ကၽြန္ေတာ့ ပန္းခ်ီဆရာမေလး ၁၄
တလူးလူးတလွိမ့္လွိမ့္နဲ႔တစ္ညလံုးအိပ္လို႔မေပ်ာ္ျဖစ္ေနခဲ့တယ္။
တဖက္ခန္းထဲက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးေကာ အိပ္လို႔ေပ်ာ္ရွာမယ္မထင္ပါဘူးေလ။ မနက္မိုးလင္းရင္ က်ေနာ္စစ္ကိုင္းဖက္သြားေတာ့မယ္။ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ထင္တာပါပဲ။
က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ အထီးက်န္ပီး ခိုကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ခုလိုပစ္သြားတာမ်ိဳးက စိတ္ေပ်ာ့တဲ့က်ေနာ့္လို
ေကာင္အတြက္လြယ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သိေနတာတစ္ခုရွိတယ္။ ဒီအိမ္မွာဆက္ေနေလေလ သံေယာဇဥ္ကတြယ္ေလေလျဖစ္လာေတာ့မယ္ဗ်ာ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္
ညားကုန္ေတာ့မယ္။ ညားေတာ့ဘာျဖစ္လဲ လို႔ေမးရင္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္တို႔၊သူကတစ္ခုလပ္တစ္လင္ကြာျဖစ္ေနတာမို႔လို႔တို႔ ဆိုတာေတြက်ေနာ့္ပင္ကိုယ္ဗီဇ အရဂရုမစိုက္ပါဘူး။
သို႔ေသာ္လည္းေပါ့.. မိန္းမတကာ နားမလည္ေပးႏိုင္တတ္တဲ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့တဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ဘ၀ကို က်ေနာ္ေနထိုင္ရွင္သန္ရတာမ်ိဳးကိုႀကိဳက္ေနဆဲပဲဗ်။ ပီးေတာ့ဗ်ိဳင္းေလးကို
က်ေနာ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္တဲ့ Platonic Love: ဗ်။ ေယာက်္ားမိန္းမ မခြဲျခားပဲျဖဴျဖဴစင္စင္နဲ႔ သံေယာဇဥ္ရွိေနတာမ်ိဳး။ ဒီေတာ့ဒီအိမ္မွာဆက္ေနရင္ ညားသြားႏိုင္တယ္။
ညားသြားေတာ့မွ က်ေနာ့္ေနပံုထိုင္ပံုေတြေႀကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမေလး ေနာက္တစ္ခါဘ၀ပ်က္မွာကိုႀကိဳျမင္ေနရပီ။ ေအးေလ..တတ္ႏိုင္ပါဘူး.. ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္ပါပဲ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းကိုယ့္
ဘ၀ကိုယ္ေက်ာင္းရမွာပါပဲ။ အဲ့လိုေတြဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ မိုးလင္းခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
........ ......... ......... ..........
........ ......... ......... ..........
........ ......... ......... ..........
က်ေနာ္အိပ္ယာကႏိုးလာေတာ့ ေနေတာင္ေတာ္ေတာ္ျမင့္ေနပီ။
က်ိန္းစပ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ဖက္ထြက္လာေတာ့ ဗ်ိဳင္းေလးတစ္ေယာက္ခ်က္ျပဳတ္ေနတာေတြ႔တယ္။ က်ေနာ့္ကိုမႀကည့္ပဲမ်က္နာလႊဲထားတယ္။ ဖူးးးးး!! ေခါင္းတစ္ခ်က္ေလာက္ခါလိုက္ပီး
ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္ပီး ေရေအးေအးေတြေခါင္းကေနေလာင္းခ်ပီး ခ်ိဳးေနမိတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္လဲပီးေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာေဆာ့ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလးရဲ.ခ်စ္စရာ
မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးနဲ႔သမီးေလးကို ေကာက္ေပြ႔ပီး က်ေနာ္မီးဖိုေခ်ာင္ဖက္ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။
ကဲ.. ငါတို႔တူ၀ရီး၂ေယာက္ ထမင္းစားလို႔ရပီလား..
...... ...... ...... ........
ေဟာဗ်ာ.. ဟင္းေတြကစံုလို႔ .. ေမ.. နင္ဘယ္အခ်ိန္ကေစ်းသြားလိုက္တာလဲဟ.. ငါ့ကိုႏိႈးပီးလိုက္ပို႔ခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး..
...... ...... ...... ........
ဘာမွျပန္မေျပာဘူးဗ်။ ခ်က္ျပဳတ္ပီးတဲ့ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြကိုေဘစင္မွာ ေဆးေႀကာေနတယ္။ ထမင္းစားပြဲမွာထိုင္ပီး ႏွပ္ထားတဲ့ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ငွဲ႔ေသာက္ရင္းက်ေနာ္လည္း ဘာဆက္ေျပာရ
မွန္းမသိလို႔ျငိမ္ေနမိတယ္။ ေဘးတိုက္ျမင္ေနရတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလးကို က်ေနာ္ဘာရယ္မဟုတ္ ေငးေႀကာင္ပီးႀကည့္ေနမိတယ္။ ဆံပင္နက္နက္အရွည္ႀကီးကို ေသခ်ာအေျပာင္သိမ္းပီး ဘီးဆံပတ္ထံုး
ထားေတာ့ လည္တိုင္၀င္း၀ါ၀ါေလးကထင္းေနတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္ေနတာမို႔ အိမ္ေနရင္းစြပ္က်ယ္လက္စက ေလးကို၀တ္ထားတယ္။ ေက်ာျပင္မွာ ေခၽြးကြက္ကေလးထပီး စိုတိုတိုျဖစ္ေနတယ္။ရုတ္
တရက္ က်ေနာ့္ဖက္ကိုလွည့္ႀကည့္လာေတာ့ ရင္ထဲမွာထိတ္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္နာသြယ္သြယ္ေလးက ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ေနပီး ငိုမဲ့မဲ့ေလး၊ တစ္ညလံုးမအိပ္ထားဘူးဆိုတာသိသာေန
တယ္။ မ်က္နာကေခ်ာင္က်ေနပီ။ မ်က္လံုးအညိဳေရာင္ေလးေတြက ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္က လမ္းခုလပ္ မွာခ်န္ထားရစ္တာ ခံရေတာ့မယ့္ကေလးငယ္ေလးရဲ. အားငယ္ထိတ္
လန္႔ေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ ဒုကၡ..ဒုကၡ..
က်ေနာ္လည္း ဘာမွမေျပာတတ္ေတာ့လို႔ ထမင္းဟင္းေတြခူးခပ္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။
ထမင္းစားေနရင္း ဗ်ိဳင္းေလးရဲ.သမီးေလးကို ျမွဴပီး ခ႔ြံေပး တယုတယလုပ္ေပးေနမိတယ္။ ကေလးကေတာ့ ဘာမွမသိရွာ၊ နားမလည္ရွာေသးတဲ့ အရြယ္မို႔ က်ေနာ္ခြံ႔ေကၽြးတာေလးစားလိုက္တခစ္
ခစ္ရယ္လိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနရွာတယ္။ က်ေနာ္အဲ့လိုလုပ္ေနတာကို ခိုးခိုးႀကည့္ပီး ဗ်ိဳင္းေလးမ်က္ရည္ ခိုးသုတ္ေနတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတယ္။
စိတ္မပါလက္မပါ ထမင္း၀ိုင္းကိုျမန္ျမန္လက္စသတ္လိုက္ပီး ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြကို ေဆးေႀကာဖို႔ျပင္ေတာ့ တုန္ခါေနတဲ့ ငိုသံပါအသံနဲ႔ ခ်ထားခဲ့လို႔ သူက်ေနာ့္ကိုလွမ္းေျပာလာတယ္။
သမီးေလးကိုေပြ႔ပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာခ်ထားပီး က်ေနာ့္အထုပ္အပိုးေတြကိုျပင္ဆင္ရင္းသြားဖို႔ျပင္တယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ သိမ္းဆည္းေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလးထြက္လာပီး က်ေနာ္ျပင္ဆင္ေနတာကိုလက္
ကေလးပိုက္ပီး ေငးႀကည့္ေနရွာတယ္ဗ်ာ။
ငါကား ငွါးသြားမွအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္ဟ.. ပစၥည္းေတြကမ်ားလြန္းေနတယ္သိလား..
ဖိုးသက္.. နင္ဘာလို႔အကုန္လံုးယူသြားဖို႔ျပင္တာလဲ.. ျပန္မလာေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္မလား..
....... ...... ....... .........
အရႈပ္ထုပ္ႀကီး ဆိုပီး နင္ထြက္ေျပးပီေပါ့ဟုတ္လား သူငယ္ခ်င္း.
အာ.. ေမ.. နင္အဲ့လိုမေျပာပါနဲ႔ဟာ.. မဟုတ္ပါဘူး.. (က်ေနာ္သူ႔မ်က္နာကိုေသခ်ာမႀကည့္ရဲဘူးဗ်ာ)
မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသလား.. ငါ့ကိုေသခ်ာႀကည့္ပီးေျပာစမ္းပါ..
အင္း.. မဟုတ္ဘူး..
က်ေနာ့္ကိုဘာမွဆက္မေျပာပဲ ဆတ္ကနဲသူ႔အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားတယ္။
ျပန္ထြက္လာေတာ့ ၀က္၀ံရုပ္ကေလးနဲ႔ တြဲထားတဲ့ေသာ့တြဲတစ္ခုပါလာတယ္။ က်ေနာ့္လက္ထဲလွမ္းထည့္လိုက္ပီး ...
ေရာ့.. အိမ္ေဘးက ကားဂိုေထာင္ထဲမွာထားတဲ့ ပါပလစ္ကာထုတ္ပီး နင့္ပစၥည္းေတြတင္သြားလို႔ရတယ္.. ထြက္ေျပးတာမဟုတ္ဘူးဆိုယူသြားေလဟာ..
က်ေနာ္ဘာမွဆက္မေျပာႏိုင္ပဲ ႀကက္ႀကီးလည္လိမ္ထားသလိုျဖစ္ေနတယ္။
နင့္ေနခ်င္သေလာက္သြားေနပီး ျပန္လာမွလာထားလာေပါ့.. ဘယ္လိုလဲ..
...... ....... ....... .......
ဖိုးသက္.. နင္ငါ့ကိုလာဖံုးကြယ္ဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔ ... ငါအကုန္သိတယ္.. နင့္စိတ္ထဲမွာဘာေတြျဖစ္ေနလဲငါအကုန္သိတယ္..
...... ....... ....... .......
အိမ္ကေလးထဲမွာတိတ္ဆိတ္မႈက ႀကီးစိုးလြန္းသြားပီ။ သမီးေလးရဲ.ေဆာ့ကစားေနတဲ့အသံေလးတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ႀကားရတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္နာလႊဲပီးရပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္နဲ႔
ဗ်ိဳင္းေလး အေ၀းကိုေငးေနႀကတယ္။ ေနာက္ဆံုးတိတ္ဆိတ္ေနတာကို မခံႏိုင္ေတာ့လို႔ က်ေနာ္သူ႔လက္ထဲက ကားေသာ့ကိုလွမ္းဆြဲယူပီး ကားဂိုေဒါင္ထဲက ပါပလစ္ကာေလးကို ေမာင္းပီးဆင္
၀င္ေအာက္ကိုေမာင္းယူလာပီး က်ေနာ့္ပစၥည္းေတြတင္ေနလိုက္တယ္။ အားလံုးပီးသြားေတာ့မွ..သမီးေလးကိုေပြ႔ ပီးရပ္ႀကည့္ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလး အနားကိုတိုးကပ္သြားပီး သူ႔ရင္ခြင္ထဲက ခ်စ္စရာ
သမီးေလးရဲ.ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးကို တျပြတ္ျပြတ္ျမည္ေအာင္နမ္းရင္း...
ေမ..ျခံတံခါးေသခ်ာပိတ္..ညဖက္အိပ္ရင္တစ္အိမ္လံုး တံခါးေတြေသခ်ာစစ္.. ငါ့ကိုအခ်ိန္မေရြးတစ္ခုခုဆို ဖုန္းေခၚခဲ့ႀကားလားလို႔...
မွာေနမိတယ္။ သနားစဖြယ္ ငိုမဲ့မဲ့က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းမေလးရဲ. ပါးႏွစ္ဖက္ကို (က်ေနာ္နဲ႔သူငယ္ငယ္က လုပ္ေနက်အတိုင္း) လက္ဖ၀ါးကိုေကာ့ပီး ပတ္ပတ္ဆိုခ်စ္စႏိုးဖြဖြ ရိုက္ပီးႏႈတ္ဆက္လိုက္
တယ္။ ခပ္ယဲ့ယဲ့ျပံဳးရင္း ျမန္ျမန္ျပန္လာေနာ္ သူငယ္ခ်င္းလို႔မွာေနတဲ့သူ႔ကို အင္းအင္း လို႔ေျပာရင္း ေျပာင္လက္ေနတဲ့ နဖူးျဖဴျဖဴေလးကို ငယ္ငယ္သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကအတိုင္း ရႊတ္ဆိုေမႊးပီး က်ေနာ္
ေခ်ာ့ခဲ့လိုက္တယ္။
က်ေနာ္ေမာင္းေနတဲ့ ပါပလစ္ကာ ေလးဟာ ေလးညွိဳ.ကလႊတ္လိုက္တဲ့ မွ်ားကေလးလိုပဲ မန္းေလးျမိဳ.ကေနတစ္ဖက္ကမ္းက မိႈင္းညိဳ.ေနတဲ့ စစ္ကိုင္းေတာင္ဖက္ကိုဦးတည္ပီးသြားေနပီ။
တဖက္ခန္းထဲက က်ေနာ့္သူငယ္ခ်င္းမေလးေကာ အိပ္လို႔ေပ်ာ္ရွာမယ္မထင္ပါဘူးေလ။ မနက္မိုးလင္းရင္ က်ေနာ္စစ္ကိုင္းဖက္သြားေတာ့မယ္။ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မလာျဖစ္ေတာ့ဘူးလို႔ထင္တာပါပဲ။
က်ေနာ့္ရင္ထဲမွာဘယ္လိုမွ မေပ်ာ္ေတာ့ပါဘူးဗ်ာ။ ေျခာက္ျခားဖြယ္ရာ အထီးက်န္ပီး ခိုကိုးရာမဲ့ေနတဲ့ ေက်ာင္းေနဖက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကို ခုလိုပစ္သြားတာမ်ိဳးက စိတ္ေပ်ာ့တဲ့က်ေနာ့္လို
ေကာင္အတြက္လြယ္ေတာ့ မလြယ္ပါဘူး။ ဒါေပမယ့္ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ သိေနတာတစ္ခုရွိတယ္။ ဒီအိမ္မွာဆက္ေနေလေလ သံေယာဇဥ္ကတြယ္ေလေလျဖစ္လာေတာ့မယ္ဗ်ာ။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္
ညားကုန္ေတာ့မယ္။ ညားေတာ့ဘာျဖစ္လဲ လို႔ေမးရင္ ဘာမွမျဖစ္ပါဘူး။ ပတ္၀န္းက်င္တို႔၊သူကတစ္ခုလပ္တစ္လင္ကြာျဖစ္ေနတာမို႔လို႔တို႔ ဆိုတာေတြက်ေနာ့္ပင္ကိုယ္ဗီဇ အရဂရုမစိုက္ပါဘူး။
သို႔ေသာ္လည္းေပါ့.. မိန္းမတကာ နားမလည္ေပးႏိုင္တတ္တဲ့ လြတ္လြတ္လပ္လပ္ ေႏွာင္ႀကိဳးမဲ့တဲ့ တစ္ကိုယ္ေတာ္ဘ၀ကို က်ေနာ္ေနထိုင္ရွင္သန္ရတာမ်ိဳးကိုႀကိဳက္ေနဆဲပဲဗ်။ ပီးေတာ့ဗ်ိဳင္းေလးကို
က်ေနာ္ခ်စ္တယ္ဆိုတာ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကိုခ်စ္တဲ့ Platonic Love: ဗ်။ ေယာက်္ားမိန္းမ မခြဲျခားပဲျဖဴျဖဴစင္စင္နဲ႔ သံေယာဇဥ္ရွိေနတာမ်ိဳး။ ဒီေတာ့ဒီအိမ္မွာဆက္ေနရင္ ညားသြားႏိုင္တယ္။
ညားသြားေတာ့မွ က်ေနာ့္ေနပံုထိုင္ပံုေတြေႀကာင့္ သူငယ္ခ်င္းမေလး ေနာက္တစ္ခါဘ၀ပ်က္မွာကိုႀကိဳျမင္ေနရပီ။ ေအးေလ..တတ္ႏိုင္ပါဘူး.. ကိုယ့္ဘ၀နဲ႔ကိုယ္ပါပဲ.. ေနာက္ဆံုးေတာ့လည္းကိုယ့္
ဘ၀ကိုယ္ေက်ာင္းရမွာပါပဲ။ အဲ့လိုေတြဟိုေတြးဒီေတြးနဲ႔ မိုးလင္းခါနီးမွ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။
........ ......... ......... ..........
........ ......... ......... ..........
........ ......... ......... ..........
က်ေနာ္အိပ္ယာကႏိုးလာေတာ့ ေနေတာင္ေတာ္ေတာ္ျမင့္ေနပီ။
က်ိန္းစပ္ေနတဲ့ မ်က္လံုးေတြနဲ႔ မီးဖိုေခ်ာင္ဖက္ထြက္လာေတာ့ ဗ်ိဳင္းေလးတစ္ေယာက္ခ်က္ျပဳတ္ေနတာေတြ႔တယ္။ က်ေနာ့္ကိုမႀကည့္ပဲမ်က္နာလႊဲထားတယ္။ ဖူးးးးး!! ေခါင္းတစ္ခ်က္ေလာက္ခါလိုက္ပီး
ေရခ်ိဳးခန္းထဲ၀င္ပီး ေရေအးေအးေတြေခါင္းကေနေလာင္းခ်ပီး ခ်ိဳးေနမိတယ္။ ေရမိုးခ်ိဳး အ၀တ္လဲပီးေတာ့ ဧည့္ခန္းထဲမွာေဆာ့ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလးရဲ.ခ်စ္စရာ
မ်က္လံုး၀ိုင္း၀ိုင္းေလးနဲ႔သမီးေလးကို ေကာက္ေပြ႔ပီး က်ေနာ္မီးဖိုေခ်ာင္ဖက္ျပန္ထြက္လာခဲ့တယ္။
ကဲ.. ငါတို႔တူ၀ရီး၂ေယာက္ ထမင္းစားလို႔ရပီလား..
...... ...... ...... ........
ေဟာဗ်ာ.. ဟင္းေတြကစံုလို႔ .. ေမ.. နင္ဘယ္အခ်ိန္ကေစ်းသြားလိုက္တာလဲဟ.. ငါ့ကိုႏိႈးပီးလိုက္ပို႔ခိုင္းတာမဟုတ္ဘူး..
...... ...... ...... ........
ဘာမွျပန္မေျပာဘူးဗ်။ ခ်က္ျပဳတ္ပီးတဲ့ အိုးခြက္ပန္းကန္ေတြကိုေဘစင္မွာ ေဆးေႀကာေနတယ္။ ထမင္းစားပြဲမွာထိုင္ပီး ႏွပ္ထားတဲ့ေကာ္ဖီ တစ္ခြက္ငွဲ႔ေသာက္ရင္းက်ေနာ္လည္း ဘာဆက္ေျပာရ
မွန္းမသိလို႔ျငိမ္ေနမိတယ္။ ေဘးတိုက္ျမင္ေနရတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလးကို က်ေနာ္ဘာရယ္မဟုတ္ ေငးေႀကာင္ပီးႀကည့္ေနမိတယ္။ ဆံပင္နက္နက္အရွည္ႀကီးကို ေသခ်ာအေျပာင္သိမ္းပီး ဘီးဆံပတ္ထံုး
ထားေတာ့ လည္တိုင္၀င္း၀ါ၀ါေလးကထင္းေနတယ္။ ခ်က္ျပဳတ္ေနတာမို႔ အိမ္ေနရင္းစြပ္က်ယ္လက္စက ေလးကို၀တ္ထားတယ္။ ေက်ာျပင္မွာ ေခၽြးကြက္ကေလးထပီး စိုတိုတိုျဖစ္ေနတယ္။ရုတ္
တရက္ က်ေနာ့္ဖက္ကိုလွည့္ႀကည့္လာေတာ့ ရင္ထဲမွာထိတ္ကနဲျဖစ္သြားတယ္။ မ်က္နာသြယ္သြယ္ေလးက ၀မ္းနည္းပက္လက္ျဖစ္ေနပီး ငိုမဲ့မဲ့ေလး၊ တစ္ညလံုးမအိပ္ထားဘူးဆိုတာသိသာေန
တယ္။ မ်က္နာကေခ်ာင္က်ေနပီ။ မ်က္လံုးအညိဳေရာင္ေလးေတြက ေဖ်ာ့ေတာ့ေတာ့နဲ႔ လူႀကီးတစ္ေယာက္က လမ္းခုလပ္ မွာခ်န္ထားရစ္တာ ခံရေတာ့မယ့္ကေလးငယ္ေလးရဲ. အားငယ္ထိတ္
လန္႔ေနတဲ့ ပံုစံမ်ိဳး။ ဒုကၡ..ဒုကၡ..
က်ေနာ္လည္း ဘာမွမေျပာတတ္ေတာ့လို႔ ထမင္းဟင္းေတြခူးခပ္ဖို႔ျပင္လိုက္တယ္။
ထမင္းစားေနရင္း ဗ်ိဳင္းေလးရဲ.သမီးေလးကို ျမွဴပီး ခ႔ြံေပး တယုတယလုပ္ေပးေနမိတယ္။ ကေလးကေတာ့ ဘာမွမသိရွာ၊ နားမလည္ရွာေသးတဲ့ အရြယ္မို႔ က်ေနာ္ခြံ႔ေကၽြးတာေလးစားလိုက္တခစ္
ခစ္ရယ္လိုက္နဲ႔ ေပ်ာ္ေနရွာတယ္။ က်ေနာ္အဲ့လိုလုပ္ေနတာကို ခိုးခိုးႀကည့္ပီး ဗ်ိဳင္းေလးမ်က္ရည္ ခိုးသုတ္ေနတာကို မသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနရတယ္။
စိတ္မပါလက္မပါ ထမင္း၀ိုင္းကိုျမန္ျမန္လက္စသတ္လိုက္ပီး ပန္းကန္ခြက္ေယာက္ေတြကို ေဆးေႀကာဖို႔ျပင္ေတာ့ တုန္ခါေနတဲ့ ငိုသံပါအသံနဲ႔ ခ်ထားခဲ့လို႔ သူက်ေနာ့္ကိုလွမ္းေျပာလာတယ္။
သမီးေလးကိုေပြ႔ပီး ဧည့္ခန္းထဲမွာခ်ထားပီး က်ေနာ့္အထုပ္အပိုးေတြကိုျပင္ဆင္ရင္းသြားဖို႔ျပင္တယ္။ မီးဖိုေခ်ာင္ထဲမွာ သိမ္းဆည္းေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလးထြက္လာပီး က်ေနာ္ျပင္ဆင္ေနတာကိုလက္
ကေလးပိုက္ပီး ေငးႀကည့္ေနရွာတယ္ဗ်ာ။
ငါကား ငွါးသြားမွအဆင္ေျပမယ္ထင္တယ္ဟ.. ပစၥည္းေတြကမ်ားလြန္းေနတယ္သိလား..
ဖိုးသက္.. နင္ဘာလို႔အကုန္လံုးယူသြားဖို႔ျပင္တာလဲ.. ျပန္မလာေတာ့ဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္မလား..
....... ...... ....... .........
အရႈပ္ထုပ္ႀကီး ဆိုပီး နင္ထြက္ေျပးပီေပါ့ဟုတ္လား သူငယ္ခ်င္း.
အာ.. ေမ.. နင္အဲ့လိုမေျပာပါနဲ႔ဟာ.. မဟုတ္ပါဘူး.. (က်ေနာ္သူ႔မ်က္နာကိုေသခ်ာမႀကည့္ရဲဘူးဗ်ာ)
မဟုတ္ဘူးဆိုတာ ေသခ်ာသလား.. ငါ့ကိုေသခ်ာႀကည့္ပီးေျပာစမ္းပါ..
အင္း.. မဟုတ္ဘူး..
က်ေနာ့္ကိုဘာမွဆက္မေျပာပဲ ဆတ္ကနဲသူ႔အိပ္ခန္းထဲ ၀င္သြားတယ္။
ျပန္ထြက္လာေတာ့ ၀က္၀ံရုပ္ကေလးနဲ႔ တြဲထားတဲ့ေသာ့တြဲတစ္ခုပါလာတယ္။ က်ေနာ့္လက္ထဲလွမ္းထည့္လိုက္ပီး ...
ေရာ့.. အိမ္ေဘးက ကားဂိုေထာင္ထဲမွာထားတဲ့ ပါပလစ္ကာထုတ္ပီး နင့္ပစၥည္းေတြတင္သြားလို႔ရတယ္.. ထြက္ေျပးတာမဟုတ္ဘူးဆိုယူသြားေလဟာ..
က်ေနာ္ဘာမွဆက္မေျပာႏိုင္ပဲ ႀကက္ႀကီးလည္လိမ္ထားသလိုျဖစ္ေနတယ္။
နင့္ေနခ်င္သေလာက္သြားေနပီး ျပန္လာမွလာထားလာေပါ့.. ဘယ္လိုလဲ..
...... ....... ....... .......
ဖိုးသက္.. နင္ငါ့ကိုလာဖံုးကြယ္ဖို႔ မႀကိဳးစားနဲ႔ ... ငါအကုန္သိတယ္.. နင့္စိတ္ထဲမွာဘာေတြျဖစ္ေနလဲငါအကုန္သိတယ္..
...... ....... ....... .......
အိမ္ကေလးထဲမွာတိတ္ဆိတ္မႈက ႀကီးစိုးလြန္းသြားပီ။ သမီးေလးရဲ.ေဆာ့ကစားေနတဲ့အသံေလးတစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ႀကားရတယ္။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ မ်က္နာလႊဲပီးရပ္ေနတဲ့ က်ေနာ္နဲ႔
ဗ်ိဳင္းေလး အေ၀းကိုေငးေနႀကတယ္။ ေနာက္ဆံုးတိတ္ဆိတ္ေနတာကို မခံႏိုင္ေတာ့လို႔ က်ေနာ္သူ႔လက္ထဲက ကားေသာ့ကိုလွမ္းဆြဲယူပီး ကားဂိုေဒါင္ထဲက ပါပလစ္ကာေလးကို ေမာင္းပီးဆင္
၀င္ေအာက္ကိုေမာင္းယူလာပီး က်ေနာ့္ပစၥည္းေတြတင္ေနလိုက္တယ္။ အားလံုးပီးသြားေတာ့မွ..သမီးေလးကိုေပြ႔ ပီးရပ္ႀကည့္ေနတဲ့ ဗ်ိဳင္းေလး အနားကိုတိုးကပ္သြားပီး သူ႔ရင္ခြင္ထဲက ခ်စ္စရာ
သမီးေလးရဲ.ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလးကို တျပြတ္ျပြတ္ျမည္ေအာင္နမ္းရင္း...
ေမ..ျခံတံခါးေသခ်ာပိတ္..ညဖက္အိပ္ရင္တစ္အိမ္လံုး တံခါးေတြေသခ်ာစစ္.. ငါ့ကိုအခ်ိန္မေရြးတစ္ခုခုဆို ဖုန္းေခၚခဲ့ႀကားလားလို႔...
မွာေနမိတယ္။ သနားစဖြယ္ ငိုမဲ့မဲ့က်ေနာ့္ သူငယ္ခ်င္းမေလးရဲ. ပါးႏွစ္ဖက္ကို (က်ေနာ္နဲ႔သူငယ္ငယ္က လုပ္ေနက်အတိုင္း) လက္ဖ၀ါးကိုေကာ့ပီး ပတ္ပတ္ဆိုခ်စ္စႏိုးဖြဖြ ရိုက္ပီးႏႈတ္ဆက္လိုက္
တယ္။ ခပ္ယဲ့ယဲ့ျပံဳးရင္း ျမန္ျမန္ျပန္လာေနာ္ သူငယ္ခ်င္းလို႔မွာေနတဲ့သူ႔ကို အင္းအင္း လို႔ေျပာရင္း ေျပာင္လက္ေနတဲ့ နဖူးျဖဴျဖဴေလးကို ငယ္ငယ္သူငယ္ခ်င္းဘ၀ကအတိုင္း ရႊတ္ဆိုေမႊးပီး က်ေနာ္
ေခ်ာ့ခဲ့လိုက္တယ္။
က်ေနာ္ေမာင္းေနတဲ့ ပါပလစ္ကာ ေလးဟာ ေလးညွိဳ.ကလႊတ္လိုက္တဲ့ မွ်ားကေလးလိုပဲ မန္းေလးျမိဳ.ကေနတစ္ဖက္ကမ္းက မိႈင္းညိဳ.ေနတဲ့ စစ္ကိုင္းေတာင္ဖက္ကိုဦးတည္ပီးသြားေနပီ။
Comments
Post a Comment