အဝါေရာင္စိုက္ခင္း ၆
ခုတေလာကံနိမ့္ေနသလိုပဲ ညီအကိုတို႔။
အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္တဲ့ ဇာတ္ေတြေရးတဲ့ ေသခါနီး ႏွာဗူးစာေရးဆရာ၂ေယာက္ က်ေနာ့္ကို ၀ိုင္းသမ ေနႀကပါလားဗ်ာ။ ဒီႀကားထဲ က်ေနာ့္ကိုတင္မက ဖတ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုပါ ေစာ္ကားထားေသးတယ္။ ဒီေကာင္ေျပာသမွ် ယံုေနရင္လည္း(ခင္ဗ်ားတို႔ကပဲ ငႏံုေတြလိုလို) မတတ္ႏိုင္ဘူးေလးဘာေလးနဲ႔။ လူေတြကလည္းခက္တယ္ဗ်။
သမားရိုးက် ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္(ဖန္တရာေတ ဇာတ္ေက်ာရိုး) ေတြထဲလိုမဟုတ္ပဲ ေသြဖယ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါ သူတို႔စိတ္ေတြက လက္ခံႏိုင္ဖြယ္မရွိႀကဘူးေကာ။ ငါသာဆို ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘူး ေတ့ေတာင္ေတ့ထားမွေတာ့ အုပ္ပစ္လိုက္ပီေပါ့လို႔ေတြးေနႀကတာေနမယ္။
သူမ်ားမွာ ရည္းစားသနာ ရွိပါတယ္ဆိုေနမွ အေခ်ာင္၀င္ေအာင္းတယ္ဆိုတာ မေကာင္းမွန္း ညီအကိုတို႔လက္ခံႀကတယ္မလား။ ဒါဆို မင့္ဖာမင္း ဘာကိစၥ ပြတ္သီးပြတ္သတ္သြားလုပ္(ဟိုလူႀကီးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ အဖုတ္သြားလွ်က္)သလဲလို႔ေမးလာရင္ ဟုတ္ပါတယ္... က်ေနာ့္အမွားပါလို႔၀န္ခံပီးသားပဲဟာ။
တစ္ေယာက္ထဲ ဘ၀ကိုအထီးက်န္ဆန္ဆန္ျဖတ္သန္းရင္း အေဖာ္ရွာမိတဲ့ကာလမွာ အလည္အပတ္သြားရင္း ေသြးမေတာ္သားမစပ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္သြားတာပါလို႔ ေသခ်ာရွင္းျပခဲ့ပီးပါပီ။ ကိစၥက ထိပ္၀ေရာက္ေနမွ ဘာလို႔ရပ္သြားတာလဲဆိုေတာ့ကာ အဲ့ဒီမွာဗ်ာ သူက အေပၚကေနထိုင္ခ်ေနတံုး ေလွ်ာေလွ်ာလွ်ဴလွ်ဴ၀င္သြားခဲ့လို႔ကေတာ့
ဆက္ျဖစ္ပီဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပါဘူး။ ေမာင္ခ်မ္းကိုလည္း ဘာသားနဲ႔ထုထားတာမွတ္လို႔ ဟုတ္တယ္မလား။ ဒါေပမယ့္ ပိုေဇရွင္ေျပာင္းလိုက္တဲ့ တခဏတာမယ္ ဆန္းႀကယ္လွတဲ့ လူ႔စိတ္က အဲ့လိုမ်ိဳးေတြေလွ်ာက္ေတြးမိေတာ့တာကိုး။ (မေကာင္းဘူးထင္တယ္ဘာညာေပါ့) လိင္ကိစၥဆိုတာႀကီးကလည္း စိတ္က မ႑ိဳင္က် ေနေလေတာ့
ကာ ယာယီအားျဖင့္ လိင္စိတ္ခမ္းေျခာက္သြားတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အမွန္က ဒီေလာက္ရွင္းျပေနရေလာက္ေအာင္ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီေလာက္ဒံုးမေ၀းပါဘူး။ ဟိုလူေတြကို စပ္ျမင္ကပ္လို႔ဒီေလာက္ ေလရွည္ေနမိတာ။ ကိုေပါႀကီးကေတာ့ အရင္က ဘယ္ေလာက္ရိသဲ့သဲ့လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ၀င္ပီး ေျပာေဖာ္ရပါေသးတယ္။ ဒါပဲေလ။ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ မိုးထဲေရထဲေရာက္မွ ႀကံဳရဆံုရတာမလားဟင္းဟင္း။
ကိုင္း.. ေတာ္ပီဗ်ာ ေအေဘးႀကီးေတြလုပ္တာနဲ႔ အာရံုကိုေႏွာက္တယ္။ ဟိုက သူ႔ရည္းစားနဲ႔ျပတ္သြားတာႀကာပီတဲ့။ လြတ္လြတ္ကင္းကင္းပဲတဲ့။ ရထားနဲ႔လာေနပီတဲ့။ ဆက္ေျပာႀကစို႔လား ညီအကိုတို႔ ဟဲဟဲ။ ေမာင္ခ်မ္းကို ရိုးဂုဏ္ေလးနဲ႔ပဲ မွန္မွန္ေလးဆက္ေရးျပမယ္ေနာ္။
စေနေန႔မနက္ကထဲက လူက တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်။
နာရီတႀကည့္ႀကည့္ျဖစ္ေနပီဟီဟိ။ ဖုန္းခဏခဏေခၚေနမိတယ္။ ဘယ္ဘူတာေရာက္ေနပီလဲ။ ဗိုက္ဆာေနပီလား။ ဘာျပဳတယ္ညာျပဳတယ္ေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန႔က ေဆာင္းကာလ(ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ခါနီး) မႈန္မိႈင္းမိႈင္းရာသီဥတုမွာကို မိုးေတြက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ဗ်။ က်ေနာ့္ျမိဳ႕ကေလးက ပင္လယ္ေဘးမွာရွိတာဆိုေတာ့ ေလကလည္း
တ၀ွီး၀ွီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ရာသီဥတုအေတာ္ဆိုးေနတဲ့ကာလေပါ့။ ေန႔ခင္းမြန္းလြဲပိုင္းေရာက္ေတာ့ မိုးကာ အင္းက်ီနက္ျပာတစ္ထည္ေကာက္စြပ္ပီး မိုးေရေတြႀကားထဲမွာပဲ ျမိဳ႕အလယ္ေခါင္ဘူတာရံုဖက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ရထားက ဆိုက္သြားပီ။ ေျမေအာက္ဘူတာကေန အေပၚတက္ပီး စူတူတူရုပ္ကေလးနဲ႔ က်ေနာ့္ကိုေစာင့္ေနရွာတယ္။
က်ေနာ့္ကိုေတြ႕ေတာ့မွာ မ်က္နာက နည္းနည္းေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားတယ္။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းအတင္းဖက္ထားတာခံလိုက္ရေတာ့ လူလည္းရင္ေတြဘာေတြတုန္လို႔ဟီး။ သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္ကေလး ဆြဲယူပီး ေက်ာမွာလြယ္လိုက္ရင္း က်ေနာ့္ အခန္းရွိရာကို ပုခံုးေလးဖက္ရင္း တူတူေလွ်ာက္လာခဲ့ႀကတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာရွိလာျပန္ပီ။ အဲ့ဒီကာလက က်ေနာ္တခါက
ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ "ေမာင္ပူစီႏွင့္ဇာေဘာ္လီမမစန္း" ဇာတ္လမ္းထဲက အတိုင္း တကၠသိုလ္အေဆာင္မွာ က်ေနာ္ေန ေနဆဲကာလဗ်။ လံုျခံဳေရးဂိတ္ေတြဘာေတြနဲ႔ ၀င္းႀကီးထဲမွာ ေလးထပ္အေဆာင္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ တစ္ဘေလာက္ခ္ကို ေက်ာင္းသား၁၆ေယာက္ တစ္ေယာက္တစ္ခန္းစီအဲ့လိုမ်ိဳးေနရတဲ့ေနရာဗ်။ ေက်ာင္းသားဆိုလို႔ ေယာက်္ားေတြခ်ည္းပဲမဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းသူေတြေကာ
အကုန္လံုးေရာေနရတာ။ ေမဂ်ာေတြအတန္းေတြဘာေတြကအစ မတူဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ့္အခန္းမွာ ဧည့္သည္ေခၚအိပ္ခ်င္ရင္ ရီပို႔လုပ္ရတာကို ရႈပ္တယ္ဆိုပီး မလုပ္ထားဘူး။ ပီးေတာ့ က်ေနာ့္အခန္းက ေျမညီထပ္မွာ သပ္သပ္ႀကီးေလ။ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္က ဧည့္ခန္းနဲ႔မီးဖိုေခ်ာင္တြဲလွ်က္အခန္းဆိုေတာ့ အေပၚထပ္က ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႔ သိပ္အေျခေနမဟန္ဘူးဟီး။
ကဲေတာ္ပါပီ လိုရင္းဆက္ေျပာရေအာင္။
အေဆာင္ေရာက္ေတာ့ အသာေလး ေသာ့ဖြင့္ပီး ကိုယ့္အခန္းေလးထဲ ညီမေလးကို ေခၚသြင္းလိုက္တယ္။
ညီမေလးတစ္ေယာက္အေႏြးထည္အထူႀကီးေတြခၽြတ္ျပဳပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကုတင္ေသးေသးေလးေပၚ တက္လွဲလိုက္ရင္း ဗိုက္ဆာပီလို႔ ပူဆာလာေတာ့ ရယ္ဒီပဲခဏေလးေစာင့္ဆိုပီး မီးဖိုခန္းထဲ၀င္ ႀကက္ဥေမႊေႀကာ္ကို ဓါးနဲ႔ပါးပါးလွီးပီး အသီးအရြက္ စိမ္းစိမ္းစိုစိုေလးေတြနဲ႔ တရွဲရွဲအိုးပူတိုက္ထားတဲ့ အစိမ္းေႀကာ္၊ ႀကက္သားေႀကာ္၊ မက္လင္သီးခ်ဥ္ရည္နဲ႔ ထမင္းတစ္ပန္းျပား အခန္းထဲယူသြားလိုက္ပီး
က်ေနာ့္ စာႀကည့္စားပြဲေပၚမွာပဲ ျပင္ေပးလိုက္တယ္။ ခရီးပမ္းလာလို႔လားမသိဘူး တရွဴးရွဴးနဲ႔ အားရပါးရ အုပ္သြားတယ္။ စားေသာက္ပီးေတာ့ ခ်မ္းတယ္ဆိုပီး က်ေနာ့္အိပ္ယာေပၚ ျပန္တက္သြားပီး ဂြမ္းကပ္ႀကီးျခံဳပီး က်ေနာ့္ စာအုပ္စဥ္ေပၚက ဗမာမဂၢဇင္းတစ္အုပ္နဲ႔ ႏွပ္ေနတယ္ဗ်။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြေဆးေႀကာ သိမ္းျပဳပီး ေရေႏြးႀကမ္းခြက္ကေလး သူ႔အတြက္ယူလာေပးပီး ကုတင္ေဘးက ျပဴတင္း
ေပါက္ေဘာင္ေပၚတင္ထားေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဟိုနားထိုင္လိုက္ ဒီနားရပ္လိုက္ျဖစ္ေနပီ။ ဘယ္ကေနဘယ္လို ဇာတ္လမ္းစရမွန္းမသိဘူးရယ္ေလ ဟီး။ တကယ္ေျပာတာ လူက စိတ္လႈပ္ရွားေနတာဗ်။ ဟာ! ေသာက္ရူးနင့္ကို ခံခ်င္လို႔ ဒီအထိလို္က္လာတာ တက္အုပ္ပစ္လိုက္ လို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာခ်င္ေနႀကလိမ့္မယ္။ ဟုတ္တာေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေျပာခဲ့သလို သမီးရည္းစား
မဟုတ္ဘာမဟုတ္ႀကီးဆိုေတာ့ လူႏံုလူအ ေလး ေမာင္ခ်မ္းဘယ္က စရမွန္းကိုမသိတာဟီဟိ။ ကုလားထိုင္ေလးတစ္လံုးဆြဲယူလုိက္ပီး သူအိပ္ေနတဲ့ ကုတင္ေဘးမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ထိုင္ပီး သူ႔ကို ႏြားျပာႀကီးေအာက္သြားမရွိဆိုသလို ဟီးဟီးဆိုပီးရယ္ျပေနမိတယ္။ (မ်က္စိထဲျမင္ႀကည့္ႀကစမ္းပါ ဘယ္ေလာက္ေပါေတာေတာႏိုင္လိုက္သလဲလို႔ခြိ) ဒင္းကေတာ့ ခပ္တည္တည္ရယ္။ အဲ့လို ေသာင္တင္ေရမက်အေျခေန
ႀကီးကေန ခဏေနေတာ့ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္သြားတယ္။(ေဆာင္းတြင္းဖက္ဆိုေတာ့ ေန႔လည္၃နာရီေက်ာ္ရင္ကိုေမွာင္ပီ) ေညာင္းလာတယ္ ေရခ်ိဳးခ်င္တယ္ အကုိရာတဲ့။ အဲ့လိုမ်ိဳးလွမ္းေျပာလာေတာ့ က်ေနာ္ နည္းနည္းရင္ထိတ္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ေအာက္ဆံုးထပ္က ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာ မရွိဘူး။ ဒုတိယထပ္က ေက်ာင္းသူ၂ေယာက္(တရုတ္မနဲ႔ကုလားျဖဴမ) နဲ႔သူတို႔အထပ္မွာရွိတဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ အိမ္သာကို တူတူရွဲရတာဆို
ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေပါ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ေရခ်ိဳးခန္း၀တ္စံုကို သူ႔ကို၀တ္ခိုင္းလိုက္ပီး လူအလစ္မွာ အေပၚထပ္ကို အသာေလးေခၚသြားလိုက္တယ္။ မီးဖြင့္၊ ေရေႏြးပူပူေလးနဲ႔ ေရပန္းေလးဖြင့္ေပးပီး ကဲ!ေဟာ့ဒီစင္ ေပၚက ေခါင္းေလွ်ာက္ရည္ ဆပ္ျပာရည္ေတြက အကို႔ဟာ ယူသံုးလိုက္ဆိုပီး ျပန္ထြက္မလို႔လုပ္ေတာ့ ဟင့္အင္း! ေႀကာက္တယ္ တစ္ေယာက္ထဲမခ်ိဳးရဲဘူးတဲ့။ ေမာင္ခ်မ္းကို ကလည္း အေဖာ္သိပ္မလုပ္ေပးခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ကာ
အင္း.. ပီးေကာ ဆိုပီး တံခါးကို အတြင္းကေနေလာ့ခ္ခ်ပီး ေက်ာေပးသလိုလိုဘာလိုလိုလုပ္ရင္းေစာင့္ေပးေနလိုက္တယ္။
ဖင္တံုးလံုးေလးကို မသိမသာတစ္မ်ိဳး၊ သိသိသာသာတစ္မ်ိဳးလွမ္းရိႈးရင္း တဏွာစိတ္က ငယ္ထိပ္တက္ေနပီဆရာတို႔ေရဖူးးးး
အားလံုးပီးစီးပီဆိုေတာ့မွ အသာေလးလက္ဆြဲေခၚပီး ေအာက္ထပ္က က်ေနာ့္အခန္းထဲခပ္သုတ္သုတ္ေလးျပန္၀င္လာခဲ့ႀကတယ္။ မင့္ဟာက ဘာလို႔အဲ့လိုခိုးေႀကာင္ခိုး၀ွက္ေတြလုပ္ေနရတာလဲလို႔ေမးခ်င္ေနပီမလား။ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ရွက္္လို႔ပါဗ်ာ။ ေက်ာင္းသားျဖစ္ျဖစ္ေက်ာင္းသူျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အေဖာ္ကိုယ္ေခၚပီး အုပ္တာ ဘာဆန္းတာလိုက္လို႔ဟီး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ျပံဳးစိစိအႀကည့္ခံရမွာရွက္လို႔ဗ်။
က်ေနာ္ေျပာခဲ့ဖူးသလိုပဲ ေအာ၀တၳဳေတြေလွ်ာက္ေရးေနေပမယ့္ တကယ့္ေလာက က ေမာင္ခ်မ္းကို က အရွက္အေႀကာက္အင္မတန္ႀကီးတာကလား။ သူမ်ားအျမင္မွာဗ်ိဳင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိကေလးကိုးဟိ။ တခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြေကာင္မေတြဆို ကိုယ့္အခန္းမွာကိုယ္ ဘဲေတြ၊ေစာ္ေတြေခၚအုပ္ႀကတာ အိုးရက္စ္၊အား ဟားဒါး ဘာညာကြိကြေတြ ဆူညံေနတာ အတိုင္းသားႀကားေနရတယ္။ ေသာက္ရွက္ကိုမရွိႀကဘူးဗ်။ ဒီလူေတြႀကားထဲ သိကၡာေတာ္ရ
ဆရာေတာ္ႀကီးလိုလိုဘာလိုလို လုပ္ထားတာဆိုေတာ့ ဟီး ရွက္သလိုလိုဘာလိုလိုျဖစ္ေနလို႔ ပုန္းရိႈးကြယ္ရိႈးျဖစ္ေနတာဗ်။
အခန္းထဲျပန္ေရာက္ေတာ့ မရေတာ့ဘူးရယ္။
ေရခ်ိဳးတက္လာစ ေမႊးေတးေတးကိုယ္လံုးေလး အ၀တ္အစားေတြလဲပီးကာစ ကုတင္ေပၚအတက္မွာ အေနာက္ကေနသိုင္းဖက္ပစ္လိုက္မိတယ္။ က်ေနာ္သာ လူမဟုတ္ဘူး ႏြားသိုးႀကီးသာဆို ၀ပ္ထရိန္းးး ဆိုပီး ျမည္သံထြက္လာမလားပဲဟီး။ အဲ့မွာ ၂ေယာက္သားလံုးေထြးပီး ကုတင္ေပၚလဲက်သြားေရာ။ လံုးေနရင္း သူကေအာက္က က်ေနာ္က အေပၚကဖိထားရင္း ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးကို အတင္းစုပ္နမ္းပစ္လိုက္မိတယ္။ သူကလည္း မရုန္းတဲ့အျပင္
အားပါးတရက်ေနာ့္ဂုတ္ပိုးေတြကိုသိုင္းဖက္ပီး ျပန္နမ္းတယ္။ ေရလည္ႀကမ္းကုန္တာဆရာတို႔ေရ။ သူ၀တ္ထားတဲ့ တီရွပ္ကေလးကို အသာလွန္တင္လိုက္ေတာ့ ေအာက္က ဘာမွကိုမ၀တ္ထားတာ ခ်ိဳဗူးအိထြားထြားႀကီးက မီးေရာင္ေအာင္မွာဘြားကနဲပဲ။ အားရပါးရကို လက္၂ဖက္နဲ႔ဆုပ္ကိုင္ေခ်မႊပစ္လိုက္တယ္။ အကိုရာ! ဆိုပီး ရင္ေလးေကာ့တက္လာတယ္။ ေအာင့္ထားတာေတြက မ်ားေနပီဆိုေတာ့ကာ အခ်ိန္မဆြဲေတာ့ဘူး။ ညီမေလးရဲ႕ေအာက္က ဂြမ္းခံေဘာင္းဘီရွည္
အနီရဲရဲေလးကိုအတင္းဆြဲခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္။ (သူလည္းအလိုက္သတိနဲ႔ဖင္ျကြေပးရွာပါတယ္) ေဘာင္းဘီရွည္ေကာ အတြင္းခံပင္တီေလးပါ လိပ္ပီးပါလာတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းစုပ္၊ ခ်ိဳဗူးေတြကို လက္နဲ႔ဆုပ္ေခ်ကစားေနရာကေန၊ အဖုတ္ေဖာင္းေဖာင္းေလးကို စမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ အရည္ေတြစို႔ေနပီ။ အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ္ ေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ မပ်ိဳးျဖစ္ေတာ့ပဲ ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီကို ခၽြတ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ဒံုးပ်ံက ေသာက္ရမ္းတင္းမာနီရဲထားပီ။ ညီမေလးက ရင္ဖိုေနတဲ့
မ်က္နာေလးနဲ႔ ေျဖာင္းကနဲထြက္က်လာတဲ့ က်ေနာ့္ဒံုးပ်ံကို ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ထားရင္း ေမာ့ႀကည့္ေနတယ္။ ကဲ!ႀကာပါတယ္ လာထားဆိုပီး အဖုတ္၀မွာေတ့ထားလိုက္တယ္။ အထည့္ခံရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနတဲ့ ညီမေလးက မ်က္နာေလးရႈံ႕ပီး မ်က္လံုးစံုမွိတ္ထားတယ္။ အားနဲ႔ဖိထည့္ပစ္လိုက္ေတာ့ စီးစီးပိုင္ပိုင္ပဲ၀င္သြားတယ္။ ေရလည္ႀကပ္ပီးစီးေနတာဗ်ာ။ အသြင္းအထုတ္ေတြဘာေတြလုပ္မေနဘူး။ တစ္ခါထဲတဆံုးထည့္ပစ္လိုက္တာ။ လူကိုအံမနည္းႀကိတ္ထားရတယ္။
ဆီးခံုျခင္းထိသြားေတာ့မွ ခ်ိဳဗူး၂လံုးကို စံုကိုင္ထားရင္း ျပန္ထုတ္တယ္၊ျပန္သြင္းတယ္။ ျပန္ထုတ္တယ္၊ျပန္သြင္းတယ္။ ထုတ္တယ္၊သြင္းတယ္။ ၄-၅ခ်က္ ၁၀ခ်က္ ၁၁-၁၂ ... က်ေနာ့္တစ္ကိုယ္လံုးတုန္သြားတယ္။ တင္ပါးေတြခြက္သြားတဲ့အထိညွစ္လိုက္မိတယ္။ ဘာမွန္းကိုမသိလိုက္ပဲ သုတ္ရည္ပူပူေတြပန္းထည့္လိုက္မိတယ္။ ဟာကြာ .. သြားပါပီဆိုပီး အဲ့ဒီေတာ့မွသတိထားလိုက္မိတယ္။ ဟားဟား ဘာမွေတာင္မလုပ္ရေသးဘူး ပီးသြားတာေလ။
ေကာင္းႀကေသးရဲ႕လားဆရာတို႔ရယ္။ ေဆာင့္ဖို႔ေနေနသာသာ၊ ဘာမွမလုပ္ရေသးဘူး။ ပန္းထြက္ကုန္ပီဟီးးး။
ညီမေလးရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ ေမွာက္လွ်က္ အိပ္ခ်လိုက္ရင္း တစ္ကိုယ္လံုး တသိမ့္သိမ့္တုန္ခါသြားတဲ့ ေအာ္ရယ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။
ေအာက္က က်ေနာ့္ညီမေလးကေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ေလးျငိမ္ခံေနရင္း စိတ္ပ်က္သြားရွာတယ္။ ကိုင္း ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲဗ်ာ။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္ေတြ႕မဟုတ္ပဲ ေအာဇာတ္လမ္းဆို ေရလည္ လွန္ျပန္ေနေအာင္ ဆက္ဆံႀကပါတယ္ဆိုပီး ေလွ်ာက္ေရးပီေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္လူပ်ိဳေပါက္ကေလးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမနဲ႔ေသခ်ာမဆက္ဆံတာက ႀကာလွပီေလ။ ပီးေတာ့ စိတ္တအားလႈပ္ရွားေနတာ။ စိတ္တအားထေနတာကို သတိမမူမိေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မထိန္းလိုက္ႏိုင္ခင္မွာ
တပ္ထြက္ႀကီး(တပ္ႀကပ္ႀကီးရဲ႕ေဘာ္ဒါဟီးဟီး) ျဖစ္သြားတယ္။ လူလည္း ဖိုးသိုးဖတ္သပ္ႀကီးဗ်ာ။ အားမလိုအားမရ။ ညီမေလးခမ်ာလည္း အေသအေႀကအားခဲထားရွာမွာ ခုေတာ့ သြားရွာပါေပါ့လားဟီး။ ပန္းထုတ္ပစ္တဲ့ဟာေတြက ဒေလာေဟာဗ်။ (ႏွစ္ခ်ိဳ႕၀ိုင္ေတြဟဲဟဲ) အသာေလး တစ္ရွဴးစေလးခံပီးမွ ဆြဲထုတ္လိုက္ရတယ္။ သူ႔ဟာေလးကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာသုတ္ေပး၊ ကိုယ့္ဖာကိုယ္လည္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္.. ရွက္ရွက္နဲ႔ေဘာင္းဘီေတြဘာေတြျပန္၀တ္(သူကေတာ့ ဘာမွျပန္မ၀တ္ပဲ
ေစာင္ဆြဲျခံဳပီး ေခြအိပ္ေနတယ္) က်ေနာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းသိေတာ့ နဖူးေလးေမႊး၊ပါးေလးေမႊးရင္း သူ႔ကို ခြပီးဖက္ထားေပးရင္း ၂ေယာက္သားျငိမ္ျငိမ္ေလးအိပ္ေနရာက အိပ္ေပ်ာ္သြားႀကတယ္။
ည၈နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ ဆတ္ကနဲျပန္ႏိုးလာတယ္။
လူက ခဏမွိန္းလိုက္ရေတာ့ လန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္သြားပီ။ အိပ္ယာထဲကထ အခန္းထဲက ေဘစင္မွာ မ်က္နာသစ္၊သြားတိုက္၊ ေရေအးေအးတစ္ခြက္ေသာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ညီမေလးလည္း ျပန္ႏိုးလာတယ္။ ေရဆာတယ္တဲ့။ ေရတစ္ခြက္တိုက္လိုက္တယ္။ ေရေသာက္ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေပါင္ႀကားကို လွမ္းႀကည့္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေဘာင္းဘီေလွ်ာခ်ပီး သူႀကည့္ေနတဲ့ဟာကို ျပလိုက္တယ္။ ေငါက္ေတာက္ရမ္းတမ္းနဲ႔ အနီရဲရဲဒံုးပ်ံေလဟီး။
ခ်ာဂ်င္ျပန္ျပည့္ထားပီဆိုေတာ့ မတ္ေနတာပဲ။ က်ေနာ့္ဒံုးပ်ံကို ေငးႀကည့္ရင္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကို လွ်ာနဲ႔သပ္ေနတယ္။ အသာေလး အေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးပီး ခါးေကာ့ေပးလိုက္ေတာ့ အလိုလို လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ လာဆုပ္ကိုင္လာတယ္။ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ကေလးေတြ လုပ္ေပးလာတယ္။ ဘယ္ရမလဲဗ်ာ။ သူ႔အိမ္မွာ တံုးက က်ေနာ္သူ႔အဖုတ္လွ်က္ထားေပးပီးေလ။ ခုသူ႔အလွည့္ေပါ့။ ခါးကို ပိုပီးေကာ့ပစ္လိုက္တယ္။ မ်က္နာေလးနား ဒံုးပ်ံႀကီးကပ္လာတယ္။ တစ္ခ်က္ေမာ့ႀကည့္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ ႏႈတ္ခမ္း၂လႊာထဲ ထိပ္ဖူးကို ညွပ္ပီးစုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ခုမွ အရသာကို အားရပါးရခံစားရေတာ့တာဗ်ိဳ႕။ ေကာင္းခ်က္။ ငံုထားရင္း ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္လုပ္ေပးလာေတာ့ အရွိန္တက္လာပီ။ ကုတင္ေပၚေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းတင္၊ ႀကမ္းျပင္ေပၚတစ္ေခ်ာင္းေထာက္ထားရင္း သူ႔ေခါင္းေလးကို လက္၂ဖက္နဲ႔ထိန္းရင္း ပါးစပ္ထဲကို ေကာ့ေကာ့ပီးသြင္းေတာ့တာေပါ့။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အရွိန္လြန္လြန္သြားတဲ့ အခါ အသက္ရွဴမ၀ရွာလို႔ေနမယ္။ နည္းနည္းရုန္းခ်င္တယ္။
က်ေနာ္ကလည္း ေခါင္းကိုလက္၂ဖက္နဲ႔ ညွပ္ထားတာမလႊတ္ေပးဘူး(လူယုတ္မာႀကီးပါဗ်ာဟီး) အဲ့ဒီမွာ အရွိိန္လြန္လြန္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ထိျဖစ္သြားလဲဆို ဒံုးပ်ံအေခ်ာင္းရွည္ႀကီး ဆံုးခါနီးအထိထိုးထည့္ပစ္လိုက္ေတာ့ အာေခါင္ထိေရာက္ပီး အဟြတ္အဟြတ္ ေအာ့ေ၀ါ့ ဆိုပီး အန္ခ်င္သလိုျဖစ္သြားေတာ့မွ ဟယ္! လက္လြန္ကုန္ပီဆိုပီး ဆြဲထုတ္လိုက္ရတယ္။
ရင္ဘတ္ကို လက္ကေလးနဲ႔ဖိပီး က်ေနာ့္ေပါင္ကို လက္သီးဆုပ္ကေလးနဲ႔ထုရင္း .. အဟြတ္အဟြတ္ျဖစ္ေနရွာတယ္။ အကို! ရွင္အရမ္းဆိုးတယ္သိလား တဲ့ မ်က္ရည္ေလး၀ိုင္းလို႔ က်ေနာ့္ကို ငိုမဲ့မဲ့ေျပာေတာ့မွ သနားသြားတယ္။ အသာေလးအိပ္ယာေပၚတက္ပီး ေစာင္ေတြကိုဆြဲလွပ္၊ ေပါင္ႀကားထဲေဆာင့္ေႀကာင့္ေလးထိုင္ အဖုတ္၀မွာေတ့ပီး ဒံုးပ်ံကိုဖိသြင္းလိုက္တယ္။ တဇြိဇြိအရသာနဲ႔အတူ ထစ္ကနဲထစ္ကနဲျဖစ္ရင္း ၀င္သြားတယ္။ အသက္ကိုမွန္မွန္ရွဴသြင္းရင္း တစ္ခ်က္ခ်င္းအသြင္းအထုတ္မွန္မွန္ေလး
လုပ္ေနတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပထမတစ္ခါလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေသြးေအးေအးနဲ႔ (ဘႀကီးေထာင္လို) ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ခံစားေတာ့တာ။ ညီမေလးခမ်ာ ပထမေတာ့ အံႀကိတ္ခံရွာပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း လူဆိုးႀကီး ေ၀သာလီခ်မ္းကိုရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ေဆာင့္ခ်က္ေတြက မာန္ပါေလပီဆိုေတာ့ကာ အေမ့.. အကိုရယ္..ေျဖးေျဖး..ဟာ..ဟာ.. မရေတာ့ဘူး.. မရေတာ့ဘူးဆိုပီး ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းလာေတာ့တာေပါ့။ (အဲ့ဒီမရေတာ့ဘူး မရေတာ့ဘူးလို႔ေအာ္သံႀကားရင္ အေသသာ ပိတ္ေဆာင့္ပစ္လိုက္ အဖုတ္ကေလး
အတြင္းသားေတြက ရႈံ႕ပြရံႈႈ႕ပြျဖစ္လာပီး အတင္းဆြဲညွစ္လာလိမ့္မယ္ ဆိုလိုတာက သူပီးခ်င္တာကို မခံနိုင္ေတာ့ပဲ ကေယာင္ကတမ္း မရေတာ့ဘူး မရေတာ့ဘူးလို႔ ေလွ်ာက္ေအာ္တာမွန္း က်ေနာ္ရိပ္မိလိုက္တယ္) ပထမ ေလးေလးမွန္မွန္၅မိနစ္ေလာက္ပဲေဆာင့္ေနရာက အရွိန္ရလာေတာ့ ဆက္တိုက္ အသားကုန္ဗ်င္းေတာ့တာ မိနစ္၂၀ေလာက္ႀကာမယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္လည္း မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ပန္းထုတ္ရင္းပီးသြားေရာ။ ဇီးရိုးဒီဂရီေလာက္ပဲရွိေတာ့တဲ့ အပူခ်ိန္မွာ လူကိုအိုက္လြန္းလို႔ အ၀တ္မကပ္ေတာ့ဘူးဟီဟိ။
ဖင္တံုးလံုးခၽြတ္ပီး ၂ေယာက္သားဖက္လို႔ျငိမ္က်သြားႀကတယ္။
အဲ့ဒီမွာ အိပ္ေနတဲ့ ေျမြနဂါးႏိုးလာေတာ့တာပဲ။
ခဏမွိန္းလိုက္။ ျပန္ထလိုက္ ထပ္ဗ်င္းလိုက္။ ေရထေသာက္လိုက္။ ျပန္အိပ္လိုက္။ ထပ္အုပ္လိုက္။ မိုးကိုလင္းတဲ့အထိပဲ ဟီး။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခါဆို သနားစရာေလးဗ်ာ။ က်ေနာ္သူ႔ကို ကုတင္ေဇာင္းမွာ ေပါင္၂ေခ်ာင္းျဖဲခိုင္းထားပီး အေသအုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ အကို! ခဏေလးရပ္ေပးပါ ခဏေလးရပ္ေပးပါဆိုပီး အတင္းေတာင္းပန္လို႔ရပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ညီမေလးေသေတာ့မယ္ ဘာျဖစ္မွန္းမသိဘူးတဲ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြက တအားျမန္ေနတာ။ (အမွန္ကဆက္တိုက္ဆက္တိုက္ပီးလြန္းလို႔ျဖစ္တာဗ်) အဲ့ဒီေတာ့မွဒီပိုေဇရွင္နဲ႔ဆို
ငါေတာ့ လူသတ္မႈျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုပီး အသာေလး ေဘးတိုက္ေခြအိပ္ခိုင္းပီး ဖင္တစ္ျခမ္းဆြဲမ တစ္ခ်က္ခ်င္းေဆာင့္တဲ့ အေနအထားနဲ႔ မွိန္းပီးဆက္ေဆာ္ရေတာ့တာ။ သူလည္း မွိန္းပီးဇိမ္ယူလို႔ရတာေပါ့ေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တေန႔ေရာက္သြားေရာ။ သူက ေနာက္တစ္ညထပ္မအိပ္ႏိုင္ဘူးေလ။ တနင္းလာမနက္ လက္ခ်ာရွိတယ္တဲ့။ ေန႔လည္ရထားနဲ႔ျပန္လိုက္မွရမွာ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေတာင္နဲ႔ေျမွာက္ျဖစ္ေနေတာ့ မလြယ္ပါဘူးဗ်ာ။ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတယ္။ ၀ေအာင္လင္ေအာင္ေတာင္ မအုပ္လိုက္ရပဲျပန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့
ဟာတာတာႀကီး။ ပိုေဇရွင္ေတာင္ မစံုေသးဘူးအဟီး။
မနက္၁၀နာရီေလာက္ေနေတာ့ မနက္စာေကၽြး၊ သူ႔အထုပ္အပိုးေတြျပင္ေပးပီးေတာ့ က်ေနာ္ေရခဏေျပးခ်ိဳးလိုက္ေသးတယ္။ ေရခ်ိဳးတက္လာေတာ့ သူ႔အေရွ႕မွ ေရခ်ိဳးခန္း၀တ္စံု ခါးကႀကိဳးကိုေျဖျပလိုက္ေတာ့ ေတာင္မတ္ေနတဲ့ဟာႀကီးက ထြက္က်လာျပန္တယ္။ အဲ့ဒီႀကီးကိုေငးပီး ဟင္းးး ကနဲသက္ျပင္းခ် .. ဘာလုပ္ေပးရမလဲ စုပ္ေပးမယ္ပီးလိုက္တဲ့။ ဟင့္အင္း! တစ္ေႀကာင္းထပ္ဆြဲမယ္လို႔ခြိ။ ဘာမွမေျပာရွာပါဘူး။ သေဘာပါဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေခါင္းငံု႔ေနတယ္။ အဖုတ္နဲ႔ဒံုးပ်ံက သိပ္အေႀကာင္းမသိေသးေတာ့
သိပ္ေသာင္းက်န္းလို႔မျဖစ္ေသးေတာ့ကာ အသာေလး ေလွႀကီးထိုးရိုးရိုးနဲ႔ တစ္ေႀကာင္းခပ္သုတ္သုတ္ဆြဲပီး ျမန္ျမန္ပီးလိုက္တယ္။ အားေတာ့သိပ္မရလိုက္ဘူး။ ဘူတာရံုလိုက္ပို႔ေတာ့ က်ေနာ့္ကို မခြဲခ်င္တဲ့ငိုမဲ့မဲ့မ်က္နာေလးနဲ႔ ရထားေပၚပါသြားရွာတယ္။ စိတ္ေတာ့ ထိခိုက္တယ္ဗ်ာ။ အေ၀းႀကီးကလာပီး က်ေနာ္လုပ္သမွ်လာခံ၊ ခုေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ထဲမ်က္နာငယ္ေလးနဲ႔ အေ၀းႀကီးျပန္သြားရွာပီ။ က်ေနာ္လည္း အေဆာင္ျပန္လာပီး ထမင္းတစ္နပ္၀၀စားပီး ထိုးအိပ္ပစ္လိုက္တယ္။ တေရးႏိုးလာေတာ့ ညေနေစာင္းေနပီ။ ညီမေလးကိုဖုန္း
ေခၚလိုုက္ေတာ့ ႀကားက ဘူတာတစ္ခုမယ္(သူ႔ျမိဳ႕ဖက္ကိုဆက္သြားဖို႔) ရထားေနာက္တစ္စင္းေျပာင္းစီးဖုိ႔ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္တဲ့။ ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။ ေကာ့လွန္ေနေအာင္ေအးတဲ့ ရာသီဥတုမႈန္မိႈင္းမိႈင္းႀကီးမွာ တစ္ညလံုးက်ေနာ္အုပ္ထားေပးတဲ့ ဒဏ္နဲ႔ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနရွာမယ့္ ပံုစံေလးကို ျမင္ေနမိတာကိုးဗ်။ ဒါနဲ႔ဖုန္းကို မခ်ပဲဆက္တိုက္စကားေတြေျပာေပးေနမိတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေနာက္ဆံုးသူ႔အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိပဲ။
ေနာက္ရက္ေတြႀကေတာ့ အလြမ္းသယ္ႀကတာေပါ့ဗ်ာ။
မ၀ေသးဘူး ဘယ္လိုထပ္ေတြ႕ႀကမလဲဘာညာေပါ့။ သူကလည္း အုပ္ခဲ့သမွ်အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဟာသေလးေႏွာက်ေနာ္စျမံဳ႕ျပန္တဲ့ အခါတိုင္း ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ အကိုကြာ! အာကြာ! ရွက္တယ္ ေတာ္ဘီ ဘာညာဆိုပီး ဟန္အမူရာေလးပိုလို႔ေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီမွာသိပ္မႀကာလိုက္ဘူး။ ဒီဇင္ဘာပိတ္ရက္ရွည္ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ ပိတ္ရက္ေတြနီးလာေလေလ က်ေနာ္တို႔၂ေယာက္လံုးရင္အခုန္ျမန္ေလေလေပါ့ဗ်ာ။ ပံုမွန္ဒီဇင္ဘာလဆို သူက အိမ္ျပန္ေနႀကတဲ့။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မျပန္ဘူးဆိုပဲ။ သူနဲ႔တူတူအိမ္ငွါးေနတဲ့ အျဖဴမ၂ေယာက္က သူတို႔
ထံုးစံအရ ခရစၥမတ္အမွီ အိမ္ျပန္ႀကမယ္ဆိုေတာ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ထဲက်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မွာေလ။ သူက အစီအစဥ္ေတြဆြဲေနပီ။ အကိုလာခဲ့ က်မဆီတဲ့။ အ၀ါေရာင္စိုက္ခင္းေတြ၊ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ေတြ၊ ဆိုက္ပရက္စ္ပင္ေတာအုပ္ေတြရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းေတြဖက္ ေျခလ်င္တူတူသြားႀကရေအာင္တဲ့။ တစ္အိမ္လံုးမွာလည္း ညီမေလးတစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့မွာဆိုေတာ့ ေႀကာက္တယ္တဲ့ဟီဟိ။ က်ေနာ့္မလဲ သိပ္မသြားခ်င္ရွာဘူး တစ္ရက္တစ္ရက္ ပိတ္ရက္ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစ ဆိုပီး ဆုေတာင္းေနရတာဟီး။ ဘူတာရံုအိုေလးရွိတဲ့ မႈန္ကုတ္ကုတ္ျမိဳ႕ကေလး
ထဲမွာ ဆံပင္ဂုတ္၀ဲမေလး က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနပီဆိုတာ သိေနရေတာ့ အလိုလိုကို အထုပ္အပိုးေတြျပင္ပီး ေျခတျကြျကြေပါ့။
အင္မတန္ျပင္းထန္တဲ့ အခ်စ္ဇာတ္ႀကမ္းတိုက္ပြဲေတြေနာက္တစ္ပို႔စ္မွာ လာပါေတာ့မယ္ ညီအကိုတို႔ခင္ဗ်ား
အိမ္ေထာင္ေရးေဖာက္ျပန္တဲ့ ဇာတ္ေတြေရးတဲ့ ေသခါနီး ႏွာဗူးစာေရးဆရာ၂ေယာက္ က်ေနာ့္ကို ၀ိုင္းသမ ေနႀကပါလားဗ်ာ။ ဒီႀကားထဲ က်ေနာ့္ကိုတင္မက ဖတ္ေနတဲ့ ခင္ဗ်ားတို႔ကိုပါ ေစာ္ကားထားေသးတယ္။ ဒီေကာင္ေျပာသမွ် ယံုေနရင္လည္း(ခင္ဗ်ားတို႔ကပဲ ငႏံုေတြလိုလို) မတတ္ႏိုင္ဘူးေလးဘာေလးနဲ႔။ လူေတြကလည္းခက္တယ္ဗ်။
သမားရိုးက် ျဖစ္ရိုးျဖစ္စဥ္(ဖန္တရာေတ ဇာတ္ေက်ာရိုး) ေတြထဲလိုမဟုတ္ပဲ ေသြဖယ္ေနတဲ့ အျဖစ္အပ်က္ေတြ ဖတ္လိုက္ရတဲ့အခါ သူတို႔စိတ္ေတြက လက္ခံႏိုင္ဖြယ္မရွိႀကဘူးေကာ။ ငါသာဆို ဘာမွမစဥ္းစားေတာ့ဘူး ေတ့ေတာင္ေတ့ထားမွေတာ့ အုပ္ပစ္လိုက္ပီေပါ့လို႔ေတြးေနႀကတာေနမယ္။
သူမ်ားမွာ ရည္းစားသနာ ရွိပါတယ္ဆိုေနမွ အေခ်ာင္၀င္ေအာင္းတယ္ဆိုတာ မေကာင္းမွန္း ညီအကိုတို႔လက္ခံႀကတယ္မလား။ ဒါဆို မင့္ဖာမင္း ဘာကိစၥ ပြတ္သီးပြတ္သတ္သြားလုပ္(ဟိုလူႀကီးစကားနဲ႔ေျပာရရင္ အဖုတ္သြားလွ်က္)သလဲလို႔ေမးလာရင္ ဟုတ္ပါတယ္... က်ေနာ့္အမွားပါလို႔၀န္ခံပီးသားပဲဟာ။
တစ္ေယာက္ထဲ ဘ၀ကိုအထီးက်န္ဆန္ဆန္ျဖတ္သန္းရင္း အေဖာ္ရွာမိတဲ့ကာလမွာ အလည္အပတ္သြားရင္း ေသြးမေတာ္သားမစပ္ဆိုေတာ့ ျဖစ္သြားတာပါလို႔ ေသခ်ာရွင္းျပခဲ့ပီးပါပီ။ ကိစၥက ထိပ္၀ေရာက္ေနမွ ဘာလို႔ရပ္သြားတာလဲဆိုေတာ့ကာ အဲ့ဒီမွာဗ်ာ သူက အေပၚကေနထိုင္ခ်ေနတံုး ေလွ်ာေလွ်ာလွ်ဴလွ်ဴ၀င္သြားခဲ့လို႔ကေတာ့
ဆက္ျဖစ္ပီဆိုတာ ေဗဒင္ေမးစရာမလိုပါဘူး။ ေမာင္ခ်မ္းကိုလည္း ဘာသားနဲ႔ထုထားတာမွတ္လို႔ ဟုတ္တယ္မလား။ ဒါေပမယ့္ ပိုေဇရွင္ေျပာင္းလိုက္တဲ့ တခဏတာမယ္ ဆန္းႀကယ္လွတဲ့ လူ႔စိတ္က အဲ့လိုမ်ိဳးေတြေလွ်ာက္ေတြးမိေတာ့တာကိုး။ (မေကာင္းဘူးထင္တယ္ဘာညာေပါ့) လိင္ကိစၥဆိုတာႀကီးကလည္း စိတ္က မ႑ိဳင္က် ေနေလေတာ့
ကာ ယာယီအားျဖင့္ လိင္စိတ္ခမ္းေျခာက္သြားတယ္ေပါ့ဗ်ာ။ အမွန္က ဒီေလာက္ရွင္းျပေနရေလာက္ေအာင္ခင္ဗ်ားတို႔ ဒီေလာက္ဒံုးမေ၀းပါဘူး။ ဟိုလူေတြကို စပ္ျမင္ကပ္လို႔ဒီေလာက္ ေလရွည္ေနမိတာ။ ကိုေပါႀကီးကေတာ့ အရင္က ဘယ္ေလာက္ရိသဲ့သဲ့လုပ္ခဲ့ေပမယ့္ ၀င္ပီး ေျပာေဖာ္ရပါေသးတယ္။ ဒါပဲေလ။ မိတ္ေဆြေကာင္းဆိုတာ မိုးထဲေရထဲေရာက္မွ ႀကံဳရဆံုရတာမလားဟင္းဟင္း။
ကိုင္း.. ေတာ္ပီဗ်ာ ေအေဘးႀကီးေတြလုပ္တာနဲ႔ အာရံုကိုေႏွာက္တယ္။ ဟိုက သူ႔ရည္းစားနဲ႔ျပတ္သြားတာႀကာပီတဲ့။ လြတ္လြတ္ကင္းကင္းပဲတဲ့။ ရထားနဲ႔လာေနပီတဲ့။ ဆက္ေျပာႀကစို႔လား ညီအကိုတို႔ ဟဲဟဲ။ ေမာင္ခ်မ္းကို ရိုးဂုဏ္ေလးနဲ႔ပဲ မွန္မွန္ေလးဆက္ေရးျပမယ္ေနာ္။
စေနေန႔မနက္ကထဲက လူက တုန္တုန္ယင္ယင္ျဖစ္ေနတယ္ဗ်။
နာရီတႀကည့္ႀကည့္ျဖစ္ေနပီဟီဟိ။ ဖုန္းခဏခဏေခၚေနမိတယ္။ ဘယ္ဘူတာေရာက္ေနပီလဲ။ ဗိုက္ဆာေနပီလား။ ဘာျပဳတယ္ညာျပဳတယ္ေပါ့။ မွတ္မွတ္ရရ အဲ့ဒီေန႔က ေဆာင္းကာလ(ဒီဇင္ဘာ ေက်ာင္းရက္ရွည္ပိတ္ခါနီး) မႈန္မိႈင္းမိႈင္းရာသီဥတုမွာကို မိုးေတြက တေဖ်ာက္ေဖ်ာက္နဲ႔ဗ်။ က်ေနာ့္ျမိဳ႕ကေလးက ပင္လယ္ေဘးမွာရွိတာဆိုေတာ့ ေလကလည္း
တ၀ွီး၀ွီးနဲ႔ဆိုေတာ့ ရာသီဥတုအေတာ္ဆိုးေနတဲ့ကာလေပါ့။ ေန႔ခင္းမြန္းလြဲပိုင္းေရာက္ေတာ့ မိုးကာ အင္းက်ီနက္ျပာတစ္ထည္ေကာက္စြပ္ပီး မိုးေရေတြႀကားထဲမွာပဲ ျမိဳ႕အလယ္ေခါင္ဘူတာရံုဖက္ကို ထြက္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ္ေရာက္သြားေတာ့ ရထားက ဆိုက္သြားပီ။ ေျမေအာက္ဘူတာကေန အေပၚတက္ပီး စူတူတူရုပ္ကေလးနဲ႔ က်ေနာ့္ကိုေစာင့္ေနရွာတယ္။
က်ေနာ့္ကိုေတြ႕ေတာ့မွာ မ်က္နာက နည္းနည္းေပ်ာ့ေပ်ာင္းသြားတယ္။ ေတြ႕ေတြ႕ခ်င္းအတင္းဖက္ထားတာခံလိုက္ရေတာ့ လူလည္းရင္ေတြဘာေတြတုန္လို႔ဟီး။ သူ႔ေက်ာပိုးအိတ္ကေလး ဆြဲယူပီး ေက်ာမွာလြယ္လိုက္ရင္း က်ေနာ့္ အခန္းရွိရာကို ပုခံုးေလးဖက္ရင္း တူတူေလွ်ာက္လာခဲ့ႀကတယ္။ ဒီေနရာမွာ ေျပာစရာရွိလာျပန္ပီ။ အဲ့ဒီကာလက က်ေနာ္တခါက
ေရးခဲ့ဖူးတဲ့ "ေမာင္ပူစီႏွင့္ဇာေဘာ္လီမမစန္း" ဇာတ္လမ္းထဲက အတိုင္း တကၠသိုလ္အေဆာင္မွာ က်ေနာ္ေန ေနဆဲကာလဗ်။ လံုျခံဳေရးဂိတ္ေတြဘာေတြနဲ႔ ၀င္းႀကီးထဲမွာ ေလးထပ္အေဆာင္ေတြအမ်ားႀကီးနဲ႔ တစ္ဘေလာက္ခ္ကို ေက်ာင္းသား၁၆ေယာက္ တစ္ေယာက္တစ္ခန္းစီအဲ့လိုမ်ိဳးေနရတဲ့ေနရာဗ်။ ေက်ာင္းသားဆိုလို႔ ေယာက်္ားေတြခ်ည္းပဲမဟုတ္ဘူး။ ေက်ာင္းသူေတြေကာ
အကုန္လံုးေရာေနရတာ။ ေမဂ်ာေတြအတန္းေတြဘာေတြကအစ မတူဘူး။ ထံုးစံအတိုင္း ကိုယ့္အခန္းမွာ ဧည့္သည္ေခၚအိပ္ခ်င္ရင္ ရီပို႔လုပ္ရတာကို ရႈပ္တယ္ဆိုပီး မလုပ္ထားဘူး။ ပီးေတာ့ က်ေနာ့္အခန္းက ေျမညီထပ္မွာ သပ္သပ္ႀကီးေလ။ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္က ဧည့္ခန္းနဲ႔မီးဖိုေခ်ာင္တြဲလွ်က္အခန္းဆိုေတာ့ အေပၚထပ္က ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြဆင္းလိုက္တက္လိုက္နဲ႔ သိပ္အေျခေနမဟန္ဘူးဟီး။
ကဲေတာ္ပါပီ လိုရင္းဆက္ေျပာရေအာင္။
အေဆာင္ေရာက္ေတာ့ အသာေလး ေသာ့ဖြင့္ပီး ကိုယ့္အခန္းေလးထဲ ညီမေလးကို ေခၚသြင္းလိုက္တယ္။
ညီမေလးတစ္ေယာက္အေႏြးထည္အထူႀကီးေတြခၽြတ္ျပဳပီးေတာ့ က်ေနာ့္ကုတင္ေသးေသးေလးေပၚ တက္လွဲလိုက္ရင္း ဗိုက္ဆာပီလို႔ ပူဆာလာေတာ့ ရယ္ဒီပဲခဏေလးေစာင့္ဆိုပီး မီးဖိုခန္းထဲ၀င္ ႀကက္ဥေမႊေႀကာ္ကို ဓါးနဲ႔ပါးပါးလွီးပီး အသီးအရြက္ စိမ္းစိမ္းစိုစိုေလးေတြနဲ႔ တရွဲရွဲအိုးပူတိုက္ထားတဲ့ အစိမ္းေႀကာ္၊ ႀကက္သားေႀကာ္၊ မက္လင္သီးခ်ဥ္ရည္နဲ႔ ထမင္းတစ္ပန္းျပား အခန္းထဲယူသြားလိုက္ပီး
က်ေနာ့္ စာႀကည့္စားပြဲေပၚမွာပဲ ျပင္ေပးလိုက္တယ္။ ခရီးပမ္းလာလို႔လားမသိဘူး တရွဴးရွဴးနဲ႔ အားရပါးရ အုပ္သြားတယ္။ စားေသာက္ပီးေတာ့ ခ်မ္းတယ္ဆိုပီး က်ေနာ့္အိပ္ယာေပၚ ျပန္တက္သြားပီး ဂြမ္းကပ္ႀကီးျခံဳပီး က်ေနာ့္ စာအုပ္စဥ္ေပၚက ဗမာမဂၢဇင္းတစ္အုပ္နဲ႔ ႏွပ္ေနတယ္ဗ်။ ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြေဆးေႀကာ သိမ္းျပဳပီး ေရေႏြးႀကမ္းခြက္ကေလး သူ႔အတြက္ယူလာေပးပီး ကုတင္ေဘးက ျပဴတင္း
ေပါက္ေဘာင္ေပၚတင္ထားေပးလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီေနာက္ေတာ့ က်ေနာ္ ဟိုနားထိုင္လိုက္ ဒီနားရပ္လိုက္ျဖစ္ေနပီ။ ဘယ္ကေနဘယ္လို ဇာတ္လမ္းစရမွန္းမသိဘူးရယ္ေလ ဟီး။ တကယ္ေျပာတာ လူက စိတ္လႈပ္ရွားေနတာဗ်။ ဟာ! ေသာက္ရူးနင့္ကို ခံခ်င္လို႔ ဒီအထိလို္က္လာတာ တက္အုပ္ပစ္လိုက္ လို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေျပာခ်င္ေနႀကလိမ့္မယ္။ ဟုတ္တာေတာ့ဟုတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္ေျပာခဲ့သလို သမီးရည္းစား
မဟုတ္ဘာမဟုတ္ႀကီးဆိုေတာ့ လူႏံုလူအ ေလး ေမာင္ခ်မ္းဘယ္က စရမွန္းကိုမသိတာဟီဟိ။ ကုလားထိုင္ေလးတစ္လံုးဆြဲယူလုိက္ပီး သူအိပ္ေနတဲ့ ကုတင္ေဘးမွာ ခပ္တည္တည္နဲ႔ထိုင္ပီး သူ႔ကို ႏြားျပာႀကီးေအာက္သြားမရွိဆိုသလို ဟီးဟီးဆိုပီးရယ္ျပေနမိတယ္။ (မ်က္စိထဲျမင္ႀကည့္ႀကစမ္းပါ ဘယ္ေလာက္ေပါေတာေတာႏိုင္လိုက္သလဲလို႔ခြိ) ဒင္းကေတာ့ ခပ္တည္တည္ရယ္။ အဲ့လို ေသာင္တင္ေရမက်အေျခေန
ႀကီးကေန ခဏေနေတာ့ အလင္းေရာင္ေပ်ာက္သြားတယ္။(ေဆာင္းတြင္းဖက္ဆိုေတာ့ ေန႔လည္၃နာရီေက်ာ္ရင္ကိုေမွာင္ပီ) ေညာင္းလာတယ္ ေရခ်ိဳးခ်င္တယ္ အကုိရာတဲ့။ အဲ့လိုမ်ိဳးလွမ္းေျပာလာေတာ့ က်ေနာ္ နည္းနည္းရင္ထိတ္သြားတယ္။ က်ေနာ့္ေအာက္ဆံုးထပ္က ေရခ်ိဳးခန္းအိမ္သာ မရွိဘူး။ ဒုတိယထပ္က ေက်ာင္းသူ၂ေယာက္(တရုတ္မနဲ႔ကုလားျဖဴမ) နဲ႔သူတို႔အထပ္မွာရွိတဲ့ ေရခ်ိဳးခန္းနဲ႔ အိမ္သာကို တူတူရွဲရတာဆို
ေတာ့ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲေပါ့။ အဲ့ဒါနဲ႔ က်ေနာ့္ေရခ်ိဳးခန္း၀တ္စံုကို သူ႔ကို၀တ္ခိုင္းလိုက္ပီး လူအလစ္မွာ အေပၚထပ္ကို အသာေလးေခၚသြားလိုက္တယ္။ မီးဖြင့္၊ ေရေႏြးပူပူေလးနဲ႔ ေရပန္းေလးဖြင့္ေပးပီး ကဲ!ေဟာ့ဒီစင္ ေပၚက ေခါင္းေလွ်ာက္ရည္ ဆပ္ျပာရည္ေတြက အကို႔ဟာ ယူသံုးလိုက္ဆိုပီး ျပန္ထြက္မလို႔လုပ္ေတာ့ ဟင့္အင္း! ေႀကာက္တယ္ တစ္ေယာက္ထဲမခ်ိဳးရဲဘူးတဲ့။ ေမာင္ခ်မ္းကို ကလည္း အေဖာ္သိပ္မလုပ္ေပးခ်င္ဘူးဆိုေတာ့ကာ
အင္း.. ပီးေကာ ဆိုပီး တံခါးကို အတြင္းကေနေလာ့ခ္ခ်ပီး ေက်ာေပးသလိုလိုဘာလိုလိုလုပ္ရင္းေစာင့္ေပးေနလိုက္တယ္။
ဖင္တံုးလံုးေလးကို မသိမသာတစ္မ်ိဳး၊ သိသိသာသာတစ္မ်ိဳးလွမ္းရိႈးရင္း တဏွာစိတ္က ငယ္ထိပ္တက္ေနပီဆရာတို႔ေရဖူးးးး
အားလံုးပီးစီးပီဆိုေတာ့မွ အသာေလးလက္ဆြဲေခၚပီး ေအာက္ထပ္က က်ေနာ့္အခန္းထဲခပ္သုတ္သုတ္ေလးျပန္၀င္လာခဲ့ႀကတယ္။ မင့္ဟာက ဘာလို႔အဲ့လိုခိုးေႀကာင္ခိုး၀ွက္ေတြလုပ္ေနရတာလဲလို႔ေမးခ်င္ေနပီမလား။ ဘာမွမဟုတ္ပါဘူး။ ရွက္္လို႔ပါဗ်ာ။ ေက်ာင္းသားျဖစ္ျဖစ္ေက်ာင္းသူျဖစ္ျဖစ္ ကိုယ့္အေဖာ္ကိုယ္ေခၚပီး အုပ္တာ ဘာဆန္းတာလိုက္လို႔ဟီး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ္က ျပံဳးစိစိအႀကည့္ခံရမွာရွက္လို႔ဗ်။
က်ေနာ္ေျပာခဲ့ဖူးသလိုပဲ ေအာ၀တၳဳေတြေလွ်ာက္ေရးေနေပမယ့္ တကယ့္ေလာက က ေမာင္ခ်မ္းကို က အရွက္အေႀကာက္အင္မတန္ႀကီးတာကလား။ သူမ်ားအျမင္မွာဗ်ိဳင္းေကာင္းေက်ာက္ဖိကေလးကိုးဟိ။ တခ်ိဳ႕ေကာင္ေတြေကာင္မေတြဆို ကိုယ့္အခန္းမွာကိုယ္ ဘဲေတြ၊ေစာ္ေတြေခၚအုပ္ႀကတာ အိုးရက္စ္၊အား ဟားဒါး ဘာညာကြိကြေတြ ဆူညံေနတာ အတိုင္းသားႀကားေနရတယ္။ ေသာက္ရွက္ကိုမရွိႀကဘူးဗ်။ ဒီလူေတြႀကားထဲ သိကၡာေတာ္ရ
ဆရာေတာ္ႀကီးလိုလိုဘာလိုလို လုပ္ထားတာဆိုေတာ့ ဟီး ရွက္သလိုလိုဘာလိုလိုျဖစ္ေနလို႔ ပုန္းရိႈးကြယ္ရိႈးျဖစ္ေနတာဗ်။
အခန္းထဲျပန္ေရာက္ေတာ့ မရေတာ့ဘူးရယ္။
ေရခ်ိဳးတက္လာစ ေမႊးေတးေတးကိုယ္လံုးေလး အ၀တ္အစားေတြလဲပီးကာစ ကုတင္ေပၚအတက္မွာ အေနာက္ကေနသိုင္းဖက္ပစ္လိုက္မိတယ္။ က်ေနာ္သာ လူမဟုတ္ဘူး ႏြားသိုးႀကီးသာဆို ၀ပ္ထရိန္းးး ဆိုပီး ျမည္သံထြက္လာမလားပဲဟီး။ အဲ့မွာ ၂ေယာက္သားလံုးေထြးပီး ကုတင္ေပၚလဲက်သြားေရာ။ လံုးေနရင္း သူကေအာက္က က်ေနာ္က အေပၚကဖိထားရင္း ႏႈတ္ခမ္းပါးပါးေလးကို အတင္းစုပ္နမ္းပစ္လိုက္မိတယ္။ သူကလည္း မရုန္းတဲ့အျပင္
အားပါးတရက်ေနာ့္ဂုတ္ပိုးေတြကိုသိုင္းဖက္ပီး ျပန္နမ္းတယ္။ ေရလည္ႀကမ္းကုန္တာဆရာတို႔ေရ။ သူ၀တ္ထားတဲ့ တီရွပ္ကေလးကို အသာလွန္တင္လိုက္ေတာ့ ေအာက္က ဘာမွကိုမ၀တ္ထားတာ ခ်ိဳဗူးအိထြားထြားႀကီးက မီးေရာင္ေအာင္မွာဘြားကနဲပဲ။ အားရပါးရကို လက္၂ဖက္နဲ႔ဆုပ္ကိုင္ေခ်မႊပစ္လိုက္တယ္။ အကိုရာ! ဆိုပီး ရင္ေလးေကာ့တက္လာတယ္။ ေအာင့္ထားတာေတြက မ်ားေနပီဆိုေတာ့ကာ အခ်ိန္မဆြဲေတာ့ဘူး။ ညီမေလးရဲ႕ေအာက္က ဂြမ္းခံေဘာင္းဘီရွည္
အနီရဲရဲေလးကိုအတင္းဆြဲခၽြတ္ပစ္လိုက္တယ္။ (သူလည္းအလိုက္သတိနဲ႔ဖင္ျကြေပးရွာပါတယ္) ေဘာင္းဘီရွည္ေကာ အတြင္းခံပင္တီေလးပါ လိပ္ပီးပါလာတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းခ်င္းစုပ္၊ ခ်ိဳဗူးေတြကို လက္နဲ႔ဆုပ္ေခ်ကစားေနရာကေန၊ အဖုတ္ေဖာင္းေဖာင္းေလးကို စမ္းႀကည့္လိုက္ေတာ့ အရည္ေတြစို႔ေနပီ။ အဲ့ဒီမွာ က်ေနာ္ ေသေသခ်ာခ်ာေတာင္ မပ်ိဳးျဖစ္ေတာ့ပဲ ၀တ္ထားတဲ့ေဘာင္းဘီကို ခၽြတ္ခ်ပစ္လိုက္တယ္။ ဒံုးပ်ံက ေသာက္ရမ္းတင္းမာနီရဲထားပီ။ ညီမေလးက ရင္ဖိုေနတဲ့
မ်က္နာေလးနဲ႔ ေျဖာင္းကနဲထြက္က်လာတဲ့ က်ေနာ့္ဒံုးပ်ံကို ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ထားရင္း ေမာ့ႀကည့္ေနတယ္။ ကဲ!ႀကာပါတယ္ လာထားဆိုပီး အဖုတ္၀မွာေတ့ထားလိုက္တယ္။ အထည့္ခံရေတာ့မယ္ဆိုတာ သိေနတဲ့ ညီမေလးက မ်က္နာေလးရႈံ႕ပီး မ်က္လံုးစံုမွိတ္ထားတယ္။ အားနဲ႔ဖိထည့္ပစ္လိုက္ေတာ့ စီးစီးပိုင္ပိုင္ပဲ၀င္သြားတယ္။ ေရလည္ႀကပ္ပီးစီးေနတာဗ်ာ။ အသြင္းအထုတ္ေတြဘာေတြလုပ္မေနဘူး။ တစ္ခါထဲတဆံုးထည့္ပစ္လိုက္တာ။ လူကိုအံမနည္းႀကိတ္ထားရတယ္။
ဆီးခံုျခင္းထိသြားေတာ့မွ ခ်ိဳဗူး၂လံုးကို စံုကိုင္ထားရင္း ျပန္ထုတ္တယ္၊ျပန္သြင္းတယ္။ ျပန္ထုတ္တယ္၊ျပန္သြင္းတယ္။ ထုတ္တယ္၊သြင္းတယ္။ ၄-၅ခ်က္ ၁၀ခ်က္ ၁၁-၁၂ ... က်ေနာ့္တစ္ကိုယ္လံုးတုန္သြားတယ္။ တင္ပါးေတြခြက္သြားတဲ့အထိညွစ္လိုက္မိတယ္။ ဘာမွန္းကိုမသိလိုက္ပဲ သုတ္ရည္ပူပူေတြပန္းထည့္လိုက္မိတယ္။ ဟာကြာ .. သြားပါပီဆိုပီး အဲ့ဒီေတာ့မွသတိထားလိုက္မိတယ္။ ဟားဟား ဘာမွေတာင္မလုပ္ရေသးဘူး ပီးသြားတာေလ။
ေကာင္းႀကေသးရဲ႕လားဆရာတို႔ရယ္။ ေဆာင့္ဖို႔ေနေနသာသာ၊ ဘာမွမလုပ္ရေသးဘူး။ ပန္းထြက္ကုန္ပီဟီးးး။
ညီမေလးရဲ႕ကိုယ္ေပၚမွာ ေမွာက္လွ်က္ အိပ္ခ်လိုက္ရင္း တစ္ကိုယ္လံုး တသိမ့္သိမ့္တုန္ခါသြားတဲ့ ေအာ္ရယ္ေနမိတယ္ဗ်ာ။
ေအာက္က က်ေနာ့္ညီမေလးကေတာ့ ေတာင့္ေတာင့္ေလးျငိမ္ခံေနရင္း စိတ္ပ်က္သြားရွာတယ္။ ကိုင္း ဘယ့္ႏွယ္လုပ္မလဲဗ်ာ။ ဒီေနရာမွာ ကိုယ္ေတြ႕မဟုတ္ပဲ ေအာဇာတ္လမ္းဆို ေရလည္ လွန္ျပန္ေနေအာင္ ဆက္ဆံႀကပါတယ္ဆိုပီး ေလွ်ာက္ေရးပီေပါ့။ ဟုတ္ပါတယ္ က်ေနာ္လူပ်ိဳေပါက္ကေလးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ မိန္းမနဲ႔ေသခ်ာမဆက္ဆံတာက ႀကာလွပီေလ။ ပီးေတာ့ စိတ္တအားလႈပ္ရွားေနတာ။ စိတ္တအားထေနတာကို သတိမမူမိေတာ့ ကိုယ့္ကိုကိုယ္မထိန္းလိုက္ႏိုင္ခင္မွာ
တပ္ထြက္ႀကီး(တပ္ႀကပ္ႀကီးရဲ႕ေဘာ္ဒါဟီးဟီး) ျဖစ္သြားတယ္။ လူလည္း ဖိုးသိုးဖတ္သပ္ႀကီးဗ်ာ။ အားမလိုအားမရ။ ညီမေလးခမ်ာလည္း အေသအေႀကအားခဲထားရွာမွာ ခုေတာ့ သြားရွာပါေပါ့လားဟီး။ ပန္းထုတ္ပစ္တဲ့ဟာေတြက ဒေလာေဟာဗ်။ (ႏွစ္ခ်ိဳ႕၀ိုင္ေတြဟဲဟဲ) အသာေလး တစ္ရွဴးစေလးခံပီးမွ ဆြဲထုတ္လိုက္ရတယ္။ သူ႔ဟာေလးကိုလည္း ေသေသခ်ာခ်ာသုတ္ေပး၊ ကိုယ့္ဖာကိုယ္လည္း သန္႔ရွင္းေရးလုပ္.. ရွက္ရွက္နဲ႔ေဘာင္းဘီေတြဘာေတြျပန္၀တ္(သူကေတာ့ ဘာမွျပန္မ၀တ္ပဲ
ေစာင္ဆြဲျခံဳပီး ေခြအိပ္ေနတယ္) က်ေနာ္လည္း ဘာေျပာရမွန္းသိေတာ့ နဖူးေလးေမႊး၊ပါးေလးေမႊးရင္း သူ႔ကို ခြပီးဖက္ထားေပးရင္း ၂ေယာက္သားျငိမ္ျငိမ္ေလးအိပ္ေနရာက အိပ္ေပ်ာ္သြားႀကတယ္။
ည၈နာရီေလာက္ေရာက္ေတာ့ ဆတ္ကနဲျပန္ႏိုးလာတယ္။
လူက ခဏမွိန္းလိုက္ရေတာ့ လန္းလန္းဆန္းဆန္းျဖစ္သြားပီ။ အိပ္ယာထဲကထ အခန္းထဲက ေဘစင္မွာ မ်က္နာသစ္၊သြားတိုက္၊ ေရေအးေအးတစ္ခြက္ေသာက္ေနတဲ့ အခ်ိန္ ညီမေလးလည္း ျပန္ႏိုးလာတယ္။ ေရဆာတယ္တဲ့။ ေရတစ္ခြက္တိုက္လိုက္တယ္။ ေရေသာက္ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေပါင္ႀကားကို လွမ္းႀကည့္ေနတာေတြ႔ေတာ့ ခပ္တည္တည္နဲ႔ ေဘာင္းဘီေလွ်ာခ်ပီး သူႀကည့္ေနတဲ့ဟာကို ျပလိုက္တယ္။ ေငါက္ေတာက္ရမ္းတမ္းနဲ႔ အနီရဲရဲဒံုးပ်ံေလဟီး။
ခ်ာဂ်င္ျပန္ျပည့္ထားပီဆိုေတာ့ မတ္ေနတာပဲ။ က်ေနာ့္ဒံုးပ်ံကို ေငးႀကည့္ရင္း သူ႔ႏႈတ္ခမ္းေလးေတြကို လွ်ာနဲ႔သပ္ေနတယ္။ အသာေလး အေရွ႕တစ္လွမ္းတိုးပီး ခါးေကာ့ေပးလိုက္ေတာ့ အလိုလို လက္ေခ်ာင္းေလးေတြနဲ႔ လာဆုပ္ကိုင္လာတယ္။ ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္ကေလးေတြ လုပ္ေပးလာတယ္။ ဘယ္ရမလဲဗ်ာ။ သူ႔အိမ္မွာ တံုးက က်ေနာ္သူ႔အဖုတ္လွ်က္ထားေပးပီးေလ။ ခုသူ႔အလွည့္ေပါ့။ ခါးကို ပိုပီးေကာ့ပစ္လိုက္တယ္။ မ်က္နာေလးနား ဒံုးပ်ံႀကီးကပ္လာတယ္။ တစ္ခ်က္ေမာ့ႀကည့္တယ္။
ေနာက္ေတာ့ ဘာမွမေျပာေတာ့ဘူး။ ႏႈတ္ခမ္း၂လႊာထဲ ထိပ္ဖူးကို ညွပ္ပီးစုပ္ေတာ့တာပါပဲ။ ခုမွ အရသာကို အားရပါးရခံစားရေတာ့တာဗ်ိဳ႕။ ေကာင္းခ်က္။ ငံုထားရင္း ေရွ႕တိုးေနာက္ဆုတ္လုပ္ေပးလာေတာ့ အရွိန္တက္လာပီ။ ကုတင္ေပၚေျခေထာက္တစ္ေခ်ာင္းတင္၊ ႀကမ္းျပင္ေပၚတစ္ေခ်ာင္းေထာက္ထားရင္း သူ႔ေခါင္းေလးကို လက္၂ဖက္နဲ႔ထိန္းရင္း ပါးစပ္ထဲကို ေကာ့ေကာ့ပီးသြင္းေတာ့တာေပါ့။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ အရွိန္လြန္လြန္သြားတဲ့ အခါ အသက္ရွဴမ၀ရွာလို႔ေနမယ္။ နည္းနည္းရုန္းခ်င္တယ္။
က်ေနာ္ကလည္း ေခါင္းကိုလက္၂ဖက္နဲ႔ ညွပ္ထားတာမလႊတ္ေပးဘူး(လူယုတ္မာႀကီးပါဗ်ာဟီး) အဲ့ဒီမွာ အရွိိန္လြန္လြန္သြားတာ ဘယ္ေလာက္ထိျဖစ္သြားလဲဆို ဒံုးပ်ံအေခ်ာင္းရွည္ႀကီး ဆံုးခါနီးအထိထိုးထည့္ပစ္လိုက္ေတာ့ အာေခါင္ထိေရာက္ပီး အဟြတ္အဟြတ္ ေအာ့ေ၀ါ့ ဆိုပီး အန္ခ်င္သလိုျဖစ္သြားေတာ့မွ ဟယ္! လက္လြန္ကုန္ပီဆိုပီး ဆြဲထုတ္လိုက္ရတယ္။
ရင္ဘတ္ကို လက္ကေလးနဲ႔ဖိပီး က်ေနာ့္ေပါင္ကို လက္သီးဆုပ္ကေလးနဲ႔ထုရင္း .. အဟြတ္အဟြတ္ျဖစ္ေနရွာတယ္။ အကို! ရွင္အရမ္းဆိုးတယ္သိလား တဲ့ မ်က္ရည္ေလး၀ိုင္းလို႔ က်ေနာ့္ကို ငိုမဲ့မဲ့ေျပာေတာ့မွ သနားသြားတယ္။ အသာေလးအိပ္ယာေပၚတက္ပီး ေစာင္ေတြကိုဆြဲလွပ္၊ ေပါင္ႀကားထဲေဆာင့္ေႀကာင့္ေလးထိုင္ အဖုတ္၀မွာေတ့ပီး ဒံုးပ်ံကိုဖိသြင္းလိုက္တယ္။ တဇြိဇြိအရသာနဲ႔အတူ ထစ္ကနဲထစ္ကနဲျဖစ္ရင္း ၀င္သြားတယ္။ အသက္ကိုမွန္မွန္ရွဴသြင္းရင္း တစ္ခ်က္ခ်င္းအသြင္းအထုတ္မွန္မွန္ေလး
လုပ္ေနတယ္။ ဒီတစ္ခါေတာ့ ပထမတစ္ခါလိုမဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ေသြးေအးေအးနဲ႔ (ဘႀကီးေထာင္လို) ဒင္ျပည့္က်ပ္ျပည့္ခံစားေတာ့တာ။ ညီမေလးခမ်ာ ပထမေတာ့ အံႀကိတ္ခံရွာပါေသးတယ္။ ေနာက္ပိုင္း လူဆိုးႀကီး ေ၀သာလီခ်မ္းကိုရဲ႕ ျပင္းထန္တဲ့ေဆာင့္ခ်က္ေတြက မာန္ပါေလပီဆိုေတာ့ကာ အေမ့.. အကိုရယ္..ေျဖးေျဖး..ဟာ..ဟာ.. မရေတာ့ဘူး.. မရေတာ့ဘူးဆိုပီး ေအာ္ဟစ္ေသာင္းက်န္းလာေတာ့တာေပါ့။ (အဲ့ဒီမရေတာ့ဘူး မရေတာ့ဘူးလို႔ေအာ္သံႀကားရင္ အေသသာ ပိတ္ေဆာင့္ပစ္လိုက္ အဖုတ္ကေလး
အတြင္းသားေတြက ရႈံ႕ပြရံႈႈ႕ပြျဖစ္လာပီး အတင္းဆြဲညွစ္လာလိမ့္မယ္ ဆိုလိုတာက သူပီးခ်င္တာကို မခံနိုင္ေတာ့ပဲ ကေယာင္ကတမ္း မရေတာ့ဘူး မရေတာ့ဘူးလို႔ ေလွ်ာက္ေအာ္တာမွန္း က်ေနာ္ရိပ္မိလိုက္တယ္) ပထမ ေလးေလးမွန္မွန္၅မိနစ္ေလာက္ပဲေဆာင့္ေနရာက အရွိန္ရလာေတာ့ ဆက္တိုက္ အသားကုန္ဗ်င္းေတာ့တာ မိနစ္၂၀ေလာက္ႀကာမယ္ထင္တယ္။ က်ေနာ္လည္း မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ပဲ ပန္းထုတ္ရင္းပီးသြားေရာ။ ဇီးရိုးဒီဂရီေလာက္ပဲရွိေတာ့တဲ့ အပူခ်ိန္မွာ လူကိုအိုက္လြန္းလို႔ အ၀တ္မကပ္ေတာ့ဘူးဟီဟိ။
ဖင္တံုးလံုးခၽြတ္ပီး ၂ေယာက္သားဖက္လို႔ျငိမ္က်သြားႀကတယ္။
အဲ့ဒီမွာ အိပ္ေနတဲ့ ေျမြနဂါးႏိုးလာေတာ့တာပဲ။
ခဏမွိန္းလိုက္။ ျပန္ထလိုက္ ထပ္ဗ်င္းလိုက္။ ေရထေသာက္လိုက္။ ျပန္အိပ္လိုက္။ ထပ္အုပ္လိုက္။ မိုးကိုလင္းတဲ့အထိပဲ ဟီး။ ေနာက္ဆံုးတစ္ခါဆို သနားစရာေလးဗ်ာ။ က်ေနာ္သူ႔ကို ကုတင္ေဇာင္းမွာ ေပါင္၂ေခ်ာင္းျဖဲခိုင္းထားပီး အေသအုပ္ေနတဲ့အခ်ိန္ အကို! ခဏေလးရပ္ေပးပါ ခဏေလးရပ္ေပးပါဆိုပီး အတင္းေတာင္းပန္လို႔ရပ္ေပးလိုက္ေတာ့ ညီမေလးေသေတာ့မယ္ ဘာျဖစ္မွန္းမသိဘူးတဲ့ ႏွလံုးခုန္သံေတြက တအားျမန္ေနတာ။ (အမွန္ကဆက္တိုက္ဆက္တိုက္ပီးလြန္းလို႔ျဖစ္တာဗ်) အဲ့ဒီေတာ့မွဒီပိုေဇရွင္နဲ႔ဆို
ငါေတာ့ လူသတ္မႈျဖစ္ေတာ့မယ္ ဆိုပီး အသာေလး ေဘးတိုက္ေခြအိပ္ခိုင္းပီး ဖင္တစ္ျခမ္းဆြဲမ တစ္ခ်က္ခ်င္းေဆာင့္တဲ့ အေနအထားနဲ႔ မွိန္းပီးဆက္ေဆာ္ရေတာ့တာ။ သူလည္း မွိန္းပီးဇိမ္ယူလို႔ရတာေပါ့ေလ။ ဒါနဲ႔ပဲ ေနာက္တေန႔ေရာက္သြားေရာ။ သူက ေနာက္တစ္ညထပ္မအိပ္ႏိုင္ဘူးေလ။ တနင္းလာမနက္ လက္ခ်ာရွိတယ္တဲ့။ ေန႔လည္ရထားနဲ႔ျပန္လိုက္မွရမွာ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ေတာင္နဲ႔ေျမွာက္ျဖစ္ေနေတာ့ မလြယ္ပါဘူးဗ်ာ။ စိတ္ညစ္စရာေကာင္းတယ္။ ၀ေအာင္လင္ေအာင္ေတာင္ မအုပ္လိုက္ရပဲျပန္ေတာ့မယ္ဆိုေတာ့
ဟာတာတာႀကီး။ ပိုေဇရွင္ေတာင္ မစံုေသးဘူးအဟီး။
မနက္၁၀နာရီေလာက္ေနေတာ့ မနက္စာေကၽြး၊ သူ႔အထုပ္အပိုးေတြျပင္ေပးပီးေတာ့ က်ေနာ္ေရခဏေျပးခ်ိဳးလိုက္ေသးတယ္။ ေရခ်ိဳးတက္လာေတာ့ သူ႔အေရွ႕မွ ေရခ်ိဳးခန္း၀တ္စံု ခါးကႀကိဳးကိုေျဖျပလိုက္ေတာ့ ေတာင္မတ္ေနတဲ့ဟာႀကီးက ထြက္က်လာျပန္တယ္။ အဲ့ဒီႀကီးကိုေငးပီး ဟင္းးး ကနဲသက္ျပင္းခ် .. ဘာလုပ္ေပးရမလဲ စုပ္ေပးမယ္ပီးလိုက္တဲ့။ ဟင့္အင္း! တစ္ေႀကာင္းထပ္ဆြဲမယ္လို႔ခြိ။ ဘာမွမေျပာရွာပါဘူး။ သေဘာပါဆိုတဲ့ အမူအရာနဲ႔ ေခါင္းငံု႔ေနတယ္။ အဖုတ္နဲ႔ဒံုးပ်ံက သိပ္အေႀကာင္းမသိေသးေတာ့
သိပ္ေသာင္းက်န္းလို႔မျဖစ္ေသးေတာ့ကာ အသာေလး ေလွႀကီးထိုးရိုးရိုးနဲ႔ တစ္ေႀကာင္းခပ္သုတ္သုတ္ဆြဲပီး ျမန္ျမန္ပီးလိုက္တယ္။ အားေတာ့သိပ္မရလိုက္ဘူး။ ဘူတာရံုလိုက္ပို႔ေတာ့ က်ေနာ့္ကို မခြဲခ်င္တဲ့ငိုမဲ့မဲ့မ်က္နာေလးနဲ႔ ရထားေပၚပါသြားရွာတယ္။ စိတ္ေတာ့ ထိခိုက္တယ္ဗ်ာ။ အေ၀းႀကီးကလာပီး က်ေနာ္လုပ္သမွ်လာခံ၊ ခုေတာ့လည္း တစ္ေယာက္ထဲမ်က္နာငယ္ေလးနဲ႔ အေ၀းႀကီးျပန္သြားရွာပီ။ က်ေနာ္လည္း အေဆာင္ျပန္လာပီး ထမင္းတစ္နပ္၀၀စားပီး ထိုးအိပ္ပစ္လိုက္တယ္။ တေရးႏိုးလာေတာ့ ညေနေစာင္းေနပီ။ ညီမေလးကိုဖုန္း
ေခၚလိုုက္ေတာ့ ႀကားက ဘူတာတစ္ခုမယ္(သူ႔ျမိဳ႕ဖက္ကိုဆက္သြားဖို႔) ရထားေနာက္တစ္စင္းေျပာင္းစီးဖုိ႔ထိုင္ေစာင့္ေနတယ္တဲ့။ ရင္ထဲမွာ နင့္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။ ေကာ့လွန္ေနေအာင္ေအးတဲ့ ရာသီဥတုမႈန္မိႈင္းမိႈင္းႀကီးမွာ တစ္ညလံုးက်ေနာ္အုပ္ထားေပးတဲ့ ဒဏ္နဲ႔ ငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနရွာမယ့္ ပံုစံေလးကို ျမင္ေနမိတာကိုးဗ်။ ဒါနဲ႔ဖုန္းကို မခ်ပဲဆက္တိုက္စကားေတြေျပာေပးေနမိတယ္။ လမ္းတေလွ်ာက္ ေနာက္ဆံုးသူ႔အိမ္ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိပဲ။
ေနာက္ရက္ေတြႀကေတာ့ အလြမ္းသယ္ႀကတာေပါ့ဗ်ာ။
မ၀ေသးဘူး ဘယ္လိုထပ္ေတြ႕ႀကမလဲဘာညာေပါ့။ သူကလည္း အုပ္ခဲ့သမွ်အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဟာသေလးေႏွာက်ေနာ္စျမံဳ႕ျပန္တဲ့ အခါတိုင္း ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ အကိုကြာ! အာကြာ! ရွက္တယ္ ေတာ္ဘီ ဘာညာဆိုပီး ဟန္အမူရာေလးပိုလို႔ေပါ့ေလ။ အဲ့ဒီမွာသိပ္မႀကာလိုက္ဘူး။ ဒီဇင္ဘာပိတ္ရက္ရွည္ေရာက္လာေတာ့တာပဲ။ ပိတ္ရက္ေတြနီးလာေလေလ က်ေနာ္တို႔၂ေယာက္လံုးရင္အခုန္ျမန္ေလေလေပါ့ဗ်ာ။ ပံုမွန္ဒီဇင္ဘာလဆို သူက အိမ္ျပန္ေနႀကတဲ့။ ဒီႏွစ္ေတာ့ မျပန္ဘူးဆိုပဲ။ သူနဲ႔တူတူအိမ္ငွါးေနတဲ့ အျဖဴမ၂ေယာက္က သူတို႔
ထံုးစံအရ ခရစၥမတ္အမွီ အိမ္ျပန္ႀကမယ္ဆိုေတာ့ ညီမေလးတစ္ေယာက္ထဲက်န္ရစ္ခဲ့ေတာ့မွာေလ။ သူက အစီအစဥ္ေတြဆြဲေနပီ။ အကိုလာခဲ့ က်မဆီတဲ့။ အ၀ါေရာင္စိုက္ခင္းေတြ၊ အစိမ္းေရာင္လြင္ျပင္ေတြ၊ ဆိုက္ပရက္စ္ပင္ေတာအုပ္ေတြရွိတဲ့ ေတာင္ကုန္းေတြဖက္ ေျခလ်င္တူတူသြားႀကရေအာင္တဲ့။ တစ္အိမ္လံုးမွာလည္း ညီမေလးတစ္ေယာက္ထဲက်န္ခဲ့မွာဆိုေတာ့ ေႀကာက္တယ္တဲ့ဟီဟိ။ က်ေနာ့္မလဲ သိပ္မသြားခ်င္ရွာဘူး တစ္ရက္တစ္ရက္ ပိတ္ရက္ျမန္ျမန္ေရာက္ပါေစ ဆိုပီး ဆုေတာင္းေနရတာဟီး။ ဘူတာရံုအိုေလးရွိတဲ့ မႈန္ကုတ္ကုတ္ျမိဳ႕ကေလး
ထဲမွာ ဆံပင္ဂုတ္၀ဲမေလး က်ေနာ့္ကို ေမွ်ာ္ေနပီဆိုတာ သိေနရေတာ့ အလိုလိုကို အထုပ္အပိုးေတြျပင္ပီး ေျခတျကြျကြေပါ့။
အင္မတန္ျပင္းထန္တဲ့ အခ်စ္ဇာတ္ႀကမ္းတိုက္ပြဲေတြေနာက္တစ္ပို႔စ္မွာ လာပါေတာ့မယ္ ညီအကိုတို႔ခင္ဗ်ား
Comments
Post a Comment