က်ေနာ့္ရူပေဗဒဆရာမေလး ၅
တဖက္သတ္ခ်စ္ေနရတဲ့ ဆရာမေလးရဲ႕ ကိုယ္လံုးအိေထြးေထြးေလးကို ေပြ႕ဖက္ထားရတာဗ်ာ.. ညီအကိုတို႔စဥ္းစားႀကည့္ပါေလ ဘယ္ေလာက္စိတ္လႈပ္ရွားစရာေကာင္းမလဲလို႔။
စိတ္ခံစားမႈက အထြဋ္အထိပ္ေရာက္သြားေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ကတုန္ကယင္ႀကီးရယ္။ ခ်စ္စိတ္တက္တာက တစ္မ်ိဳး အထိအေတြ႕ကလည္း(ေနာက္ေနာင္ ဘယ္မိန္းမနဲ႔မွ အဲ့လို ခံစားခ်က္မ်ိဳးျပန္မရေတာ့ဘူးဗ်) ျပန္ေျပာမျပတတ္တဲ့ အရသာမ်ိဳးဗ်။ ကိုယ္နံ႔သင္းသင္းေလးရယ္
သနပ္ခါးနံ႔ေလးရယ္ေပါင္းထားတဲ့ရနံ႔၊ ဆံႏြယ္ေတြဆီ ကေနရေနတဲ့ တေရာ္ကင္မႊန္းနံ႔မွ်င္းမွ်င္းေလး၊ လက္ေမာင္းသားေခ်ာအိအိရဲ႕အထိအေတြ႕(က်ေနာ္က လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ခါးက်င္က်င္ေလးကို သိုင္းဖက္ထားသလို က်န္တဲ့လက္တစ္ဖက္က လက္ေမာင္းေလးကိုပြတ္ေပး
ေနမိတာ) နဖူးေျပေျပကေလးကို က်ေနာ့္ပါးနဲ႔ ဖိကပ္ပီး အတင္းပြတ္(လူနားကပ္ခၽြဲေနတဲ့ ေႀကာင္ေပါက္စေလးလိုေပါ့ဗ်ာအဟိ) အဲ့ဒီလိုေတြ အခ်စ္ႀကမ္းေနမိတာေပါ့ေလ။
ကိုဖိုးသက္ေလး လႊတ္ပါကြာ အဲ့လိုႀကီး မဆိုးရဘူး လိမၼာပါတယ္ ( က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ေမာေနတဲ့ အသံေလးနဲ႔ ေျပာေနရွာတာ)
ဟင့္အင္း! မလႊတ္ပရေစနဲ႔ ဗ်ာ ခ်မ္းတယ္ ခ်မ္းတယ္ မလႊတ္ပူး ဆရာမေလးကို က်.. က်ေနာ္ခ်မ္းလို႔ေသေတာ့မယ္ (အမွန္က ခ်စ္တယ္ လို႔ေျပာေနတာ ပါးစပ္က ဗလံုးဗေထြးနဲ႔ ခ်မ္းတယ္ျဖစ္ကုန္ေရာ အဟီး)
ဟာကြာ! ဒါဆိုလည္း နည္းနည္းေတာ့ေလွ်ာ့ တအားႀကီးဖက္ေပးထားတာ ခ်ိဳ အသက္ရွဴလို႔မ၀ေတာ့ဘူး အရိုးေတြလည္းက်ိဳးေတာ့မယ္..ဒုကၡပါပဲေနာ္.. (ဖက္ထားတာနည္းနည္းအားေပ်ာ့သြားေပမယ့္ ဆံႏြယ္စေလးေတြကိုနမ္း ေပးေနမိတယ္)
အဲ့ဒီလိုအေျခေနႀကီးနဲ႔ ဒီအတိုင္းမတ္တပ္ရပ္ ရင္ခ်င္းအပ္ဖက္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ႀကာသြားတယ္ဗ်။
ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလည္းမသိဘူး။ ေပ်ာ္ေနတာပဲသိတယ္ဗ်ာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ငခ်မ္းကို မင္းေလာင္မတီးလာဘူးလားလို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေမးရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ပဲေျဖမယ္။ လူကေရလည္ အခ်စ္ဆိပ္တက္ေနတာကိုး။ တကယ္ေျပာတာပါ။ ဒီေလာက္ေလးနဲ႔တင္ လူက ေလထဲလႊင့္
ေနသလို တလိႈက္လိႈက္ျဖစ္ပီး ေပ်ာ္ေနတာ။
ကိုဖိုးသက္ေလး!
ဗ်ာ!
ေတာ္ပီေလဟာ လႊတ္ေပးေတာ့..
ဟင့္အင္း
ေဟာေတာ့္.. ဒါဆို က်မတို႔ဒီအတိုင္း မိုးလင္းထိမတ္တပ္ႀကီးေနရမွာလား? (စိတ္အိုက္ေနတဲ့ အသံေလးမွာ ရယ္သံေလးကစြက္ေနေသးတာ)
အဲ့ဒီေတာ့မွ အသာေလးဖက္ထားရာကေန လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ လံုး၀ႀကီးေတာ့ လူခ်င္းမခြာေပးဘူး။ လက္ေမာင္းေခ်ာအိအိေလးေတြကို စံုကိုင္ထားေသးတယ္။ က်ေနာ့္ရူပေဗဒဆရာမေလး ေဒၚခင္ခ်ိဳေမဟာ ေယာက်ာ္းဆိုလို႔ ရင္ဖိုေတာင္မသန္းဖူးေသးမွန္း
ေမာ့ႀကည့္လာတဲ့ မ်က္နာေလးကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔က်ေနာ္သိလိုက္ပီဗ်။ အရမ္းကို ရွက္ရြံ႕ပီး ပန္းေသြးေရာင္ေတာက္ေနတဲ့မ်က္နာေလး။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုက္ပီး က်ေနာ့္ကို လူဆိုးေလးဆိုတဲ့ မ်က္နာေလးနဲ႔ႀကည့္ေနတာဗ်။ မ်က္၀န္းနက္နက္ေလးေတြက ေတာက္ပေနခ်က္မ်ား
စိန္ပြင့္ေလးေတြအတိုင္းပဲ။ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လိုမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆတ္ကနဲငံု႔ပီး အဲ့ဒီမ်က္လံုးေလးေတြကို ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ဖိကပ္ပီး ဘယ္ညာနမ္းပစ္လိုက္မိေကာ။ အိုကြာ! ဆိုပီး တုန္တက္သြားရွာတယ္။ ခဏေလာက္ျငိမ္က်သြားပီး က်ေနာ့္ ရင္ဘတ္ေပၚကို လက္ဖ၀ါးေလးနဲ႔ အုပ္ကိုင္
လာတယ္။ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကလည္း တဒိန္းဒိန္းျမည္ေအာင္ ရင္ေတြခုန္ေနတာကိုး။ သူ႔လက္နဲ႔အုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့ သိသြားပံုရတယ္ က်ေနာ့္ကို အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ ေမာ့ႀကည့္ရင္း အိပ္စို႔! တဲ့။ သူ႔ကုတင္ေလးဆီ ဆြဲေခၚသြားေရာ။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဗေလာင္ဆူခ်က္ေပါ့။
ကုတင္ေပၚတက္ပီး လွဲအိပ္ခိုင္းတယ္။ ေစာင္ပတ္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ကို ေနာက္ထပ္ ေစာင္တစ္ထည္ထပ္ျခံဳေပးတယ္။ ပက္လက္ကေလး အိပ္ပီး ျငိမ္ခံေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို နဖူးေလးတစ္ခ်က္ပြတ္ေပးပီး အိပ္ေတာ့ေနာ္! လို႔ေျပာပီး ကုတင္ေပၚကဆင္းသြားေရာ။
ဆရာမေလး ဘယ္သြားမလို႔လဲဗ်ာ! မအိပ္ပူးလား?
ကိုဖိုးသက္ေလး ဒီမွာ အိပ္.. ခ်ိဳ ဟိုဖက္အခန္းမွာ အိပ္ယာခင္းထားပီးပီ
ဟမ္! ဒီ..ဒီနားမွာ အိပ္လို႔မရဘူးလား(က်ေနာ္အိပ္ေနတဲ့ ေဘးကိုလက္ညိွဳးထိုးျပပီးေျပာလိုက္မိတာ)
ႀကံႀကီးစီရာ ခစ္ခစ္ လူလည္ေလး .. မရဘူး မနက္မွေတြ႕မယ္ တာ့တာ
အဲ့လိုလည္းေျပာျပီးေရာ လစ္ကနဲေျပးသြားတယ္။ က်ေနာ့္မွာသာ ဟာကနဲျဖစ္ပီး က်န္ရစ္ခဲ့တာေပါ့။ ခုနကေတာ့ ကိုယ့္ပဲဖက္သိပ္ေတာ့မလားဆိုပီး ေရလည္ဖီလင္တက္ပီး ေမွ်ာ္လင့္ထားသမွ် သြားပါေလေရာလားဗ်ာအဟီး။
ပီတိေတြျဖာေ၀ပီး မခ်င့္မရဲ စိတ္ေတြနဲ႔ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ခဏေနလိုက္တာ အရက္ရွိန္ေကာ သစ္ပင္တက္ထားတဲ့ အရွိန္ေကာ ဒဏ္ရာ အရွိန္ေကာ အကုန္ေပါင္းပီးေမွးကနဲျဖစ္သြားလိုက္တာ မိုးလင္းသြားတယ္။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္း လူသံသူသံေတြႀကားမွ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ
စာသင္မယ့္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြေရာက္ေနမွန္းသတိထားလိုက္မိေတာ့ လန္႔ျဖန္႔ပီး ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္မိတယ္။ ငါဘယ္လိုအိမ္ျပန္မတံုးေပါ့။ ေခါင္းကလည္း တစစ္စစ္ကိုက္စျပဳလာတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာပဲ အိပ္ခန္းတံခါးကို ကၽြီကနဲ တြန္းပီး ၀င္လာသံႀကားေတာ့ လန္႔ပီး ကုတင္ေပၚ
မွာ အသာပုပီး ေစာင္ေခါင္းျမီးျခံဳပစ္လိုက္မိေသးတယ္။ မသိမသာခိုးႀကည့္လိုက္ေတာ့မွ ရယ္ခ်င္လွ်က္ ပက္က်ိ ဟန္ပန္ေလးနဲ႔ ဆရာမေလးျဖစ္ေနတယ္။ မ်က္နာသစ္ကိုယ္လက္သန္႔စင္ပီး ဟန္နဲ႔ ကပိုကရိုေလး။ ေခ်ာေခ်ာေလးဗ်ာ။ ဘယ္လိုေလးမွန္းကိုမသိဘူး။ မေန႔ညကလို ဆံပင္ရွည္ဖားလ်ား
ေလးနဲ႔မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဆံပင္ရွည္ေတြကို ရစ္ပီး ထံုးထားေတာ့ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးနဲ႔ အိမ္ရွင္မေပါက္စေလးဟန္ျဖစ္ေနပီ။ မ်က္နာေလးက ေျပာင္တင္းတင္း ျပံဳးစိစိေလး။ က်ေနာ္ တခါက ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ မ်က္နာေက်ာတင္းတင္း ေဒၚခင္ခ်ိဳေမနဲ႔ လားလားမွကို မတူေတာ့တာဗ်ာ။ (အခ်စ္ဆိုတာ
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရုပ္ရည္သြင္ျပင္ကို တကယ္ေျပာင္းသြားေစတာေသခ်ာတယ္ေနာ့္) သူ႔လက္ထဲမွာ သတၱဳဇလံုေသးေသးေလးနဲ႔ ေရေတြခပ္လာတာဗ်။ သြားတိုက္တံအသစ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သြားတိုက္ေဆးဗူးေလးပါ ပါလာတယ္။ မ်က္နာသစ္ဖို႔ ေျခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ျပတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေပၚ လက္ညွိဳးေလး
တင္ျပပီး ရွဴးတိုးတိုးေနာ္ ဆိုတဲ့ အမူအရာေလးကလည္းလုပ္ျပသြားေသးတယ္။ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္သြားပီး ေနာက္တစ္ခါျပန္ထပ္၀င္လာေတာ့ မနက္စာ မုန္႔ဗိုင္းေတာင့္ဆီဆမ္းနဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးပါလာတယ္။ မ်က္နာသစ္ သြားတိုက္ပီးစီး ပီးအခ်စ္နလံထေနတဲ့ လူဆိုးေလးက်ေနာ္က မုန္႔ေတြ
ခ်ပီး အခန္းျပင္ျပန္ထြက္ေတာ့ဟန္ျပင္ေနတဲ့ ဆရာမေလးကို ေနာက္ကေနအတင္းဆြဲပီး ဖက္လိုက္ေသးတယ္ဟီးဟီး။ ျပံဳးစိစိ ဆရာမေလးက အတင္းရုန္းပီး ..ေအာက္မွာ စာသင္ဖို႔ ကေလးေတြေစာင့္ေနတယ္ မဆိုးနဲ႔ကြာလို႔ တိုးတိုးေလးေျပာပီး.. ထြက္ေျပးသြားေရာ။
မနက္စာ စားေသာက္ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းက ထပ္ကိုက္လာျပန္တယ္။
ဒါနဲ႔ အိပ္ယာေပၚျပန္တက္ပီး ေခြေနရင္းက ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာမွ က်ေနာ္ျပန္ႏိႈးလာတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေတြေတာင္ အခန္းထဲ၀င္စျပဳလာပီ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ နဖူးေပၚ၀ဲက်ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို သပ္တင္ေပးေနလို႔ အသာအယာမ်က္လံုးဖြင့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့
အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ရူပေဗဒဆရာမေလးျဖစ္ေနတယ္။ ကုတင္ေပၚ တင္ပါးလႊဲတက္ထိုင္ပီး က်ေနာ့္ကို မိုးႀကည့္ေနတာ။ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း က်ေနာ့္ဆံပင္ေတြကို သပ္ေပးေနတဲ့ ဆရာမေလးရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေလးကို ဆြဲယူပီး က်ေနာ့္မ်က္နာေပၚအပ္ထားလိုက္မိတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ဖြဖြေလးပြတ္ပီး နမ္းလိုက္ေတာ့...
အသည္းယားသြားဟန္ တြန္႔သြားရွာတယ္။ စကားေတြလည္း မဆိုျဖစ္ပဲ အႀကာႀကီး စိုက္ႀကည့္ရင္း ျပံဳးျပေနႀကတာေပါ့ဗ်ာ။
လူဆိုးေလး ကိုဖိုးသက္.. ထေတာ့ လို႔ေျပာမွ က်ေနာ္ထထိုင္လိုက္မိတယ္။
သူ႔လက္ဖ၀ါးေလးကိုေတာ့ မလြႊတ္ေပးမိဘူး။ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္အေနအထားကေနက်ေနာ့္ေခါင္းက အနာကို စိတ္၀င္တစားႀကည့္ေပးေနျပန္တယ္။ အဲ့ဒီအေျခေနမွာပဲ လက္အျငိမ္မေနတဲ့ က်ေနာ္က ခါးက်င္က်င္ေလးကို အသာေလးငံု႔ပီး ဆြဲဖက္ပစ္လိုက္ေတာ့ဟာကြာ! ဆိုတဲ့ေရရြတ္သံေလးနဲ႔ ေစြ႕ကနဲပါလာေကာ။
အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့တဲ့ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလး၂ဖက္ကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ေမႊးေမႊးေပးပစ္လိုက္တယ္ (ပထမဆံုးအႀကိမ္နမ္းမိတာပါ) အို! ဆိုတဲ့ အသံေလးနဲ႔ အသက္ရွဴသံေတြျပင္းလာတာသတိထားလိုက္မိတယ္။ အဲ့ဒီေလာက္နဲ႔တင္ မရပ္ေတာ့ဘူးဗ်ိဳ႕။ ဆံထံုး ထံုးထားလို႔ ေျပာင္ရွင္းေနတဲ့ လည္တိုင္ေဖာ့ေဖာ့
ဂုတ္ပိုးေလး၊ ပုခံုး၊ လက္ေမာင္းအရင္း အကုန္ေလွ်ာက္ပီး တရႊတ္ရႊတ္ ေလွ်ာက္ေမႊးပစ္လိုက္တာ တရပ္စပ္ေပါ့။ က်ေနာ့္ဆရာမေလး ခမ်ာ အို.. အို.. အို နဲ႔ လူးလြန္႔ေနတာပဲဟီးဟီး။ ဘာနဲ႔မွကိုမတူဘူးဗ်ာ အရသာက အဟိ။ အဲ့လိုႀကည္ႏူးစရာ အေျခေနေလးကေန က်ေနာ္လက္လႊန္သြားတယ္ဗ်ာ။ မရည္ရြယ္တာကေတာ့
အမွန္ပါ။ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္း လက္လြန္သြားတာ (ပလီျပန္ပီလို႔ေျပာခ်င္ေျပာႀကပါေလ) ႏႈတ္ခမ္း နီေထြးေထြးဖူးဖူးေလးကိုပါ ဖိကပ္ပီးနမ္းပစ္လိုက္မိတာဗ်။ တအားကိုသိသာတယ္။ ကိုယ္လံုးေလးက ေတာင့္ကနဲျဖစ္သြားပီး ခါးေလးကိုမတ္သြားတာဗ်ား။ က်ေနာ့္ကိုလည္း တြန္းထုတ္တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မလႊတ္ေပးဘူး။
အတင္းကို နမ္းေပးေတာ့တာ။ ေႀကာက္သြားရွာတယ္ေနမွာေပါ့။ ကုတင္ေပၚကေန ေအာက္ကို အတင္းဆင္းေျပးတာ က်ေနာ္ကလည္း ဖက္ထားေတာ့ တန္းလန္းႀကီးပါသြားတယ္ဟီးဟီး။ တန္းလန္းႀကီးဆိုတာ ဒီေနရာမယ္ အဓိပၸါယ္၂မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ဖက္လွ်က္တန္းလန္းႀကီးလို႔ဆိုလိုသလို၊ ညကထဲက ေစာင္ပတ္ပီးေနထား
တယ္လို႔ေျပာခဲ့တယ္မလား။ ဒီေလာက္ေလွ်ာက္လုပ္မွေတာ့ ပတ္ထားတဲ့ေစာင္က ဘယ္လိုေနမလဲစဥ္းစားႀကည့္ေပေတာ့အဟီး။ ဟုတ္ကဲ့ ဖင္တံုးလံုးႀကီးပါခင္ညာ
မလုပ္ပါနဲ႔ဟာ.. လႊတ္ေပးပါဟာ (ငိုသံပါပါေလးနဲ႔ ေတာင္းပန္ေနရွာတာေပါ့ေလ)
အဲ့လိုေတာင္းပန္ေနတဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္ေယာက္လံုးႀကမ္းျပင္ေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ျဖစ္ကုန္ပီ။
က်ေနာ္ဆိုတဲ့ လူဆိုးေလးကလည္း ဘာမွကိုျပန္မေျပာေတာ့ပဲ အေသဖက္ပီး ဆက္တိုက္နမ္းေတာ့တာ လႊတ္ကိုမလႊတ္ဘူး။ ဖင္ေျပာင္ႀကီးနဲ႔ ဘီလူးဆိုင္းတီးေနတာဟီဟိ။ တြန္းလိုက္ရုန္းလိုက္ ဖက္လိုက္ႀကနဲ႔ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနရာကေန အခန္းနံရံတစ္ဖက္နားကို ကပ္ပီးေခ်ာင္ပိတ္သြားေရာ။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ခါးက်င္က်င္ေလးကို
အတင္းဖက္ထားရင္း ႏႈတ္ခမ္းနီေထြးေထြးေလးကို စိမ္ေျပနေျပကို စုပ္နမ္းေပးေတာ့တာေပါ့။ အဆက္မျပတ္ ၅မိနစ္ေလာက္ စုပ္ေပးပီးေတာ့မွ သနားလာလို႔ လႊတ္ေပးလိုက္မိတယ္။ အံ့ႀသစရာေကာင္းတာက အီးး ဆိုတဲ့ ျငီးသံနဲ႔ ဖင္ထိုင္လွ်က္ ျပဳတ္က်သြားတာဗ်။ ဘာျဖစ္သြားမွန္းကို မသိလိုက္ဘူး။ (ေနာက္တခ်ိန္ျပန္ေမး
ႀကည့္ေတာ့မွ ဒူးမခိုင္ပဲ ေခြက်သြားတာတဲ့ ရင္ထဲမွာလဲ တလွပ္လွပ္နဲ႔ ေသေတာ့မလိုျဖစ္သြားတာဆိုလား တယ္ေတာ္တဲ့ ကိုဖိုးသက္ပဲေနာ္ ) နံရံကိုမွီ ဖင္ထိုင္လွ်က္ကေလး မ်က္လံုးစံုမွိတ္ပီး တုန္တုန္ရီရီေလးျဖစ္ေနရွာတာ။ ေဂြးတန္းလန္းက်ေနာ္က သူ႔ေရွ႕မွာမတ္တပ္ႀကီးဟီးဟီး(ခုခ်ိန္ျပန္ေတြးမိေတာ့ တကယ့္ဟာသပဲဗ်ာ)
အသာေလး ကုန္းပီး ဂ်ိဳင္းႀကားကေန ဆြဲထူမလိုက္တာ ေပ်ာ့ေခြပီး ပါလာတယ္။ ကိုယ္လံုးအိအိေလးကို အတင္းဆြဲေပြ႕ ကုတင္ဆီကို ေခၚသြားလိုက္ပီး ကန္႔လန္႔ဖ်တ္ကုတင္ေပၚ တင္ေပးလိုက္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ ပက္လက္ကေလး မ်က္လံုးစံုမိွတ္လို႔ေပါ့။ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ကိုယ္လံုးေလးနဲ႔။ အဲ့ဒီကုတင္ေပၚေပြ႕အတင္
မွာ ထမီေတြဘာေတြ ေျပကုန္တာဗ်။ ခ်က္နက္နက္ကေလးရယ္၊ ၀ါ၀င္းတဲ့ ဗိုက္သားရွပ္ရွပ္ကေလး(မွဲ႕နီနီေလးတစ္လံုးရွိတယ္) အေမႊးႏုေရးေရးေလးနဲ႔ ဆီးခံုမို႔မို႔ေလးရယ္က လွစ္ကနဲေပၚကုန္တာေပါ့။ ေတာ္၏မေတာ္၏ မေတြးေတာ့တဲ့ က်ေနာ္က ေျပလ်က္စထမီကို အသာအယာဆြဲခ်ပီး ဗိုက္သားေလးေတြကို တျပြတ္ျပြတ္ေလွ်ာက္
နမ္းေတာ့တာပဲ။ အဲ့ဒီမွာ ပိုရႈပ္ကုန္တယ္။ ေယာက်ာ္းနဲ႔ အသားခ်င္းေတာင္ မထိဖူးေသးတဲ့ အပ်ိဳႀကီးဆရာမေလးခမ်ာ ထြန္႔ထြန္႔လူးေတာ့တာေလ။ ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ လူးလွိမ့္တဲ့ အခါ ထမီက ပိုေလွ်ာက်တဲ့ အျပင္ ဒူး၂ေခ်ာင္းနဲ႔ က်ေနာ့္ကိုပါ ညွပ္ထားသလိုျဖစ္ကုန္တာ။ ပါးစပ္ကလည္း အေမေရ.. အေမေရ.. တဲ့ ကေယာင္ကတမ္း
ေတြေလွ်ာက္ေအာ္ေနတယ္။ (ေနာင္ခ်စ္သူဘ၀တကယ္တမ္းေရာက္လာေတာ့ အေမေရ..အေမေရ လို႔ က်ေနာ္ေအာ္ေအာ္ပီး စရင္ ရွင္..လူယုတ္မာ သူမ်ားသားသမီးကို ဖ်က္ဆီးတာ ဆိုပီး ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ပီး မ်က္ေစာင္းထိုးတတ္လာတယ္ဟဲဟဲ ခ်စ္စရာေလး) ခ်က္နားတစ္၀ိုက္ ေလွ်ာက္နမ္းေနရင္း ခပ္ယဥ္ယဥ္အနံ႔ေလးေတြ
ပါရလာေတာ့ မရေတာ့ဘူး ေအာက္ကိုဆက္ဆင္းသြားတယ္။ ေအာက္က အရည္ေတြ အလိုလိုအိုင္ထြန္းေနတဲ့ အပ်ိဳႀကီးဖုတ္ဖုတ္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကို ရွလူးပစ္လိုက္ေကာဟီဟိ။ ေကာင္းထွာဗ်ာ။
ဆရာမေလးခမ်ာ ကိုယ္ကိုတြန္႔လိမ္ပီး ကုန္းထဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။ ေပါင္ႀကားထဲ လွ်ာႀကီးထုတ္ပီး ပလပ္ပလပ္လုပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ေက်ာကုန္းကို တအံုးအံုးထုတယ္။
ဘယ္ရမလဲ ဒါမ်ိဳးဟီး။ လွ်က္ေနရင္း ေပါင္၂ေခ်ာင္းကို ဆြဲျဖဲလွ်က္ကေန အဖုတ္အကြဲေႀကာင္းထဲ လွ်ာကိုခၽြန္ပီး ထိုးသြင္းေပးအလိုက္မွာ ၀ုန္းကနဲေက်ာနဲ႔ အိပ္ယာေပၚ ျပဳတ္က်သြားပီး ျငိမ္က်သြားတယ္။ အီ.. အီ.. အီ ဆိုတဲ့ အသံပဲထြက္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဆတ္ကနဲဆတ္ကနဲ တြန္႔တြန္႔သြားတာကလႊဲပီး သိပ္မရုန္းေတာ့ဘူး။
ေမွ်ာသြားရွာပီ။ အထဲကို လွ်ာနဲ႔ေမႊလို႔ အေတာ္ေညာင္းေတာ့မွ အသာေလး ျပန္ထုတ္၊ အေစ့ေသးေသးေလးကို အဖုတ္ျဖဲပီးရွာတယ္။ ေတြ႕တာနဲ႔ လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႔ ဖိဖိေပးလိုက္တယ္။ တြန္႕ကနဲတြန္႕ကနဲပဲ။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ က်ေနာ့္ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကို လွမ္းကိုင္ဆုပ္ပီး အတင္းဆြဲခါလာတာသတိထားမိလာေတာ့ ခပ္ႀကမ္းႀကမ္းပဲ လွ်က္ပစ္
လိုက္ေတာ့တယ္။ အေစ့ကိုကစားတယ္။ အကြဲေႀကာင္းအထက္ေအာက္ လွ်ာအျပားလိုက္နဲ႔ ျဗတ္ျဗတ္ျမည္ေအာင္ အဆက္မျပတ္လွ်က္တယ္။ လံုး၀ မခံႏိုင္ရွာေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ဆတ္ကနဲ ေက်ာနဲ႔အိပ္ယာ လႊတ္ထြက္သြားတဲ့ အထိ ေကာ့တက္သြားပီး အားးးး ကနဲေအာ္ ၀ုန္းကနဲျပဳတ္က်ပီး ျငိမ္က်သြားေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္ဆံပင္ေတြကို ဆြဲ
ထားတာပါလႊတ္သြားပီး ေပ်ာ့ေခြေခြေလးျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ပြဲႀကမ္းထားရတဲ့ က်ေနာ္လည္း အေမာေျဖရေတာ့တာေပါ့ေလဟီး။ အသာေလး ေပါင္ႀကားထဲက ထြက္ ကုတင္ေပၚလွမ္းတက္ပီး ဆရာမေလးကို ဖက္အိပ္ေနလိုက္တာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ႀကာတဲ့အထိ မွိန္းပီး အိပ္ေနရာကေန မိနစ္၂၀ေလာက္ေနမွ က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲကေန
ေမာပမ္းႏြမ္းလ်တဲ့ မ်က္နာေလးနဲ႔ ေမာ့ႀကည့္လာတယ္။ ဆံထံုးေတြက ေျပက်ထားေတာ့ ဆံႏြယ္ရွည္ေတြကပိုကရိုႀကားထဲ မ်က္နာေလးကရီေ၀ေ၀ေလးရယ္။ ခ်စ္စရာေလးဗ်။ ဟေကာင္ခ်မ္းကို.. နင့္ဟာကဘာတံုး.. ဘာမွဆက္မလုပ္ဘူးလားေမးခ်င္ေနႀကပီထင္တယ္ဟီဟိ။ မွန္ရာေျပာသစၥာပါဗ်ာ။ ဘာမွကိုလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ေျပာတာ
ခုနက လက္လႊန္သြားတာ။ သူပီးေအာင္လည္း လုပ္ေပးႏိုင္လိုက္ေတာ့ လူကိုႀကည္ႏူးသြားတယ္။ (ခ်စ္ေတာ့လည္း ေပးဆပ္ခ်င္တာေပါ့ေလ ဟီဟိ)
ဒါေပမယ့္ အဲ့ေလာက္ထိႀကီးသြားလုပ္လိုက္တာေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်။
ေကာင္းလားမေကာင္းလား ဘာဆက္ျဖစ္သလဲႀကည့္ေလ။
ရွင္ က်မ ကို အထင္ေသးလို႔ အဲ့ေလာက္ထိလုပ္ရဲတာမလား(ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ပီး ေမးလာတယ္)
ဟာ! မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ က်ေနာ္ ခ်စ္လို႔လုပ္မိတာပါ
ရွင္ မေကာင္းဘူး က်မ သိကၡာကို မရွိေတာ့တဲ့ အထိ အႏိုင္က်င့္တယ္
မဟုတ္ပါဘူးဆိုေန.. အာဗ်ာ
မရြံဘူးလား.. သူမ်ားဟာကို အဲ့လိုလုပ္တာ ဟမ္!
ခ်စ္ေတာ့ ဘယ္ရြံမလဲ ဆရာမေလးရာဟီး
ေတာမွာသြားေျပာေခ်.. ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိပီလဲ ဒီလိုလုပ္လုပ္ပီး ဖ်က္ဆီးတာ ေျပာစမ္းပါ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြက၀ါကိုရင့္ေနပါပီေလ
ဟာဗ်ာ! အဲ့လိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔
မွန္ရာေျပာေတာ့ မခံႏိုင္ရွာ ဟာဟ
ကၽြတ္!
ေျပာစမ္းပါ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိပီလဲ?
၀ုန္း!!!
ဖက္အိပ္ေနတာကေန စိတ္တိုတိုနဲ႔ ၀ုန္းကနဲထထိုင္ပစ္လိုက္ေတာ့ ဆရာမေလး မ်က္လံုးေလးျပဴးပီး လန္႔သြားရွာတယ္။ ေအာက္က ဖင္ေျပာင္ျဖစ္ေနတဲ့ ထမီေလးကို ဆတ္ကနဲဆြဲယူပီး ေကာက္၀တ္ရင္း ထထိုင္လာတယ္။
က်ေနာ္ စိတ္တိုသြားတာကို ႀကည့္ပီး မခ်ိဳမခ်ဥ္ရုပ္နဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။ ထမီ၀တ္ပီးတာနဲ႔ ေျပက်ေနတဲ့ ဆံပင္ရွည္ႀကီးေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ျပင္ပီး ကုတင္ေပၚကဆင္း ဟန္ျပင္လိုက္တယ္။
က်ေနာ့္အ၀တ္ေတြေကာ? (ေလသံက ခပ္မာမာရယ္ ဟီဟိ ဖင္တံုးလံုး ကုတင္ေပၚ တင္ပလင္ေခြေနရာကေနလွမ္းေမးလိုက္တာ)
ျပံဳးစိစိနဲ႔ အခန္းျပင္ထြက္သြားပီးခဏေနေတာ့ ျပန္၀င္လာတယ္။ လက္ထဲမွာ မီးအိုးထိုးပီးသား က်ေနာ့္အ၀တ္ေတြ။
ကမ္းေပးလာတာကို လွမ္းယူပီး ကုတင္ေပၚမွာတင္ အင္းက်ီကို ေကာက္စြပ္လိုက္တယ္။ ေအာက္က ၀တ္လာတာက ပုဆိုးမဟုတ္ဘူးဗ်။ ေဘာင္းဘီဆိုေတာ့ ၀တ္ရခက္ေနတယ္။ ေဂြးတန္းလန္းႀကီးနဲ႔ ကုတင္ေပၚကဆင္း၀တ္ရေအာင္လည္း သူ႕အေရွ႕မွာႀကီးဟီးဟီး။ အမယ္ သူကလည္း
ထီမထင္ဟန္နဲ႔ လက္ပိုက္ပီးေတာ့ကို ရပ္ႀကည့္ေနတာ။ က်ေနာ္လည္း မထူးပါဘူးဆိုပီး ကုတင္ဟိုဖက္ကိုဆင္း ေက်ာေပးပီး(ဖင္ေျပာင္ကိုေတာ့ ျမင္ခ်င္ျမင္ပါေစေတာ့ဆိုပီး) ခပ္သြက္သြက္ကေလးေကာက္၀တ္လိုက္ရတယ္။ ၀တ္ပီးတာနဲ႔ သူ႕ေရွ႕က ျဖတ္ပီးအခန္းျပင္ ထြက္ဟန္ျပင္တယ္။
ဒါကဘယ္တံုး!(ေဟာက္သံေလးနဲ႔ေမးလာတာ)
အိမ္ျပန္မလို႔
ေႀသာ္! လုပ္ခ်င္တာလုပ္ပီးေတာ့ ဒီလိုလား ေႀသာ္ ေဟာ္ေဟာ္ (ေငါ့ေတာ့ေတာ့လုပ္ေနတာ)
ခင္ဗ်ားက က်ေနာ့္ကို မိန္းမတကာကို လိုက္ဖ်က္ဆီးးေနတာလို႔ ဘာလို႔ေျပာလဲ
မဟုတ္လို႔လားရွင္ မဟုတ္ရင္မနာနဲ႔ေန
ေတာက္!
... .... .... ....
(ခါးေထာက္ပီး ရပ္ေနရင္း ျငိမ္သြားႀကေသးတယ္ နည္းနည္းႀကာမွ)
ဆရာမေလး ခင္ဗ်ားက်ေနာ့္ကို ခ်စ္လား?
အို! မခ်စ္ေပါင္ .. ေမးပံုေလးက ခ်စ္စရာေလးပါလား အထက္စီးႀကီး(ျပံဳးစိစိလုပ္ျပေနတယ္)
ဒါဆိုဘာလို႔ ဒီအေျခေနထိ..
အို.. က်မက ရွင့္ကို အတင္းအဓၶမ ဘာမ်ားလုပ္မိလို႔လဲေနာ္
မခ်စ္ရင္လည္း ပီးေကာဗ်ာ!!!!!!
ရွဴးရွဴးရွားရွားနဲ႔ ေျခသံခပ္ျပင္းျပင္းနင္းရင္း အခန္းထဲက ထြက္လာခဲ့မိတယ္။ အိမ္ေအာက္ထပ္ကို ေနာက္ေဖးေလွကားကေနဆင္းခ်လာေတာ့ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေရာက္ေနလို႔လားမသိဘူး ေက်ာင္းသူေတြမရွိႀကေတာ့ဘူး လူရွင္းေနလို႔ကံေကာင္းသြားတယ္။
ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္နဲ႔ ျခံ၀င္းထဲကေန အျပင္ကို ထြက္လာရင္း အသာအယာ ေစာင္းငဲ့ႀကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္အေပၚထပ္ ၀ရံတာကေန ဆရာမေလးက်ေနာ့္ကိုလွမ္းႀကည့္ေနတာျမင္လိုက္ရတယ္။ က်ေနာ့္ကို မိန္းမမွန္သမွ်လိုက္ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ ေကာင္လို႔ေျပာတာရယ္။ ညကေတာ့သနား
ပီးခ်စ္သြားတာလိုလိုဘာလိုလိုလုပ္ပီး မနက္ေရာက္မွ မုန္လာဥလုပ္သြားတာရယ္ေႀကာင့္ ေဒါေဖာင္းသြားတဲ့ က်ေနာ္ ဆတ္ကနဲျပန္လွည့္ပီး ေနာက္ကိုမႀကည့္ေတာ့ပဲ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ညက အိမ္ျပန္မအိပ္တဲ့ ကိစၥေႀကာင့္ အိမ္ေရာက္ရင္ လူႀကီးေတြ ဆူတာ ခံရျပန္ဦးမယ္။
ဒီထက္ဆိုးတာက မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အဖုတ္လွ်က္မိပီး မွမခ်စ္ဘူးတဲ့ဗ်ာ ဒင့္ေမကလႊားတယ္လိုမွပဲေတာက္!
စိတ္ခံစားမႈက အထြဋ္အထိပ္ေရာက္သြားေတာ့ က်ေနာ့္မွာ ကတုန္ကယင္ႀကီးရယ္။ ခ်စ္စိတ္တက္တာက တစ္မ်ိဳး အထိအေတြ႕ကလည္း(ေနာက္ေနာင္ ဘယ္မိန္းမနဲ႔မွ အဲ့လို ခံစားခ်က္မ်ိဳးျပန္မရေတာ့ဘူးဗ်) ျပန္ေျပာမျပတတ္တဲ့ အရသာမ်ိဳးဗ်။ ကိုယ္နံ႔သင္းသင္းေလးရယ္
သနပ္ခါးနံ႔ေလးရယ္ေပါင္းထားတဲ့ရနံ႔၊ ဆံႏြယ္ေတြဆီ ကေနရေနတဲ့ တေရာ္ကင္မႊန္းနံ႔မွ်င္းမွ်င္းေလး၊ လက္ေမာင္းသားေခ်ာအိအိရဲ႕အထိအေတြ႕(က်ေနာ္က လက္တစ္ဖက္နဲ႔ ခါးက်င္က်င္ေလးကို သိုင္းဖက္ထားသလို က်န္တဲ့လက္တစ္ဖက္က လက္ေမာင္းေလးကိုပြတ္ေပး
ေနမိတာ) နဖူးေျပေျပကေလးကို က်ေနာ့္ပါးနဲ႔ ဖိကပ္ပီး အတင္းပြတ္(လူနားကပ္ခၽြဲေနတဲ့ ေႀကာင္ေပါက္စေလးလိုေပါ့ဗ်ာအဟိ) အဲ့ဒီလိုေတြ အခ်စ္ႀကမ္းေနမိတာေပါ့ေလ။
ကိုဖိုးသက္ေလး လႊတ္ပါကြာ အဲ့လိုႀကီး မဆိုးရဘူး လိမၼာပါတယ္ ( က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲကေန ေမာေနတဲ့ အသံေလးနဲ႔ ေျပာေနရွာတာ)
ဟင့္အင္း! မလႊတ္ပရေစနဲ႔ ဗ်ာ ခ်မ္းတယ္ ခ်မ္းတယ္ မလႊတ္ပူး ဆရာမေလးကို က်.. က်ေနာ္ခ်မ္းလို႔ေသေတာ့မယ္ (အမွန္က ခ်စ္တယ္ လို႔ေျပာေနတာ ပါးစပ္က ဗလံုးဗေထြးနဲ႔ ခ်မ္းတယ္ျဖစ္ကုန္ေရာ အဟီး)
ဟာကြာ! ဒါဆိုလည္း နည္းနည္းေတာ့ေလွ်ာ့ တအားႀကီးဖက္ေပးထားတာ ခ်ိဳ အသက္ရွဴလို႔မ၀ေတာ့ဘူး အရိုးေတြလည္းက်ိဳးေတာ့မယ္..ဒုကၡပါပဲေနာ္.. (ဖက္ထားတာနည္းနည္းအားေပ်ာ့သြားေပမယ့္ ဆံႏြယ္စေလးေတြကိုနမ္း ေပးေနမိတယ္)
အဲ့ဒီလိုအေျခေနႀကီးနဲ႔ ဒီအတိုင္းမတ္တပ္ရပ္ ရင္ခ်င္းအပ္ဖက္ထားတာ ေတာ္ေတာ္ႀကီးကို ႀကာသြားတယ္ဗ်။
ဘာဆက္လုပ္ရမွန္းလည္းမသိဘူး။ ေပ်ာ္ေနတာပဲသိတယ္ဗ်ာ။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ငခ်မ္းကို မင္းေလာင္မတီးလာဘူးလားလို႔ ခင္ဗ်ားတို႔ေမးရင္ ဘာမွမျဖစ္ဘူးလို႔ပဲေျဖမယ္။ လူကေရလည္ အခ်စ္ဆိပ္တက္ေနတာကိုး။ တကယ္ေျပာတာပါ။ ဒီေလာက္ေလးနဲ႔တင္ လူက ေလထဲလႊင့္
ေနသလို တလိႈက္လိႈက္ျဖစ္ပီး ေပ်ာ္ေနတာ။
ကိုဖိုးသက္ေလး!
ဗ်ာ!
ေတာ္ပီေလဟာ လႊတ္ေပးေတာ့..
ဟင့္အင္း
ေဟာေတာ့္.. ဒါဆို က်မတို႔ဒီအတိုင္း မိုးလင္းထိမတ္တပ္ႀကီးေနရမွာလား? (စိတ္အိုက္ေနတဲ့ အသံေလးမွာ ရယ္သံေလးကစြက္ေနေသးတာ)
အဲ့ဒီေတာ့မွ အသာေလးဖက္ထားရာကေန လႊတ္ေပးလိုက္တယ္။ လံုး၀ႀကီးေတာ့ လူခ်င္းမခြာေပးဘူး။ လက္ေမာင္းေခ်ာအိအိေလးေတြကို စံုကိုင္ထားေသးတယ္။ က်ေနာ့္ရူပေဗဒဆရာမေလး ေဒၚခင္ခ်ိဳေမဟာ ေယာက်ာ္းဆိုလို႔ ရင္ဖိုေတာင္မသန္းဖူးေသးမွန္း
ေမာ့ႀကည့္လာတဲ့ မ်က္နာေလးကို ျမင္လိုက္တာနဲ႔က်ေနာ္သိလိုက္ပီဗ်။ အရမ္းကို ရွက္ရြံ႕ပီး ပန္းေသြးေရာင္ေတာက္ေနတဲ့မ်က္နာေလး။ ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကို ကိုက္ပီး က်ေနာ့္ကို လူဆိုးေလးဆိုတဲ့ မ်က္နာေလးနဲ႔ႀကည့္ေနတာဗ်။ မ်က္၀န္းနက္နက္ေလးေတြက ေတာက္ပေနခ်က္မ်ား
စိန္ပြင့္ေလးေတြအတိုင္းပဲ။ က်ေနာ္လည္း ဘယ္လိုမွ မေအာင့္ႏိုင္ေတာ့ဘူး ဆတ္ကနဲငံု႔ပီး အဲ့ဒီမ်က္လံုးေလးေတြကို ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ဖိကပ္ပီး ဘယ္ညာနမ္းပစ္လိုက္မိေကာ။ အိုကြာ! ဆိုပီး တုန္တက္သြားရွာတယ္။ ခဏေလာက္ျငိမ္က်သြားပီး က်ေနာ့္ ရင္ဘတ္ေပၚကို လက္ဖ၀ါးေလးနဲ႔ အုပ္ကိုင္
လာတယ္။ က်ေနာ့္ရင္ဘတ္ကလည္း တဒိန္းဒိန္းျမည္ေအာင္ ရင္ေတြခုန္ေနတာကိုး။ သူ႔လက္နဲ႔အုပ္ကိုင္လိုက္ေတာ့ သိသြားပံုရတယ္ က်ေနာ့္ကို အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳေလးနဲ႔ ေမာ့ႀကည့္ရင္း အိပ္စို႔! တဲ့။ သူ႔ကုတင္ေလးဆီ ဆြဲေခၚသြားေရာ။ ရင္ထဲမွာေတာ့ ဘာေျပာေကာင္းမလဲ ဗေလာင္ဆူခ်က္ေပါ့။
ကုတင္ေပၚတက္ပီး လွဲအိပ္ခိုင္းတယ္။ ေစာင္ပတ္ထားတဲ့ က်ေနာ့္ကို ေနာက္ထပ္ ေစာင္တစ္ထည္ထပ္ျခံဳေပးတယ္။ ပက္လက္ကေလး အိပ္ပီး ျငိမ္ခံေနတဲ့ က်ေနာ့္ကို နဖူးေလးတစ္ခ်က္ပြတ္ေပးပီး အိပ္ေတာ့ေနာ္! လို႔ေျပာပီး ကုတင္ေပၚကဆင္းသြားေရာ။
ဆရာမေလး ဘယ္သြားမလို႔လဲဗ်ာ! မအိပ္ပူးလား?
ကိုဖိုးသက္ေလး ဒီမွာ အိပ္.. ခ်ိဳ ဟိုဖက္အခန္းမွာ အိပ္ယာခင္းထားပီးပီ
ဟမ္! ဒီ..ဒီနားမွာ အိပ္လို႔မရဘူးလား(က်ေနာ္အိပ္ေနတဲ့ ေဘးကိုလက္ညိွဳးထိုးျပပီးေျပာလိုက္မိတာ)
ႀကံႀကီးစီရာ ခစ္ခစ္ လူလည္ေလး .. မရဘူး မနက္မွေတြ႕မယ္ တာ့တာ
အဲ့လိုလည္းေျပာျပီးေရာ လစ္ကနဲေျပးသြားတယ္။ က်ေနာ့္မွာသာ ဟာကနဲျဖစ္ပီး က်န္ရစ္ခဲ့တာေပါ့။ ခုနကေတာ့ ကိုယ့္ပဲဖက္သိပ္ေတာ့မလားဆိုပီး ေရလည္ဖီလင္တက္ပီး ေမွ်ာ္လင့္ထားသမွ် သြားပါေလေရာလားဗ်ာအဟီး။
ပီတိေတြျဖာေ၀ပီး မခ်င့္မရဲ စိတ္ေတြနဲ႔ ျငိမ္ျငိမ္ေလး ခဏေနလိုက္တာ အရက္ရွိန္ေကာ သစ္ပင္တက္ထားတဲ့ အရွိန္ေကာ ဒဏ္ရာ အရွိန္ေကာ အကုန္ေပါင္းပီးေမွးကနဲျဖစ္သြားလိုက္တာ မိုးလင္းသြားတယ္။ မနက္ေ၀လီေ၀လင္း လူသံသူသံေတြႀကားမွ လန္႔ႏိုးလာတယ္။ အိမ္ေအာက္ထပ္မွာ
စာသင္မယ့္ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေတြေရာက္ေနမွန္းသတိထားလိုက္မိေတာ့ လန္႔ျဖန္႔ပီး ငုတ္တုတ္ထထိုင္လိုက္မိတယ္။ ငါဘယ္လိုအိမ္ျပန္မတံုးေပါ့။ ေခါင္းကလည္း တစစ္စစ္ကိုက္စျပဳလာတယ္။ အဲ့ဒီ အခ်ိန္မွာပဲ အိပ္ခန္းတံခါးကို ကၽြီကနဲ တြန္းပီး ၀င္လာသံႀကားေတာ့ လန္႔ပီး ကုတင္ေပၚ
မွာ အသာပုပီး ေစာင္ေခါင္းျမီးျခံဳပစ္လိုက္မိေသးတယ္။ မသိမသာခိုးႀကည့္လိုက္ေတာ့မွ ရယ္ခ်င္လွ်က္ ပက္က်ိ ဟန္ပန္ေလးနဲ႔ ဆရာမေလးျဖစ္ေနတယ္။ မ်က္နာသစ္ကိုယ္လက္သန္႔စင္ပီး ဟန္နဲ႔ ကပိုကရိုေလး။ ေခ်ာေခ်ာေလးဗ်ာ။ ဘယ္လိုေလးမွန္းကိုမသိဘူး။ မေန႔ညကလို ဆံပင္ရွည္ဖားလ်ား
ေလးနဲ႔မဟုတ္ေတာ့ဘူး။ ဆံပင္ရွည္ေတြကို ရစ္ပီး ထံုးထားေတာ့ လည္တိုင္ေက်ာ့ေက်ာ့ေလးနဲ႔ အိမ္ရွင္မေပါက္စေလးဟန္ျဖစ္ေနပီ။ မ်က္နာေလးက ေျပာင္တင္းတင္း ျပံဳးစိစိေလး။ က်ေနာ္ တခါက ျမင္ခဲ့ဖူးတဲ့ မ်က္နာေက်ာတင္းတင္း ေဒၚခင္ခ်ိဳေမနဲ႔ လားလားမွကို မတူေတာ့တာဗ်ာ။ (အခ်စ္ဆိုတာ
လူတစ္ေယာက္ရဲ႕ ရုပ္ရည္သြင္ျပင္ကို တကယ္ေျပာင္းသြားေစတာေသခ်ာတယ္ေနာ့္) သူ႔လက္ထဲမွာ သတၱဳဇလံုေသးေသးေလးနဲ႔ ေရေတြခပ္လာတာဗ်။ သြားတိုက္တံအသစ္တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ သြားတိုက္ေဆးဗူးေလးပါ ပါလာတယ္။ မ်က္နာသစ္ဖို႔ ေျခဟန္လက္ဟန္နဲ႔ျပတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းေပၚ လက္ညွိဳးေလး
တင္ျပပီး ရွဴးတိုးတိုးေနာ္ ဆိုတဲ့ အမူအရာေလးကလည္းလုပ္ျပသြားေသးတယ္။ အခန္းထဲက ျပန္ထြက္သြားပီး ေနာက္တစ္ခါျပန္ထပ္၀င္လာေတာ့ မနက္စာ မုန္႔ဗိုင္းေတာင့္ဆီဆမ္းနဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္ကေလးပါလာတယ္။ မ်က္နာသစ္ သြားတိုက္ပီးစီး ပီးအခ်စ္နလံထေနတဲ့ လူဆိုးေလးက်ေနာ္က မုန္႔ေတြ
ခ်ပီး အခန္းျပင္ျပန္ထြက္ေတာ့ဟန္ျပင္ေနတဲ့ ဆရာမေလးကို ေနာက္ကေနအတင္းဆြဲပီး ဖက္လိုက္ေသးတယ္ဟီးဟီး။ ျပံဳးစိစိ ဆရာမေလးက အတင္းရုန္းပီး ..ေအာက္မွာ စာသင္ဖို႔ ကေလးေတြေစာင့္ေနတယ္ မဆိုးနဲ႔ကြာလို႔ တိုးတိုးေလးေျပာပီး.. ထြက္ေျပးသြားေရာ။
မနက္စာ စားေသာက္ပီးေတာ့ က်ေနာ့္ေခါင္းက ထပ္ကိုက္လာျပန္တယ္။
ဒါနဲ႔ အိပ္ယာေပၚျပန္တက္ပီး ေခြေနရင္းက ျပန္အိပ္ေပ်ာ္သြားေရာ။ ေတာ္ေတာ္ေလးႀကာမွ က်ေနာ္ျပန္ႏိႈးလာတယ္။ ေနေရာင္ျခည္ေတြေတာင္ အခန္းထဲ၀င္စျပဳလာပီ။ တစ္စံုတစ္ေယာက္က က်ေနာ့္ နဖူးေပၚ၀ဲက်ေနတဲ့ ဆံပင္ေတြကို သပ္တင္ေပးေနလို႔ အသာအယာမ်က္လံုးဖြင့္ႀကည့္လိုက္ေတာ့
အျပံဳးခ်ိဳခ်ိဳနဲ႔ ရူပေဗဒဆရာမေလးျဖစ္ေနတယ္။ ကုတင္ေပၚ တင္ပါးလႊဲတက္ထိုင္ပီး က်ေနာ့္ကို မိုးႀကည့္ေနတာ။ ျပန္ျပံဳးျပလိုက္ရင္း က်ေနာ့္ဆံပင္ေတြကို သပ္ေပးေနတဲ့ ဆရာမေလးရဲ႕ လက္ဖ၀ါးေလးကို ဆြဲယူပီး က်ေနာ့္မ်က္နာေပၚအပ္ထားလိုက္မိတယ္။ ႏႈတ္ခမ္းနဲ႔ဖြဖြေလးပြတ္ပီး နမ္းလိုက္ေတာ့...
အသည္းယားသြားဟန္ တြန္႔သြားရွာတယ္။ စကားေတြလည္း မဆိုျဖစ္ပဲ အႀကာႀကီး စိုက္ႀကည့္ရင္း ျပံဳးျပေနႀကတာေပါ့ဗ်ာ။
လူဆိုးေလး ကိုဖိုးသက္.. ထေတာ့ လို႔ေျပာမွ က်ေနာ္ထထိုင္လိုက္မိတယ္။
သူ႔လက္ဖ၀ါးေလးကိုေတာ့ မလြႊတ္ေပးမိဘူး။ မ်က္နာခ်င္းဆိုင္အေနအထားကေနက်ေနာ့္ေခါင္းက အနာကို စိတ္၀င္တစားႀကည့္ေပးေနျပန္တယ္။ အဲ့ဒီအေျခေနမွာပဲ လက္အျငိမ္မေနတဲ့ က်ေနာ္က ခါးက်င္က်င္ေလးကို အသာေလးငံု႔ပီး ဆြဲဖက္ပစ္လိုက္ေတာ့ဟာကြာ! ဆိုတဲ့ေရရြတ္သံေလးနဲ႔ ေစြ႕ကနဲပါလာေကာ။
အိပ္မက္ထဲမွာပဲ ျမည္းစမ္းခြင့္ရခဲ့တဲ့ ပါးေဖာင္းေဖာင္းေလး၂ဖက္ကို ဘယ္ျပန္ညာျပန္ေမႊးေမႊးေပးပစ္လိုက္တယ္ (ပထမဆံုးအႀကိမ္နမ္းမိတာပါ) အို! ဆိုတဲ့ အသံေလးနဲ႔ အသက္ရွဴသံေတြျပင္းလာတာသတိထားလိုက္မိတယ္။ အဲ့ဒီေလာက္နဲ႔တင္ မရပ္ေတာ့ဘူးဗ်ိဳ႕။ ဆံထံုး ထံုးထားလို႔ ေျပာင္ရွင္းေနတဲ့ လည္တိုင္ေဖာ့ေဖာ့
ဂုတ္ပိုးေလး၊ ပုခံုး၊ လက္ေမာင္းအရင္း အကုန္ေလွ်ာက္ပီး တရႊတ္ရႊတ္ ေလွ်ာက္ေမႊးပစ္လိုက္တာ တရပ္စပ္ေပါ့။ က်ေနာ့္ဆရာမေလး ခမ်ာ အို.. အို.. အို နဲ႔ လူးလြန္႔ေနတာပဲဟီးဟီး။ ဘာနဲ႔မွကိုမတူဘူးဗ်ာ အရသာက အဟိ။ အဲ့လိုႀကည္ႏူးစရာ အေျခေနေလးကေန က်ေနာ္လက္လႊန္သြားတယ္ဗ်ာ။ မရည္ရြယ္တာကေတာ့
အမွန္ပါ။ လုပ္ရင္းလုပ္ရင္း လက္လြန္သြားတာ (ပလီျပန္ပီလို႔ေျပာခ်င္ေျပာႀကပါေလ) ႏႈတ္ခမ္း နီေထြးေထြးဖူးဖူးေလးကိုပါ ဖိကပ္ပီးနမ္းပစ္လိုက္မိတာဗ်။ တအားကိုသိသာတယ္။ ကိုယ္လံုးေလးက ေတာင့္ကနဲျဖစ္သြားပီး ခါးေလးကိုမတ္သြားတာဗ်ား။ က်ေနာ့္ကိုလည္း တြန္းထုတ္တယ္။ က်ေနာ္ကလည္း မလႊတ္ေပးဘူး။
အတင္းကို နမ္းေပးေတာ့တာ။ ေႀကာက္သြားရွာတယ္ေနမွာေပါ့။ ကုတင္ေပၚကေန ေအာက္ကို အတင္းဆင္းေျပးတာ က်ေနာ္ကလည္း ဖက္ထားေတာ့ တန္းလန္းႀကီးပါသြားတယ္ဟီးဟီး။ တန္းလန္းႀကီးဆိုတာ ဒီေနရာမယ္ အဓိပၸါယ္၂မ်ိဳးျဖစ္ေနတယ္။ ဖက္လွ်က္တန္းလန္းႀကီးလို႔ဆိုလိုသလို၊ ညကထဲက ေစာင္ပတ္ပီးေနထား
တယ္လို႔ေျပာခဲ့တယ္မလား။ ဒီေလာက္ေလွ်ာက္လုပ္မွေတာ့ ပတ္ထားတဲ့ေစာင္က ဘယ္လိုေနမလဲစဥ္းစားႀကည့္ေပေတာ့အဟီး။ ဟုတ္ကဲ့ ဖင္တံုးလံုးႀကီးပါခင္ညာ
မလုပ္ပါနဲ႔ဟာ.. လႊတ္ေပးပါဟာ (ငိုသံပါပါေလးနဲ႔ ေတာင္းပန္ေနရွာတာေပါ့ေလ)
အဲ့လိုေတာင္းပန္ေနတဲ့အခ်ိန္ ႏွစ္ေယာက္လံုးႀကမ္းျပင္ေပၚမွာ မတ္တပ္ရပ္လွ်က္ျဖစ္ကုန္ပီ။
က်ေနာ္ဆိုတဲ့ လူဆိုးေလးကလည္း ဘာမွကိုျပန္မေျပာေတာ့ပဲ အေသဖက္ပီး ဆက္တိုက္နမ္းေတာ့တာ လႊတ္ကိုမလႊတ္ဘူး။ ဖင္ေျပာင္ႀကီးနဲ႔ ဘီလူးဆိုင္းတီးေနတာဟီဟိ။ တြန္းလိုက္ရုန္းလိုက္ ဖက္လိုက္ႀကနဲ႔ ရႈပ္ရွက္ခတ္ေနရာကေန အခန္းနံရံတစ္ဖက္နားကို ကပ္ပီးေခ်ာင္ပိတ္သြားေရာ။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ခါးက်င္က်င္ေလးကို
အတင္းဖက္ထားရင္း ႏႈတ္ခမ္းနီေထြးေထြးေလးကို စိမ္ေျပနေျပကို စုပ္နမ္းေပးေတာ့တာေပါ့။ အဆက္မျပတ္ ၅မိနစ္ေလာက္ စုပ္ေပးပီးေတာ့မွ သနားလာလို႔ လႊတ္ေပးလိုက္မိတယ္။ အံ့ႀသစရာေကာင္းတာက အီးး ဆိုတဲ့ ျငီးသံနဲ႔ ဖင္ထိုင္လွ်က္ ျပဳတ္က်သြားတာဗ်။ ဘာျဖစ္သြားမွန္းကို မသိလိုက္ဘူး။ (ေနာက္တခ်ိန္ျပန္ေမး
ႀကည့္ေတာ့မွ ဒူးမခိုင္ပဲ ေခြက်သြားတာတဲ့ ရင္ထဲမွာလဲ တလွပ္လွပ္နဲ႔ ေသေတာ့မလိုျဖစ္သြားတာဆိုလား တယ္ေတာ္တဲ့ ကိုဖိုးသက္ပဲေနာ္ ) နံရံကိုမွီ ဖင္ထိုင္လွ်က္ကေလး မ်က္လံုးစံုမွိတ္ပီး တုန္တုန္ရီရီေလးျဖစ္ေနရွာတာ။ ေဂြးတန္းလန္းက်ေနာ္က သူ႔ေရွ႕မွာမတ္တပ္ႀကီးဟီးဟီး(ခုခ်ိန္ျပန္ေတြးမိေတာ့ တကယ့္ဟာသပဲဗ်ာ)
အသာေလး ကုန္းပီး ဂ်ိဳင္းႀကားကေန ဆြဲထူမလိုက္တာ ေပ်ာ့ေခြပီး ပါလာတယ္။ ကိုယ္လံုးအိအိေလးကို အတင္းဆြဲေပြ႕ ကုတင္ဆီကို ေခၚသြားလိုက္ပီး ကန္႔လန္႔ဖ်တ္ကုတင္ေပၚ တင္ေပးလိုက္ေတာ့ အိပ္ယာေပၚမွာ ပက္လက္ကေလး မ်က္လံုးစံုမိွတ္လို႔ေပါ့။ တဆတ္ဆတ္တုန္ေနတဲ့ ကိုယ္လံုးေလးနဲ႔။ အဲ့ဒီကုတင္ေပၚေပြ႕အတင္
မွာ ထမီေတြဘာေတြ ေျပကုန္တာဗ်။ ခ်က္နက္နက္ကေလးရယ္၊ ၀ါ၀င္းတဲ့ ဗိုက္သားရွပ္ရွပ္ကေလး(မွဲ႕နီနီေလးတစ္လံုးရွိတယ္) အေမႊးႏုေရးေရးေလးနဲ႔ ဆီးခံုမို႔မို႔ေလးရယ္က လွစ္ကနဲေပၚကုန္တာေပါ့။ ေတာ္၏မေတာ္၏ မေတြးေတာ့တဲ့ က်ေနာ္က ေျပလ်က္စထမီကို အသာအယာဆြဲခ်ပီး ဗိုက္သားေလးေတြကို တျပြတ္ျပြတ္ေလွ်ာက္
နမ္းေတာ့တာပဲ။ အဲ့ဒီမွာ ပိုရႈပ္ကုန္တယ္။ ေယာက်ာ္းနဲ႔ အသားခ်င္းေတာင္ မထိဖူးေသးတဲ့ အပ်ိဳႀကီးဆရာမေလးခမ်ာ ထြန္႔ထြန္႔လူးေတာ့တာေလ။ ကေယာင္ကတမ္းနဲ႔ လူးလွိမ့္တဲ့ အခါ ထမီက ပိုေလွ်ာက်တဲ့ အျပင္ ဒူး၂ေခ်ာင္းနဲ႔ က်ေနာ့္ကိုပါ ညွပ္ထားသလိုျဖစ္ကုန္တာ။ ပါးစပ္ကလည္း အေမေရ.. အေမေရ.. တဲ့ ကေယာင္ကတမ္း
ေတြေလွ်ာက္ေအာ္ေနတယ္။ (ေနာင္ခ်စ္သူဘ၀တကယ္တမ္းေရာက္လာေတာ့ အေမေရ..အေမေရ လို႔ က်ေနာ္ေအာ္ေအာ္ပီး စရင္ ရွင္..လူယုတ္မာ သူမ်ားသားသမီးကို ဖ်က္ဆီးတာ ဆိုပီး ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းကို ကိုက္ပီး မ်က္ေစာင္းထိုးတတ္လာတယ္ဟဲဟဲ ခ်စ္စရာေလး) ခ်က္နားတစ္၀ိုက္ ေလွ်ာက္နမ္းေနရင္း ခပ္ယဥ္ယဥ္အနံ႔ေလးေတြ
ပါရလာေတာ့ မရေတာ့ဘူး ေအာက္ကိုဆက္ဆင္းသြားတယ္။ ေအာက္က အရည္ေတြ အလိုလိုအိုင္ထြန္းေနတဲ့ အပ်ိဳႀကီးဖုတ္ဖုတ္ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ကို ရွလူးပစ္လိုက္ေကာဟီဟိ။ ေကာင္းထွာဗ်ာ။
ဆရာမေလးခမ်ာ ကိုယ္ကိုတြန္႔လိမ္ပီး ကုန္းထဖို႔ႀကိဳးစားတယ္။ ေပါင္ႀကားထဲ လွ်ာႀကီးထုတ္ပီး ပလပ္ပလပ္လုပ္ေနတဲ့ က်ေနာ့္ေက်ာကုန္းကို တအံုးအံုးထုတယ္။
ဘယ္ရမလဲ ဒါမ်ိဳးဟီး။ လွ်က္ေနရင္း ေပါင္၂ေခ်ာင္းကို ဆြဲျဖဲလွ်က္ကေန အဖုတ္အကြဲေႀကာင္းထဲ လွ်ာကိုခၽြန္ပီး ထိုးသြင္းေပးအလိုက္မွာ ၀ုန္းကနဲေက်ာနဲ႔ အိပ္ယာေပၚ ျပဳတ္က်သြားပီး ျငိမ္က်သြားတယ္။ အီ.. အီ.. အီ ဆိုတဲ့ အသံပဲထြက္ႏိုင္ေတာ့တယ္။ တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ဆတ္ကနဲဆတ္ကနဲ တြန္႔တြန္႔သြားတာကလႊဲပီး သိပ္မရုန္းေတာ့ဘူး။
ေမွ်ာသြားရွာပီ။ အထဲကို လွ်ာနဲ႔ေမႊလို႔ အေတာ္ေညာင္းေတာ့မွ အသာေလး ျပန္ထုတ္၊ အေစ့ေသးေသးေလးကို အဖုတ္ျဖဲပီးရွာတယ္။ ေတြ႕တာနဲ႔ လွ်ာဖ်ားေလးနဲ႔ ဖိဖိေပးလိုက္တယ္။ တြန္႕ကနဲတြန္႕ကနဲပဲ။ တေျဖးေျဖးနဲ႔ က်ေနာ့္ေခါင္းက ဆံပင္ေတြကို လွမ္းကိုင္ဆုပ္ပီး အတင္းဆြဲခါလာတာသတိထားမိလာေတာ့ ခပ္ႀကမ္းႀကမ္းပဲ လွ်က္ပစ္
လိုက္ေတာ့တယ္။ အေစ့ကိုကစားတယ္။ အကြဲေႀကာင္းအထက္ေအာက္ လွ်ာအျပားလိုက္နဲ႔ ျဗတ္ျဗတ္ျမည္ေအာင္ အဆက္မျပတ္လွ်က္တယ္။ လံုး၀ မခံႏိုင္ရွာေတာ့ဘူးထင္တယ္။ ဆတ္ကနဲ ေက်ာနဲ႔အိပ္ယာ လႊတ္ထြက္သြားတဲ့ အထိ ေကာ့တက္သြားပီး အားးးး ကနဲေအာ္ ၀ုန္းကနဲျပဳတ္က်ပီး ျငိမ္က်သြားေတာ့တယ္။ က်ေနာ့္ဆံပင္ေတြကို ဆြဲ
ထားတာပါလႊတ္သြားပီး ေပ်ာ့ေခြေခြေလးျဖစ္သြားတယ္။ အဲ့ဒီေတာ့မွ ပြဲႀကမ္းထားရတဲ့ က်ေနာ္လည္း အေမာေျဖရေတာ့တာေပါ့ေလဟီး။ အသာေလး ေပါင္ႀကားထဲက ထြက္ ကုတင္ေပၚလွမ္းတက္ပီး ဆရာမေလးကို ဖက္အိပ္ေနလိုက္တာေပါ့။ ေတာ္ေတာ္ႀကာတဲ့အထိ မွိန္းပီး အိပ္ေနရာကေန မိနစ္၂၀ေလာက္ေနမွ က်ေနာ့္ရင္ခြင္ထဲကေန
ေမာပမ္းႏြမ္းလ်တဲ့ မ်က္နာေလးနဲ႔ ေမာ့ႀကည့္လာတယ္။ ဆံထံုးေတြက ေျပက်ထားေတာ့ ဆံႏြယ္ရွည္ေတြကပိုကရိုႀကားထဲ မ်က္နာေလးကရီေ၀ေ၀ေလးရယ္။ ခ်စ္စရာေလးဗ်။ ဟေကာင္ခ်မ္းကို.. နင့္ဟာကဘာတံုး.. ဘာမွဆက္မလုပ္ဘူးလားေမးခ်င္ေနႀကပီထင္တယ္ဟီဟိ။ မွန္ရာေျပာသစၥာပါဗ်ာ။ ဘာမွကိုလုပ္ခ်င္ေတာ့ဘူး။ တကယ္ေျပာတာ
ခုနက လက္လႊန္သြားတာ။ သူပီးေအာင္လည္း လုပ္ေပးႏိုင္လိုက္ေတာ့ လူကိုႀကည္ႏူးသြားတယ္။ (ခ်စ္ေတာ့လည္း ေပးဆပ္ခ်င္တာေပါ့ေလ ဟီဟိ)
ဒါေပမယ့္ အဲ့ေလာက္ထိႀကီးသြားလုပ္လိုက္တာေတာ့ မေကာင္းဘူးဗ်။
ေကာင္းလားမေကာင္းလား ဘာဆက္ျဖစ္သလဲႀကည့္ေလ။
ရွင္ က်မ ကို အထင္ေသးလို႔ အဲ့ေလာက္ထိလုပ္ရဲတာမလား(ေအာက္ႏႈတ္ခမ္းေလးကိုက္ပီး ေမးလာတယ္)
ဟာ! မဟုတ္ပါဘူးဗ်ာ က်ေနာ္ ခ်စ္လို႔လုပ္မိတာပါ
ရွင္ မေကာင္းဘူး က်မ သိကၡာကို မရွိေတာ့တဲ့ အထိ အႏိုင္က်င့္တယ္
မဟုတ္ပါဘူးဆိုေန.. အာဗ်ာ
မရြံဘူးလား.. သူမ်ားဟာကို အဲ့လိုလုပ္တာ ဟမ္!
ခ်စ္ေတာ့ ဘယ္ရြံမလဲ ဆရာမေလးရာဟီး
ေတာမွာသြားေျပာေခ်.. ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိပီလဲ ဒီလိုလုပ္လုပ္ပီး ဖ်က္ဆီးတာ ေျပာစမ္းပါ လုပ္ပံုကိုင္ပံုေတြက၀ါကိုရင့္ေနပါပီေလ
ဟာဗ်ာ! အဲ့လိုေတာ့ မေျပာပါနဲ႔
မွန္ရာေျပာေတာ့ မခံႏိုင္ရွာ ဟာဟ
ကၽြတ္!
ေျပာစမ္းပါ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ရွိပီလဲ?
၀ုန္း!!!
ဖက္အိပ္ေနတာကေန စိတ္တိုတိုနဲ႔ ၀ုန္းကနဲထထိုင္ပစ္လိုက္ေတာ့ ဆရာမေလး မ်က္လံုးေလးျပဴးပီး လန္႔သြားရွာတယ္။ ေအာက္က ဖင္ေျပာင္ျဖစ္ေနတဲ့ ထမီေလးကို ဆတ္ကနဲဆြဲယူပီး ေကာက္၀တ္ရင္း ထထိုင္လာတယ္။
က်ေနာ္ စိတ္တိုသြားတာကို ႀကည့္ပီး မခ်ိဳမခ်ဥ္ရုပ္နဲ႔ျဖစ္သြားတယ္။ ထမီ၀တ္ပီးတာနဲ႔ ေျပက်ေနတဲ့ ဆံပင္ရွည္ႀကီးေတြကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ျဖစ္ေအာင္ျပင္ပီး ကုတင္ေပၚကဆင္း ဟန္ျပင္လိုက္တယ္။
က်ေနာ့္အ၀တ္ေတြေကာ? (ေလသံက ခပ္မာမာရယ္ ဟီဟိ ဖင္တံုးလံုး ကုတင္ေပၚ တင္ပလင္ေခြေနရာကေနလွမ္းေမးလိုက္တာ)
ျပံဳးစိစိနဲ႔ အခန္းျပင္ထြက္သြားပီးခဏေနေတာ့ ျပန္၀င္လာတယ္။ လက္ထဲမွာ မီးအိုးထိုးပီးသား က်ေနာ့္အ၀တ္ေတြ။
ကမ္းေပးလာတာကို လွမ္းယူပီး ကုတင္ေပၚမွာတင္ အင္းက်ီကို ေကာက္စြပ္လိုက္တယ္။ ေအာက္က ၀တ္လာတာက ပုဆိုးမဟုတ္ဘူးဗ်။ ေဘာင္းဘီဆိုေတာ့ ၀တ္ရခက္ေနတယ္။ ေဂြးတန္းလန္းႀကီးနဲ႔ ကုတင္ေပၚကဆင္း၀တ္ရေအာင္လည္း သူ႕အေရွ႕မွာႀကီးဟီးဟီး။ အမယ္ သူကလည္း
ထီမထင္ဟန္နဲ႔ လက္ပိုက္ပီးေတာ့ကို ရပ္ႀကည့္ေနတာ။ က်ေနာ္လည္း မထူးပါဘူးဆိုပီး ကုတင္ဟိုဖက္ကိုဆင္း ေက်ာေပးပီး(ဖင္ေျပာင္ကိုေတာ့ ျမင္ခ်င္ျမင္ပါေစေတာ့ဆိုပီး) ခပ္သြက္သြက္ကေလးေကာက္၀တ္လိုက္ရတယ္။ ၀တ္ပီးတာနဲ႔ သူ႕ေရွ႕က ျဖတ္ပီးအခန္းျပင္ ထြက္ဟန္ျပင္တယ္။
ဒါကဘယ္တံုး!(ေဟာက္သံေလးနဲ႔ေမးလာတာ)
အိမ္ျပန္မလို႔
ေႀသာ္! လုပ္ခ်င္တာလုပ္ပီးေတာ့ ဒီလိုလား ေႀသာ္ ေဟာ္ေဟာ္ (ေငါ့ေတာ့ေတာ့လုပ္ေနတာ)
ခင္ဗ်ားက က်ေနာ့္ကို မိန္းမတကာကို လိုက္ဖ်က္ဆီးးေနတာလို႔ ဘာလို႔ေျပာလဲ
မဟုတ္လို႔လားရွင္ မဟုတ္ရင္မနာနဲ႔ေန
ေတာက္!
... .... .... ....
(ခါးေထာက္ပီး ရပ္ေနရင္း ျငိမ္သြားႀကေသးတယ္ နည္းနည္းႀကာမွ)
ဆရာမေလး ခင္ဗ်ားက်ေနာ့္ကို ခ်စ္လား?
အို! မခ်စ္ေပါင္ .. ေမးပံုေလးက ခ်စ္စရာေလးပါလား အထက္စီးႀကီး(ျပံဳးစိစိလုပ္ျပေနတယ္)
ဒါဆိုဘာလို႔ ဒီအေျခေနထိ..
အို.. က်မက ရွင့္ကို အတင္းအဓၶမ ဘာမ်ားလုပ္မိလို႔လဲေနာ္
မခ်စ္ရင္လည္း ပီးေကာဗ်ာ!!!!!!
ရွဴးရွဴးရွားရွားနဲ႔ ေျခသံခပ္ျပင္းျပင္းနင္းရင္း အခန္းထဲက ထြက္လာခဲ့မိတယ္။ အိမ္ေအာက္ထပ္ကို ေနာက္ေဖးေလွကားကေနဆင္းခ်လာေတာ့ ေက်ာင္းတက္ခ်ိန္ေရာက္ေနလို႔လားမသိဘူး ေက်ာင္းသူေတြမရွိႀကေတာ့ဘူး လူရွင္းေနလို႔ကံေကာင္းသြားတယ္။
ေဘာက္ဆတ္ေဘာက္ဆတ္နဲ႔ ျခံ၀င္းထဲကေန အျပင္ကို ထြက္လာရင္း အသာအယာ ေစာင္းငဲ့ႀကည့္လိုက္ေတာ့ အိမ္အေပၚထပ္ ၀ရံတာကေန ဆရာမေလးက်ေနာ့္ကိုလွမ္းႀကည့္ေနတာျမင္လိုက္ရတယ္။ က်ေနာ့္ကို မိန္းမမွန္သမွ်လိုက္ဖ်က္ဆီးေနတဲ့ ေကာင္လို႔ေျပာတာရယ္။ ညကေတာ့သနား
ပီးခ်စ္သြားတာလိုလိုဘာလိုလိုလုပ္ပီး မနက္ေရာက္မွ မုန္လာဥလုပ္သြားတာရယ္ေႀကာင့္ ေဒါေဖာင္းသြားတဲ့ က်ေနာ္ ဆတ္ကနဲျပန္လွည့္ပီး ေနာက္ကိုမႀကည့္ေတာ့ပဲ ခပ္သုတ္သုတ္ထြက္လာခဲ့တယ္။ ညက အိမ္ျပန္မအိပ္တဲ့ ကိစၥေႀကာင့္ အိမ္ေရာက္ရင္ လူႀကီးေတြ ဆူတာ ခံရျပန္ဦးမယ္။
ဒီထက္ဆိုးတာက မိန္းမတစ္ေယာက္ကို အဖုတ္လွ်က္မိပီး မွမခ်စ္ဘူးတဲ့ဗ်ာ ဒင့္ေမကလႊားတယ္လိုမွပဲေတာက္!
Comments
Post a Comment