ကၽြန္ေတာ့ သူနာျပဳဆရာမေလး ၃၃
ပူေလာင္ျပင္းျပပီး ဗေလာင္ဆူေနတဲ့က်ေနာ္တစ္ထပ္ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလးရဲ.တံခါး၀ကိုေရာက္သြားေတာ့ အေမာဆို.သြားတယ္။
ေသာ့ခေလာက္ႀကီးခတ္ထားတဲ့တံခါးႀကီးက က်ေနာ့္ကိုဆီးႀကိဳေနပီေကာဗ်ာ။ စက္ဘီးကိုေဒါက္ေထာက္ပီးေထာင္ထားလိုက္ရင္း လက္နဲ.ကိုင္လာတဲ့ဂစ္တာကို စက္ဘီးမွာမွီပီးေထာင္ထားလိုက္
တယ္။ ေသာ့ခေလာက္မွာ ညွပ္ထားတဲ့စာရြက္ပိုင္းေလးတစ္ခုေတြ.တာနဲ.တုန္ယင္ေနတဲ့လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ.ဆြဲယူပီးဖတ္လိုက္ေတာ့..
အမ်ားသမုတ္
သစ္ငုတ္ေသာ္မွ.. စုန္းျဖစ္ရသည့္.. ေလာကဇတ္ပြဲ..ခ်စ္ငရဲကို..
အျမဲဆန္.က်င္...ေတာ္လွန္ခ်င္သည္.. မုန္းလွ်င္ခါးခါးသီးသီးတည္း...
ဆိုတဲ့ေဒါင္းႏြယ္ေဆြရဲ.ကဗ်ာ၃ေႀကာင္းကိုလက္ေရး၀ိုင္းစက္စက္ကေလးနဲ.ေရးထားပီး ေအာက္မွာ တသက္မျမင္လိုေတာ့ပါ(နီနီခ်ိဳ) ဆိုပီးလက္မွတ္ထိုးထားတယ္။ က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြျပာေ၀သြား
တယ္။ လက္ထဲကစာရြက္ပိုင္းေလးကိုဆုပ္ေခ်ပီး ပါးစပ္က အနီေလး..အနီေလး..ဘယ္မွာလဲ..အနီေလး ဆိုပီးကေယာင္ကတမ္းေတြျမည္တမ္းေရရြတ္မိေနတယ္။ မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္ေတာ့ေအာင္
တစ္ကိုယ္လံုးတုန္ခါလာ လို.ေဆာင့္ေႀကာင့္ထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။ စိတ္ကိုနည္းနည္းျငိမ္ေအာင္ထိန္းႏိုင္လာေတာ့မွ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ အနီဘယ္ကိုထြက္သြားႏိုင္သလဲ..သူ.အိမ္ျပန္သြားသလား...ဟိုဖက္ကမ္းကိုျပန္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အနည္းဆံုးအ၀တ္အစားေတာ့လဲမွာပဲ...ခုက်ေနာ္လိုက္လာတာဒီေလာက္ျမန္တာဘယ္နည္းနဲ.
မွျပန္ထြက္သြားတာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အိမ္တံခါးမႀကီးကိုေသာ့ခတ္ပီး အေနာက္ေပါက္ကေနျပန္၀င္ပီး ေရွာင္ေနတာမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ဟိုတစ္ခါစိတ္ထိခိုက္တံုးက ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ဟန္ပန္ေလးနဲ. ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာေရေတြေလာင္းခ်ေနတာ က်ေနာ္အမွတ္ရမိလို. ခ်က္ခ်င္းအိမ္အေနာက္ဖက္ကိုျခံထဲကေနပတ္ပီး ေျပးသြားေနမိတယ္။ ေနာက္ေဖးမီးဖို
ေခ်ာင္တံခါးေပါက္ကပိတ္ထားတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ.ကပ္လွ်က္ေရခ်ိဳးခန္းနံရံဖက္ကို ကပ္ပီးနားေထာင္လိုက္ေတာ့ ေရေတြတဗြမ္းဗြမ္းေလာင္းခ်ေနသံႀကားေနရတယ္။ ေသခ်ာပီ..အနီကေလး
ဘယ္မွမေျပးဘူးအိမ္ထဲမွာရွိေနတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္အေနာက္ေပါက္တံခါးမႀကီးက သြပ္ျပားနဲ.လုပ္ထားတဲ့တံခါးဗ်။
၀ုန္း၀ုန္း..အနီေလး..ျဗံဳးျဗံဳး.. အနီေလးေရ..တံခါးဖြင့္ေပးပါ.. အကိုရွင္းျပမယ္.. ေဟး..ခုဖြင့္ေပး.. အနီေလးးးးးး
တံခါးကိုအသားကုန္ထုပီးက်ေနာ္သံကုန္ဟစ္ေအာ္ပလိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေရက်သံေတြရပ္သြားတယ္။၁-၂မိနစ္ေလာက္ က်ေနာ္ေစာင့္ႀကည့္ေသးတယ္။ လာမဖြင့္ေပးဘူး။ ဘာအသံမွ
လည္းမေပးဘူး။ ဘုရားဘုရား!! တစ္ခုခုမ်ားျဖစ္ေနပီလား...
အနီေလး..မဖြင့္ေပးဘူးလား..အကိုတံခါးကိုဖ်က္ပလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္.. ဖြင့္ေပးးးးး ၀ုန္း၀ုန္း !!
ဘာမွမတံု.ျပန္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး ..အေနာက္ကိုေျခ၄-၅လွမ္းေလာက္ ဆုတ္၊အားနဲ.ေျပးလာပီးမီးဖိုေခ်ာင္သြပ္ျပားတံခါးမႀကီးကို ကိုယ္ေစာင္းတိုက္ပီးေဆာင့္ပလိုက္တယ္။
ကလန္.က်ိဳးပီး၀ုန္းကနဲပြင့္ထြက္သြားတယ္။ အနီေလး..အနီေလး.. ဆိုပီးေအာ္ရင္းလိုက္ရွာလိုက္ေတာ့ မီးဖိုအုတ္ခံုနားမွရပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္သူနာျပဳဆရာမေလးကိုေတြ.တယ္။ ခုနကျမင္လိုက္တဲ့
ယူနီေဖာင္းေလးကိုမလဲရေသးဘူး။ မီးပြင့္ထြက္မတတ္မ်က္လံုးေလးေတြနဲ.က်ေနာ့္ကို ခါးေထာက္ပီးစိုက္ႀကည့္ေနတာ နဂါးမေလးအတိုင္းပဲ။ တစ္ကိုယ္လံုးလဲေရေတြေလာင္းခ်ထားလို.စိုရႊဲေနရွာ
ပီ။ ေရစိုေနတဲ့ဆံပင္ရွည္ေလးေတြကအေခ်ာင္းအေခ်ာင္းလိုက္ကေလးမ်က္နာေပၚဖံုးလို.။
အနီေလး..အကိုေလ..
အနားးးးးးကိုမကပ္ခဲ့နဲ. !! (ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္တယ္)
က်ေနာ္သူ.အနားကပ္ဖို.ေျခတစ္လွမ္းေရွ.ကိုတိုးလိုက္တယ္။ လွစ္ကနဲက်ေနာ့္မ်က္နာနားကိုတစ္ခုခုပ်ံလာလို. အက်င့္ပါေနတဲ့လက္က လက္ျပန္ရိုက္ခ်လိုက္မိေတာ့ ခြမ္းကနဲျမည္သံနဲ.အတူပန္း
ကန္လံုးတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။ ရိုက္ခ်လိုက္မိတဲ့က်ေနာ့္လက္ပူကနဲျဖစ္သြားတယ္။ ပန္းကန္စင္ေပၚက ပန္းကန္ေတြနဲ. အနီေလးက်ေနာ့္ကိုပစ္ေပါက္ေနတာဗ်။ ေဒါသအရမ္းထြက္ေနတဲ့ကေလး
ေလးလို ငိုရိႈက္သံေတြကလည္း အက်ယ္ႀကီးနဲ.ေလ။ ပထမတစ္ခ်က္ပဲက်ေနာ္လက္နဲ.ပုတ္ခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ပစ္ေပါက္တာေတြကို လံုး၀မေရွာင္ေတာ့ပဲမ်က္လံုးစံုမွိတ္ပီးေတာင့္ေတာင့္
ရပ္ရင္းက်ေနာ္ေပခံေနလိုက္တယ္။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြက က်ေနာ့္တစ္ကိုယ္လံုးကိုဆက္တိုက္လာထိမွန္ေနတယ္။ က်ေနာ့္ပုခံုးေတြ၊ရင္အုပ္ေတြ၊ေျခေထာက္ေတြ။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာေတာ့
ပန္းကန္ေတြေတြက်ကြဲသံတစ္ခြမ္းခြမ္းသံေတြရယ္၊ အနီကေလးရဲ.ရိႈက္ငိုေနသံတအီးအီးရယ္ ဆူညံေနတယ္။ ပစ္ေပါက္စရာပန္းကန္ေတြကုန္ေတာ့မွရပ္သြားတယ္။ က်ေနာ္မ်က္လံုးဖြင့္ႀကည့္
လိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္ခြံေပၚမွာ၊မ်က္နာျပင္ေပၚမွာေသြးေတြတစ္စက္စက္ျဖစ္ေနပီ။ မ်က္ခံုးအေပၚနားမွာကြဲသြားလို.စီးက်လာတဲ့ေသြးေတြက က်ေနာ္၀တ္ထားတဲ့ martin: ရွပ္အျဖဴလက္ရွည္
ရဲ.ရင္ဘတ္ေပၚမွာခ်င္းခ်င္းနီေနပီ။
ရွင္..ထြက္သြားေနာ္.. ဒီမွာေတြ.လား!!
အနီေလး..ခ်လိုက္စမ္း.. အရူးမထနဲ. အကိုေျပာေနတယ္ေနာ္..မလုပ္နဲ.
ပန္းကန္စင္ေပၚကသားလွီးဓါးအခၽြန္ကို ဆြဲယူပီး က်ေနာ့္ဖက္ကိုခ်ိန္ထားတယ္ဗ်။ တေျဖးေျဖးနဲ.စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ.က်ေနာ္ေဒါသေတြထြက္စျပဳလာပီ။ ေသြးေတြေပလူးေနတဲ့က်ေနာ့္ရွပ္အင္းက်ီ
ကိုေကာ္လာေအာက္နားကေနကိုင္ပီး အားနဲ.ဆြဲဖြင့္ပလိုက္တယ္။ အင္းက်ီဗလာျဖစ္သြားေတာ့မွ ရင္ဘတ္ကိုေကာ့ပီး ...
ထိုးစမ္းကြာ..လာ..အနီေလးသတ္မယ္ဆို..အကိုေသရဲတယ္..ထိုးခ်င္ရင္ထိုး..ပလိုက္..ဆိုပီးသူ.ဆီကိုတေရြ.ေရြ.ကပ္သြားေတာ့..ခ်က္ခ်င္းက်ေနာ့္ဖက္ကိုခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ဓါးဦးခၽြန္ကို
သူ.ဘယ္ဖက္ရင္အံုေပၚေျပာင္းျပန္ေထာက္ထားလိုက္ပီး..
ရွင္..ကပ္မလာနဲ.ေနာ္..ေတြ.တယ္မလား..က်မေသရဲတယ္..တကယ္ေျပာတာေနာ္..မလုပ္ရဲဘူးမထင္နဲ. သြားသြားမလာခဲ့နဲ.
အနီေလး..မလုပ္နဲ. ဒါျပႆနာရဲ.အေျဖမဟုတ္ေသးဘူး ဆိုတာ အနီေလးသိတယ္ေနာ္..
ဟင့္ဟင့္ဟင့္
အကိုအနီ.ကိုရင္နင့္ေအာင္ခ်စ္တာေနာ္..အကိုမညာခဲ့ဘူး.. ဒီလိုလုပ္လိုက္လို.အားလံုးပီးသြားမယ္မထင္နဲ. စိတ္ကုိေလွ်ာ့.. အကိုရွင္းျပမယ္..အကို.ကိုခ်စ္တယ္ဆို..လိမၼာတယ္..
...... ........ ...... ..... ..... .....
က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာတအားစိုးရိမ္ေနပီဗ်။ ပါးစပ္ကတဖြဖြေတာင္းပန္ေရရြတ္ရင္း လက္တစ္ကမ္းအကြာကိုေရာက္သြားပီ။ ျဖစ္ေနတဲ့အေျခေနထဲကေန က်ေနာ့္စိတ္ကုိအတည္ျငိမ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္စု
စည္းပီးညာလက္ဖ်ားဆီစိတ္ကိုပို.လိုက္တယ္။ ပါးစပ္ကအာရံုလႊဲတဲ့အေနနဲ.တဖြဖြစကားေတြေျပာရင္း ဆတ္ကနဲ သိုင္းေျပာင္းျပန္အေျခခံတိုက္နည္းထဲကလို ညာလက္ကပုတ္၊ဘယ္လက္ကဓါး
ကိုဆြဲယူပီးေနာက္ျပန္လွဲအိပ္လိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ.က်ေနာ့္လက္ထဲဓါးဦးခၽြန္ေလးပါလာတယ္။ ပက္လက္လွဲေနရာက ခုန္ထလိုက္ရင္းလက္ထဲက ဓားကိုပြင့္ထြက္ေနတဲ့ေနာက္
ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္တံခါးကေနျခံထဲကိုအားကုန္လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္အနီေလးကေတာ့ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ေလး မ်က္ရည္ေတြေတြက်လို.ေငးေနတံုးပဲ။ အတင္းေျပး၀င္သြားပီးအနီ.ကိုယ္
လံုးေလးကိုက်ေနာ္ဆြဲဖက္ထားမိတယ္။ ေဖ်ာ့ေတာ့အားနည္းေနတဲ့ ငါးရံ.ကိုယ္လံုးေလးဟာက်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲမွာေပ်ာ့ေခြပီး မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္ေတာ့လို.က်ေနာ္ဆြဲေပြ.ထားရတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္
တိုင္လည္း စိတ္တအားလႈပ္ရွားလြန္းလို. မ်က္ရည္က်လို.က်မွန္းမသိျဖစ္ေနပီဗ်။
ေသာ့ခေလာက္ႀကီးခတ္ထားတဲ့တံခါးႀကီးက က်ေနာ့္ကိုဆီးႀကိဳေနပီေကာဗ်ာ။ စက္ဘီးကိုေဒါက္ေထာက္ပီးေထာင္ထားလိုက္ရင္း လက္နဲ.ကိုင္လာတဲ့ဂစ္တာကို စက္ဘီးမွာမွီပီးေထာင္ထားလိုက္
တယ္။ ေသာ့ခေလာက္မွာ ညွပ္ထားတဲ့စာရြက္ပိုင္းေလးတစ္ခုေတြ.တာနဲ.တုန္ယင္ေနတဲ့လက္ေခ်ာင္းေတြနဲ.ဆြဲယူပီးဖတ္လိုက္ေတာ့..
အမ်ားသမုတ္
သစ္ငုတ္ေသာ္မွ.. စုန္းျဖစ္ရသည့္.. ေလာကဇတ္ပြဲ..ခ်စ္ငရဲကို..
အျမဲဆန္.က်င္...ေတာ္လွန္ခ်င္သည္.. မုန္းလွ်င္ခါးခါးသီးသီးတည္း...
ဆိုတဲ့ေဒါင္းႏြယ္ေဆြရဲ.ကဗ်ာ၃ေႀကာင္းကိုလက္ေရး၀ိုင္းစက္စက္ကေလးနဲ.ေရးထားပီး ေအာက္မွာ တသက္မျမင္လိုေတာ့ပါ(နီနီခ်ိဳ) ဆိုပီးလက္မွတ္ထိုးထားတယ္။ က်ေနာ့္မ်က္လံုးေတြျပာေ၀သြား
တယ္။ လက္ထဲကစာရြက္ပိုင္းေလးကိုဆုပ္ေခ်ပီး ပါးစပ္က အနီေလး..အနီေလး..ဘယ္မွာလဲ..အနီေလး ဆိုပီးကေယာင္ကတမ္းေတြျမည္တမ္းေရရြတ္မိေနတယ္။ မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္ေတာ့ေအာင္
တစ္ကိုယ္လံုးတုန္ခါလာ လို.ေဆာင့္ေႀကာင့္ထိုင္ခ်လိုက္ရတယ္။ စိတ္ကိုနည္းနည္းျငိမ္ေအာင္ထိန္းႏိုင္လာေတာ့မွ စဥ္းစားလိုက္တယ္။ အနီဘယ္ကိုထြက္သြားႏိုင္သလဲ..သူ.အိမ္ျပန္သြားသလား...ဟိုဖက္ကမ္းကိုျပန္မယ္ဆိုရင္ေတာင္ အနည္းဆံုးအ၀တ္အစားေတာ့လဲမွာပဲ...ခုက်ေနာ္လိုက္လာတာဒီေလာက္ျမန္တာဘယ္နည္းနဲ.
မွျပန္ထြက္သြားတာမျဖစ္ႏိုင္ဘူး။ အိမ္တံခါးမႀကီးကိုေသာ့ခတ္ပီး အေနာက္ေပါက္ကေနျပန္၀င္ပီး ေရွာင္ေနတာမျဖစ္ႏိုင္ဘူးလား။ ဟိုတစ္ခါစိတ္ထိခိုက္တံုးက ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ဟန္ပန္ေလးနဲ. ေရခ်ိဳးခန္းထဲမွာေရေတြေလာင္းခ်ေနတာ က်ေနာ္အမွတ္ရမိလို. ခ်က္ခ်င္းအိမ္အေနာက္ဖက္ကိုျခံထဲကေနပတ္ပီး ေျပးသြားေနမိတယ္။ ေနာက္ေဖးမီးဖို
ေခ်ာင္တံခါးေပါက္ကပိတ္ထားတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္နဲ.ကပ္လွ်က္ေရခ်ိဳးခန္းနံရံဖက္ကို ကပ္ပီးနားေထာင္လိုက္ေတာ့ ေရေတြတဗြမ္းဗြမ္းေလာင္းခ်ေနသံႀကားေနရတယ္။ ေသခ်ာပီ..အနီကေလး
ဘယ္မွမေျပးဘူးအိမ္ထဲမွာရွိေနတယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္အေနာက္ေပါက္တံခါးမႀကီးက သြပ္ျပားနဲ.လုပ္ထားတဲ့တံခါးဗ်။
၀ုန္း၀ုန္း..အနီေလး..ျဗံဳးျဗံဳး.. အနီေလးေရ..တံခါးဖြင့္ေပးပါ.. အကိုရွင္းျပမယ္.. ေဟး..ခုဖြင့္ေပး.. အနီေလးးးးးး
တံခါးကိုအသားကုန္ထုပီးက်ေနာ္သံကုန္ဟစ္ေအာ္ပလိုက္တယ္။ ေရခ်ိဳးခန္းထဲက ေရက်သံေတြရပ္သြားတယ္။၁-၂မိနစ္ေလာက္ က်ေနာ္ေစာင့္ႀကည့္ေသးတယ္။ လာမဖြင့္ေပးဘူး။ ဘာအသံမွ
လည္းမေပးဘူး။ ဘုရားဘုရား!! တစ္ခုခုမ်ားျဖစ္ေနပီလား...
အနီေလး..မဖြင့္ေပးဘူးလား..အကိုတံခါးကိုဖ်က္ပလိုက္ေတာ့မယ္ေနာ္.. ဖြင့္ေပးးးးး ၀ုန္း၀ုန္း !!
ဘာမွမတံု.ျပန္ဘူးဗ်။ က်ေနာ္စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ဘူး ..အေနာက္ကိုေျခ၄-၅လွမ္းေလာက္ ဆုတ္၊အားနဲ.ေျပးလာပီးမီးဖိုေခ်ာင္သြပ္ျပားတံခါးမႀကီးကို ကိုယ္ေစာင္းတိုက္ပီးေဆာင့္ပလိုက္တယ္။
ကလန္.က်ိဳးပီး၀ုန္းကနဲပြင့္ထြက္သြားတယ္။ အနီေလး..အနီေလး.. ဆိုပီးေအာ္ရင္းလိုက္ရွာလိုက္ေတာ့ မီးဖိုအုတ္ခံုနားမွရပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္သူနာျပဳဆရာမေလးကိုေတြ.တယ္။ ခုနကျမင္လိုက္တဲ့
ယူနီေဖာင္းေလးကိုမလဲရေသးဘူး။ မီးပြင့္ထြက္မတတ္မ်က္လံုးေလးေတြနဲ.က်ေနာ့္ကို ခါးေထာက္ပီးစိုက္ႀကည့္ေနတာ နဂါးမေလးအတိုင္းပဲ။ တစ္ကိုယ္လံုးလဲေရေတြေလာင္းခ်ထားလို.စိုရႊဲေနရွာ
ပီ။ ေရစိုေနတဲ့ဆံပင္ရွည္ေလးေတြကအေခ်ာင္းအေခ်ာင္းလိုက္ကေလးမ်က္နာေပၚဖံုးလို.။
အနီေလး..အကိုေလ..
အနားးးးးးကိုမကပ္ခဲ့နဲ. !! (ငယ္သံပါေအာင္ေအာ္တယ္)
က်ေနာ္သူ.အနားကပ္ဖို.ေျခတစ္လွမ္းေရွ.ကိုတိုးလိုက္တယ္။ လွစ္ကနဲက်ေနာ့္မ်က္နာနားကိုတစ္ခုခုပ်ံလာလို. အက်င့္ပါေနတဲ့လက္က လက္ျပန္ရိုက္ခ်လိုက္မိေတာ့ ခြမ္းကနဲျမည္သံနဲ.အတူပန္း
ကန္လံုးတစ္ခုျဖစ္ေနတယ္။ ရိုက္ခ်လိုက္မိတဲ့က်ေနာ့္လက္ပူကနဲျဖစ္သြားတယ္။ ပန္းကန္စင္ေပၚက ပန္းကန္ေတြနဲ. အနီေလးက်ေနာ့္ကိုပစ္ေပါက္ေနတာဗ်။ ေဒါသအရမ္းထြက္ေနတဲ့ကေလး
ေလးလို ငိုရိႈက္သံေတြကလည္း အက်ယ္ႀကီးနဲ.ေလ။ ပထမတစ္ခ်က္ပဲက်ေနာ္လက္နဲ.ပုတ္ခ်လိုက္တယ္။ ေနာက္ထပ္ပစ္ေပါက္တာေတြကို လံုး၀မေရွာင္ေတာ့ပဲမ်က္လံုးစံုမွိတ္ပီးေတာင့္ေတာင့္
ရပ္ရင္းက်ေနာ္ေပခံေနလိုက္တယ္။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြက က်ေနာ့္တစ္ကိုယ္လံုးကိုဆက္တိုက္လာထိမွန္ေနတယ္။ က်ေနာ့္ပုခံုးေတြ၊ရင္အုပ္ေတြ၊ေျခေထာက္ေတြ။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာေတာ့
ပန္းကန္ေတြေတြက်ကြဲသံတစ္ခြမ္းခြမ္းသံေတြရယ္၊ အနီကေလးရဲ.ရိႈက္ငိုေနသံတအီးအီးရယ္ ဆူညံေနတယ္။ ပစ္ေပါက္စရာပန္းကန္ေတြကုန္ေတာ့မွရပ္သြားတယ္။ က်ေနာ္မ်က္လံုးဖြင့္ႀကည့္
လိုက္ေတာ့ က်ေနာ့္မ်က္ခြံေပၚမွာ၊မ်က္နာျပင္ေပၚမွာေသြးေတြတစ္စက္စက္ျဖစ္ေနပီ။ မ်က္ခံုးအေပၚနားမွာကြဲသြားလို.စီးက်လာတဲ့ေသြးေတြက က်ေနာ္၀တ္ထားတဲ့ martin: ရွပ္အျဖဴလက္ရွည္
ရဲ.ရင္ဘတ္ေပၚမွာခ်င္းခ်င္းနီေနပီ။
ရွင္..ထြက္သြားေနာ္.. ဒီမွာေတြ.လား!!
အနီေလး..ခ်လိုက္စမ္း.. အရူးမထနဲ. အကိုေျပာေနတယ္ေနာ္..မလုပ္နဲ.
ပန္းကန္စင္ေပၚကသားလွီးဓါးအခၽြန္ကို ဆြဲယူပီး က်ေနာ့္ဖက္ကိုခ်ိန္ထားတယ္ဗ်။ တေျဖးေျဖးနဲ.စိုးရိမ္စိတ္ေတြနဲ.က်ေနာ္ေဒါသေတြထြက္စျပဳလာပီ။ ေသြးေတြေပလူးေနတဲ့က်ေနာ့္ရွပ္အင္းက်ီ
ကိုေကာ္လာေအာက္နားကေနကိုင္ပီး အားနဲ.ဆြဲဖြင့္ပလိုက္တယ္။ အင္းက်ီဗလာျဖစ္သြားေတာ့မွ ရင္ဘတ္ကိုေကာ့ပီး ...
ထိုးစမ္းကြာ..လာ..အနီေလးသတ္မယ္ဆို..အကိုေသရဲတယ္..ထိုးခ်င္ရင္ထိုး..ပလိုက္..ဆိုပီးသူ.ဆီကိုတေရြ.ေရြ.ကပ္သြားေတာ့..ခ်က္ခ်င္းက်ေနာ့္ဖက္ကိုခ်ိန္ရြယ္ထားတဲ့ဓါးဦးခၽြန္ကို
သူ.ဘယ္ဖက္ရင္အံုေပၚေျပာင္းျပန္ေထာက္ထားလိုက္ပီး..
ရွင္..ကပ္မလာနဲ.ေနာ္..ေတြ.တယ္မလား..က်မေသရဲတယ္..တကယ္ေျပာတာေနာ္..မလုပ္ရဲဘူးမထင္နဲ. သြားသြားမလာခဲ့နဲ.
အနီေလး..မလုပ္နဲ. ဒါျပႆနာရဲ.အေျဖမဟုတ္ေသးဘူး ဆိုတာ အနီေလးသိတယ္ေနာ္..
ဟင့္ဟင့္ဟင့္
အကိုအနီ.ကိုရင္နင့္ေအာင္ခ်စ္တာေနာ္..အကိုမညာခဲ့ဘူး.. ဒီလိုလုပ္လိုက္လို.အားလံုးပီးသြားမယ္မထင္နဲ. စိတ္ကုိေလွ်ာ့.. အကိုရွင္းျပမယ္..အကို.ကိုခ်စ္တယ္ဆို..လိမၼာတယ္..
...... ........ ...... ..... ..... .....
က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာတအားစိုးရိမ္ေနပီဗ်။ ပါးစပ္ကတဖြဖြေတာင္းပန္ေရရြတ္ရင္း လက္တစ္ကမ္းအကြာကိုေရာက္သြားပီ။ ျဖစ္ေနတဲ့အေျခေနထဲကေန က်ေနာ့္စိတ္ကုိအတည္ျငိမ္ဆံုးျဖစ္ေအာင္စု
စည္းပီးညာလက္ဖ်ားဆီစိတ္ကိုပို.လိုက္တယ္။ ပါးစပ္ကအာရံုလႊဲတဲ့အေနနဲ.တဖြဖြစကားေတြေျပာရင္း ဆတ္ကနဲ သိုင္းေျပာင္းျပန္အေျခခံတိုက္နည္းထဲကလို ညာလက္ကပုတ္၊ဘယ္လက္ကဓါး
ကိုဆြဲယူပီးေနာက္ျပန္လွဲအိပ္လိုက္ေတာ့ ကံေကာင္းေထာက္မစြာနဲ.က်ေနာ့္လက္ထဲဓါးဦးခၽြန္ေလးပါလာတယ္။ ပက္လက္လွဲေနရာက ခုန္ထလိုက္ရင္းလက္ထဲက ဓားကိုပြင့္ထြက္ေနတဲ့ေနာက္
ေဖးမီးဖိုေခ်ာင္တံခါးကေနျခံထဲကိုအားကုန္လႊင့္ပစ္လိုက္တယ္။ က်ေနာ့္အနီေလးကေတာ့ေႀကာင္ေတာင္ေတာင္ေလး မ်က္ရည္ေတြေတြက်လို.ေငးေနတံုးပဲ။ အတင္းေျပး၀င္သြားပီးအနီ.ကိုယ္
လံုးေလးကိုက်ေနာ္ဆြဲဖက္ထားမိတယ္။ ေဖ်ာ့ေတာ့အားနည္းေနတဲ့ ငါးရံ.ကိုယ္လံုးေလးဟာက်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲမွာေပ်ာ့ေခြပီး မတ္တပ္မရပ္ႏိုင္ေတာ့လို.က်ေနာ္ဆြဲေပြ.ထားရတယ္။ က်ေနာ္ကိုယ္
တိုင္လည္း စိတ္တအားလႈပ္ရွားလြန္းလို. မ်က္ရည္က်လို.က်မွန္းမသိျဖစ္ေနပီဗ်။
Comments
Post a Comment