ကိုေရႊဘ၏စြန္႕စားခန္းမ်ား ၁၁
အခ်ိန္ကားနံနက္၂ခ်က္တီးရွိေခ်ပီ။
ကနဖ်င္းထိုးထားေသာ အမိုးေပၚကို မုိးေပါက္မ်ား တေဖ်ာေဖ်ာက်စျပဳလာသည္။ ညဦးပိုင္းက ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနေသာ အသုဘအိမ္ကဖဲ၀ိုင္းမ်ားလည္း တေျဖးေျဖးတိတ္ဆိတ္စျပဳလာ၏။ အႏိုင္ရသျဖင့္
အိမ္ျပန္သူမ်ား၊ တစ္ျပားမွမက်န္ေအာင္ရွံဳးနိမ့္သူမ်ား အသုဘရွင္ဧည့္ခံေသာ ညလယ္စာကို စားေသာက္ပီး အိမ္ျပန္သူတခ်ိဳ.ျပန္ႀက၍ တခ်ိဳ.ကား အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းတြင္ပုဆိုးျခံဳကာ အိပ္ေနႀကေလပီ။ ေငြစ
အနည္းငယ္က်န္သူမ်ား အရွံဳးျဖင့္အိမ္မျပန္ခ်င္သူတခ်ိဳ႕သာလွ်င္ ဆက္ကစားေနႀကေသာ ဖဲ၀ိုင္း ၀ိုင္းေျခာက္တစ္ခုဆီမွ ခပ္တိုးတိုးျငင္းခုန္သံႀကားေနရ၏။ ေတာသရက္ပင္ႀကီးမ်ား အုပ္မိုးထားေသာ ျခံ၀င္း
က်ယ္ႀကီး၏ အစြန္ေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ရွိေသာ ကားဂိုေထာင္အေဟာင္းႀကီး တစ္ခုေရွ႕တြင္ စိတ္လႈပ္ရွားေနဟန္တူေသာ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ ခႏၶာကိုယ္ေတာင့္တင္းေသာလူရြယ္တစ္ေယာက္ သက္ျပင္း
တဟင္းဟင္းခ်ကာ အိမ္မႀကီးဖက္ဆီသို႔ ေမွ်ာ္ႀကည့္ေနသည္မွာႀကာေလပီ။
ပုဆိုးတိုတို၊ ဇင္စျဖင့္ခ်ဳပ္ထားေသာရွပ္လက္တို၀တ္ထားေသာ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ဆံဂုတ္ေထာက္ႏွင့္ အဆိုပါလူရြယ္ကား ကၽြႏု္ပ္တို႔ ၏ဇတ္လိုက္ေက်ာ္ ကိုေရႊဘတည္း။
ေဆးလိပ္ဖြာခ်င္လြန္းသျဖင့္ ခံတြင္းကားခ်ဥ္လွေခ်ပီ။ ရွပ္အင္းက်ီအိပ္ကပ္ ထဲကေဆးေပါ့လိပ္ကို ေယာင္ယမ္းကာစမ္းမိေသာ္ျငား ေဆးလိပ္မီးရဲရဲလူျမင္လွ်င္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕ဟုေတြးေတာကာထုတ္မေသာက္ရဲ။
မိခ်ိဳေလးကားဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္မွန္းမသိ၊ေရာက္မလာေသး။ အတူတူတစ္ခန္းထဲ အိပ္ေသာ အမ ျဖစ္သူမလစ္ေသာေႀကာင့္ေပေလာ၊သို႔တည္းမဟုတ္ အခ်စ္ႀကမ္းဟန္တူေသာ ကိုေရႊဘအားစိုးရႊံထိတ္လန္႔ေသာေႀကာင့္ေပၚမလာေတာ့ျခင္းေပေလာ။ တစ္တစ္ရစ္ရစ္ရွိေသာငါးရံ႕ကိုယ္လံုးကေလး၊ ျပံဳးခ်ိဳဟန္မ်က္နာ၀ိုင္း၀ိုင္းေလး၊ မႀကာေသးခင္ရက္မ်ားဆီက ထိေတြ႔ခဲ့ရေသာအိေထြး
ႏူးညံ့ေသာ အသားဆိုင္ကေလးမ်ားအား မ်က္လံုးတြင္း ပံုေဖာ္ႀကည့္ရင္း မိမိကုိယ္ကို ႏြားသိုးေပါက္ႀကီးကဲ့သို႔ ထင္မွတ္မွားကာ "၀ြပ္ထရိန္း..ဘူးဘူး" ဟုရင္ေခါင္းသံျဖင့္ေအာ္မိမတတ္ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ဗေလာင္ဆူ စျပဳလာေနေလပီ။
မိုးေပါက္ကေလးမ်ား က်ဆင္းလာမႈက တေျဖးေျဖးမ်ားစျပဳလာေလသည္။
ဂိုေထာင္အေရွ႕ တံခါးမႀကီးအား မွီတြယ္ရင္း ေစာင့္စားေနေသာ ကိုေရႊဘကား စိတ္ပ်က္စျပဳလာေလ၏။ မိခ်ိဳေလးကား ေပၚမလာေတာ့ေပ။ ပူေလာင္ျပင္းျပေနေသာ အခ်စ္စိတ္ႏွင့္အတူယွဥ္တြဲေနေသာ
အညာမိပီ ဆိုေသာအေတြးေႀကာင့္ ကိုေရႊဘ၏ေတာင့္တင္းသန္မာေသာ ရင္အုပ္ကားကား ႀကီးကား ဖားဖိုကဲ့သို႔ႏွိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ျဖစ္ေနေလပီ။ သည္းခံႏိုင္စြမ္းကင္းမဲ့ေလ ေသာအခါ အံကိုသာတင္းတင္း
ႀကိတ္ကာ ဂိုေထာင္တံစက္ျမိတ္ေအာက္မွ ခြါကာ အိမ္မႀကီးဖက္သို႔ေျခလွမ္းက်ဲ ႀကီးျဖင့္ထြက္ဟန္ျပင္ေလ၏။
အကို!!
ခပ္အုပ္အုပ္လွမ္းေခၚသံႀကားလိုက္ရမွ ကိုေရႊဘ ရင္ထဲထိတ္ကနဲျဖစ္ကာ ခ်ာကနဲလွည့္ႀကည့္မိသည္။ ဂိုေထာင္ႏွင့္ျခံစည္းရိုးႀကား လူတစ္ကိုယ္စာ ေနရာေလးကေနတိုးထြက္လာေသာ မိခ်ိဳေလးပါကလား။
အုပ္လံုးသိမ္းကာထံုးဖြဲ႔ထားေသာ ဆံႏြယ္မွ်င္စအခ်ိဳ႕ကား မ်က္နာ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေပၚ ကပိုကရို၀ဲက်လွ်က္၊ မ်က္နာေပၚတြင္ မိုးစက္ေပါက္ကေလးမ်ားတြဲလဲခိုေနသျဖင့္ဂိုေထာင္ အေဟာင္းထဲက၀ိုးတ၀ါးထြက္
က်လာေသာ မီးေရာင္၀ါက်င့္က်င့္ေအာက္တြင္ စိုလက္လက္မ်က္နာကေလးျဖင့္ ငိုမဲ့မဲ့ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေသာ သနားစဖြယ္မိခ်ိဳေလး။
မိခ်ိဳေရာက္ေနတာႀကာလွပီ.. အကို မေရာက္လာခင္ကထဲက.. အကိုေရာက္လာေတာ့ ရွက္ပီး အရမ္းေႀကာက္လြန္းလို႔ ဒီႀကားထဲမွာ ပုပီး ပုန္းေနတာ.. ခုအကိုစိတ္မရွည္ပဲ ျပန္ေတာ့မွာေတြ႔လို႔ ...
သနားစဖြယ္တုန္တုန္ရီရီျဖစ္ေနေသာ မိခ်ိဳေလးကို ဂရုဏာသက္စြာျဖင့္ ကိုေရႊဘေထြးေပြ႔ထားမိေလသည္။
အကို႔ ကိုမိခ်ိဳမညာပါဘူးေနာ္..
ကိုေရႊဘ၏ရင္စို႔ေလာက္သာသာ ျမင့္ေသာ မိခ်ိဳေလးကား သူသေဘာက်ေသာကာလသားေခါင္းလူမိုက္ႀကီး၏ ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးတြင္ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးအားအပ္ကာ မူႏြဲ႔ေနရွာ၏။ ညေနကေရမိုးခ်ိဳးပီး
လိမ္းက်ံထားဟန္တူေသာ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးနံ႔သင္းသင္းေလးႏွင့္စံပယ္ဆီ အနံ႔ေရာစပ္ထားေသာ ေမႊးေတးေတးအနံ႔ကေလး၊ အိထြားတစ္ရစ္ေသာကိုယ္လံုးကေလး၏အတင္းမွီတြယ္ထားမႈတို႔ေႀကာင့္
သာယာစျပဳလာေသာ ကိုေရႊဘ၏ ကိုယ္ခႏၶာကား တံု႔ျပန္စျပဳေလပီ။
အဲ့ေတာ္.. အကို႔ဟာႀကီးကလည္း.. ေႀကာက္ပါတယ္ဆိုေနမွ..
မိခ်ိဳေလး၏ခပ္တိုးတိုးညည္းသံေလးကား အေမွာင္ထုတြင္း ခပ္အုပ္အုပ္ထြက္က်လာသည္။ ကိုေရႊဘ၏ကိုယ္ပိုင္ လက္နက္ဆန္းႀကီးကားအဆမတန္ေထာင္ထကာ ရင္ခ်င္းအပ္ထားေသာ မိခ်ိဳ၏ခ်က္ကေလး တည့္တည့္ေပၚတြင္ ပုဆိုးထမီမ်ားခံေနလွ်က္က ခပ္တင္းတင္းေထာက္မိထားေလပီ။
မိခ်ိဳေလး.. ဂိုေထာင္တံခါးေသာ့ခတ္ထားသလား ..အထဲသြားရေအာင္ေနာ္
ေသာ့ပိတ္ထားတယ္ အကို.. ဟိုဖက္ေဘးထရံေတြကြာက်ေနတာ၀င္လို႔ရတယ္ လာ.. မိခ်ိဳလက္ကိုကိုင္ပီးလိုက္ခဲ့..
ျခံစည္းရိုးႏွင့္ကပ္လွ်က္ ဂိုေထာင္နံရံဖက္အျခမ္း လူတစ္ကိုယ္စာႀကားကေလးထဲ၂ဦးသားတိုး၀င္ဖို႔ႀကိဳးစားရင္း ကိုေရႊဘကား ေရွ႕မွဦးေဆာင္ေနေသာ မိခ်ိဳေလး၏ခါးက်င္က်င္ေလးေအာက္မွ တစ္ရစ္လံုး
၀ိုင္းေသာ တင္ပါးအိစက္စက္ေလးအား ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္လြန္းမက ျဖစ္ကာ အသာဆုပ္ေခ်လိုက္ရာ..
အာ.. အကိုကြာ ဆိုးတယ္ခဏေလးေနပါဦး
ဟူေသာမိခ်ိဳေလး၏ ညည္းသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ကန္႔ကြက္မႈကို အမႈမထားသည့္အလား က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဂ်ိဳင္းေအာက္မွလွ်ိဳကာ အိထြားေသာမိခ်ိဳ၏ရင္သားမ်ားေပၚ ေျပးလႊားကစားလိုက္ျပန္သည္။
ကိုယ္ကိုတြန္႔လိမ္ကာ ေရွာင္တိမ္းေနေသာ မိခ်ိဳေလး၏ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ၄၀အားမီးသီး၀ါက်င့္က်င့္ အလင္းေရာင္မွိန္မွိန္လင္းေနေသာ ဂိုေထာင္ထဲသို႔ ကြာက်ေနေသာထရံေပါက္မွတဆင့္ ၂ဦးသားေရာက္သြားႀကေလသည္။
ကနဖ်င္းထိုးထားေသာ အမိုးေပၚကို မုိးေပါက္မ်ား တေဖ်ာေဖ်ာက်စျပဳလာသည္။ ညဦးပိုင္းက ဆူညံပြက္ေလာရိုက္ေနေသာ အသုဘအိမ္ကဖဲ၀ိုင္းမ်ားလည္း တေျဖးေျဖးတိတ္ဆိတ္စျပဳလာ၏။ အႏိုင္ရသျဖင့္
အိမ္ျပန္သူမ်ား၊ တစ္ျပားမွမက်န္ေအာင္ရွံဳးနိမ့္သူမ်ား အသုဘရွင္ဧည့္ခံေသာ ညလယ္စာကို စားေသာက္ပီး အိမ္ျပန္သူတခ်ိဳ.ျပန္ႀက၍ တခ်ိဳ.ကား အိမ္ေရွ႕ ဧည့္ခန္းတြင္ပုဆိုးျခံဳကာ အိပ္ေနႀကေလပီ။ ေငြစ
အနည္းငယ္က်န္သူမ်ား အရွံဳးျဖင့္အိမ္မျပန္ခ်င္သူတခ်ိဳ႕သာလွ်င္ ဆက္ကစားေနႀကေသာ ဖဲ၀ိုင္း ၀ိုင္းေျခာက္တစ္ခုဆီမွ ခပ္တိုးတိုးျငင္းခုန္သံႀကားေနရ၏။ ေတာသရက္ပင္ႀကီးမ်ား အုပ္မိုးထားေသာ ျခံ၀င္း
က်ယ္ႀကီး၏ အစြန္ေထာင့္တစ္ေနရာတြင္ ရွိေသာ ကားဂိုေထာင္အေဟာင္းႀကီး တစ္ခုေရွ႕တြင္ စိတ္လႈပ္ရွားေနဟန္တူေသာ သက္လတ္ပိုင္းအရြယ္ ခႏၶာကိုယ္ေတာင့္တင္းေသာလူရြယ္တစ္ေယာက္ သက္ျပင္း
တဟင္းဟင္းခ်ကာ အိမ္မႀကီးဖက္ဆီသို႔ ေမွ်ာ္ႀကည့္ေနသည္မွာႀကာေလပီ။
ပုဆိုးတိုတို၊ ဇင္စျဖင့္ခ်ဳပ္ထားေသာရွပ္လက္တို၀တ္ထားေသာ ဆံပင္ရွည္ရွည္ ဆံဂုတ္ေထာက္ႏွင့္ အဆိုပါလူရြယ္ကား ကၽြႏု္ပ္တို႔ ၏ဇတ္လိုက္ေက်ာ္ ကိုေရႊဘတည္း။
ေဆးလိပ္ဖြာခ်င္လြန္းသျဖင့္ ခံတြင္းကားခ်ဥ္လွေခ်ပီ။ ရွပ္အင္းက်ီအိပ္ကပ္ ထဲကေဆးေပါ့လိပ္ကို ေယာင္ယမ္းကာစမ္းမိေသာ္ျငား ေဆးလိပ္မီးရဲရဲလူျမင္လွ်င္ ခက္ရခ်ည္ရဲ႕ဟုေတြးေတာကာထုတ္မေသာက္ရဲ။
မိခ်ိဳေလးကားဘယ္ဆီဘယ္၀ယ္မွန္းမသိ၊ေရာက္မလာေသး။ အတူတူတစ္ခန္းထဲ အိပ္ေသာ အမ ျဖစ္သူမလစ္ေသာေႀကာင့္ေပေလာ၊သို႔တည္းမဟုတ္ အခ်စ္ႀကမ္းဟန္တူေသာ ကိုေရႊဘအားစိုးရႊံထိတ္လန္႔ေသာေႀကာင့္ေပၚမလာေတာ့ျခင္းေပေလာ။ တစ္တစ္ရစ္ရစ္ရွိေသာငါးရံ႕ကိုယ္လံုးကေလး၊ ျပံဳးခ်ိဳဟန္မ်က္နာ၀ိုင္း၀ိုင္းေလး၊ မႀကာေသးခင္ရက္မ်ားဆီက ထိေတြ႔ခဲ့ရေသာအိေထြး
ႏူးညံ့ေသာ အသားဆိုင္ကေလးမ်ားအား မ်က္လံုးတြင္း ပံုေဖာ္ႀကည့္ရင္း မိမိကုိယ္ကို ႏြားသိုးေပါက္ႀကီးကဲ့သို႔ ထင္မွတ္မွားကာ "၀ြပ္ထရိန္း..ဘူးဘူး" ဟုရင္ေခါင္းသံျဖင့္ေအာ္မိမတတ္ ရင္ဘတ္ထဲတြင္ဗေလာင္ဆူ စျပဳလာေနေလပီ။
မိုးေပါက္ကေလးမ်ား က်ဆင္းလာမႈက တေျဖးေျဖးမ်ားစျပဳလာေလသည္။
ဂိုေထာင္အေရွ႕ တံခါးမႀကီးအား မွီတြယ္ရင္း ေစာင့္စားေနေသာ ကိုေရႊဘကား စိတ္ပ်က္စျပဳလာေလ၏။ မိခ်ိဳေလးကား ေပၚမလာေတာ့ေပ။ ပူေလာင္ျပင္းျပေနေသာ အခ်စ္စိတ္ႏွင့္အတူယွဥ္တြဲေနေသာ
အညာမိပီ ဆိုေသာအေတြးေႀကာင့္ ကိုေရႊဘ၏ေတာင့္တင္းသန္မာေသာ ရင္အုပ္ကားကား ႀကီးကား ဖားဖိုကဲ့သို႔ႏွိမ့္ခ်ည္ ျမင့္ခ်ည္ျဖစ္ေနေလပီ။ သည္းခံႏိုင္စြမ္းကင္းမဲ့ေလ ေသာအခါ အံကိုသာတင္းတင္း
ႀကိတ္ကာ ဂိုေထာင္တံစက္ျမိတ္ေအာက္မွ ခြါကာ အိမ္မႀကီးဖက္သို႔ေျခလွမ္းက်ဲ ႀကီးျဖင့္ထြက္ဟန္ျပင္ေလ၏။
အကို!!
ခပ္အုပ္အုပ္လွမ္းေခၚသံႀကားလိုက္ရမွ ကိုေရႊဘ ရင္ထဲထိတ္ကနဲျဖစ္ကာ ခ်ာကနဲလွည့္ႀကည့္မိသည္။ ဂိုေထာင္ႏွင့္ျခံစည္းရိုးႀကား လူတစ္ကိုယ္စာ ေနရာေလးကေနတိုးထြက္လာေသာ မိခ်ိဳေလးပါကလား။
အုပ္လံုးသိမ္းကာထံုးဖြဲ႔ထားေသာ ဆံႏြယ္မွ်င္စအခ်ိဳ႕ကား မ်က္နာ၀ိုင္း၀ိုင္းေလးေပၚ ကပိုကရို၀ဲက်လွ်က္၊ မ်က္နာေပၚတြင္ မိုးစက္ေပါက္ကေလးမ်ားတြဲလဲခိုေနသျဖင့္ဂိုေထာင္ အေဟာင္းထဲက၀ိုးတ၀ါးထြက္
က်လာေသာ မီးေရာင္၀ါက်င့္က်င့္ေအာက္တြင္ စိုလက္လက္မ်က္နာကေလးျဖင့္ ငိုမဲ့မဲ့ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ထားေသာ သနားစဖြယ္မိခ်ိဳေလး။
မိခ်ိဳေရာက္ေနတာႀကာလွပီ.. အကို မေရာက္လာခင္ကထဲက.. အကိုေရာက္လာေတာ့ ရွက္ပီး အရမ္းေႀကာက္လြန္းလို႔ ဒီႀကားထဲမွာ ပုပီး ပုန္းေနတာ.. ခုအကိုစိတ္မရွည္ပဲ ျပန္ေတာ့မွာေတြ႔လို႔ ...
သနားစဖြယ္တုန္တုန္ရီရီျဖစ္ေနေသာ မိခ်ိဳေလးကို ဂရုဏာသက္စြာျဖင့္ ကိုေရႊဘေထြးေပြ႔ထားမိေလသည္။
အကို႔ ကိုမိခ်ိဳမညာပါဘူးေနာ္..
ကိုေရႊဘ၏ရင္စို႔ေလာက္သာသာ ျမင့္ေသာ မိခ်ိဳေလးကား သူသေဘာက်ေသာကာလသားေခါင္းလူမိုက္ႀကီး၏ ရင္ခြင္က်ယ္ႀကီးတြင္ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးအားအပ္ကာ မူႏြဲ႔ေနရွာ၏။ ညေနကေရမိုးခ်ိဳးပီး
လိမ္းက်ံထားဟန္တူေသာ ရွင္မေတာင္သနပ္ခါးနံ႔သင္းသင္းေလးႏွင့္စံပယ္ဆီ အနံ႔ေရာစပ္ထားေသာ ေမႊးေတးေတးအနံ႔ကေလး၊ အိထြားတစ္ရစ္ေသာကိုယ္လံုးကေလး၏အတင္းမွီတြယ္ထားမႈတို႔ေႀကာင့္
သာယာစျပဳလာေသာ ကိုေရႊဘ၏ ကိုယ္ခႏၶာကား တံု႔ျပန္စျပဳေလပီ။
အဲ့ေတာ္.. အကို႔ဟာႀကီးကလည္း.. ေႀကာက္ပါတယ္ဆိုေနမွ..
မိခ်ိဳေလး၏ခပ္တိုးတိုးညည္းသံေလးကား အေမွာင္ထုတြင္း ခပ္အုပ္အုပ္ထြက္က်လာသည္။ ကိုေရႊဘ၏ကိုယ္ပိုင္ လက္နက္ဆန္းႀကီးကားအဆမတန္ေထာင္ထကာ ရင္ခ်င္းအပ္ထားေသာ မိခ်ိဳ၏ခ်က္ကေလး တည့္တည့္ေပၚတြင္ ပုဆိုးထမီမ်ားခံေနလွ်က္က ခပ္တင္းတင္းေထာက္မိထားေလပီ။
မိခ်ိဳေလး.. ဂိုေထာင္တံခါးေသာ့ခတ္ထားသလား ..အထဲသြားရေအာင္ေနာ္
ေသာ့ပိတ္ထားတယ္ အကို.. ဟိုဖက္ေဘးထရံေတြကြာက်ေနတာ၀င္လို႔ရတယ္ လာ.. မိခ်ိဳလက္ကိုကိုင္ပီးလိုက္ခဲ့..
ျခံစည္းရိုးႏွင့္ကပ္လွ်က္ ဂိုေထာင္နံရံဖက္အျခမ္း လူတစ္ကိုယ္စာႀကားကေလးထဲ၂ဦးသားတိုး၀င္ဖို႔ႀကိဳးစားရင္း ကိုေရႊဘကား ေရွ႕မွဦးေဆာင္ေနေသာ မိခ်ိဳေလး၏ခါးက်င္က်င္ေလးေအာက္မွ တစ္ရစ္လံုး
၀ိုင္းေသာ တင္ပါးအိစက္စက္ေလးအား ႀကိတ္မႏိုင္ခဲမရျဖစ္လြန္းမက ျဖစ္ကာ အသာဆုပ္ေခ်လိုက္ရာ..
အာ.. အကိုကြာ ဆိုးတယ္ခဏေလးေနပါဦး
ဟူေသာမိခ်ိဳေလး၏ ညည္းသံခပ္တိုးတိုးျဖင့္ကန္႔ကြက္မႈကို အမႈမထားသည့္အလား က်န္လက္တစ္ဖက္ျဖင့္ ဂ်ိဳင္းေအာက္မွလွ်ိဳကာ အိထြားေသာမိခ်ိဳ၏ရင္သားမ်ားေပၚ ေျပးလႊားကစားလိုက္ျပန္သည္။
ကိုယ္ကိုတြန္႔လိမ္ကာ ေရွာင္တိမ္းေနေသာ မိခ်ိဳေလး၏ဦးေဆာင္မႈျဖင့္ ၄၀အားမီးသီး၀ါက်င့္က်င့္ အလင္းေရာင္မွိန္မွိန္လင္းေနေသာ ဂိုေထာင္ထဲသို႔ ကြာက်ေနေသာထရံေပါက္မွတဆင့္ ၂ဦးသားေရာက္သြားႀကေလသည္။
Comments
Post a Comment