိုးသက္..ေနဦးဆိုပီး မညိဳညိဳေျပာလိုက္သံႀကားလို.လွည့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့
Comments
Post a Comment